PL 139, col. 398
Vita S. Abbonis (Aimoinus Floriacensis), J. P. Migne
ad serviendum, ac ad Floriacense sancti patris Benedicti
coenobium miserat, litteris imbuendum.
Quem hic totius bonitatis plenus Abbo, ex praecepto
abbatis sui honorabilis Richardi susceptum, valde
dilexit, et in quantum temporis opportunitas arrisit,
liberalibus artibus erudivit. Sed idem Bernardus,
non longo annorum interjecto spatio, a patre suo
evocatus, Solemniacensi abbatia, quam sanctus
quondam construxit Eligius, est donatus; ac non
multo post, Bellilocensem locum, quem ejus genitor
jure belli armisque conquisierat victricibus, est
adeptus. Cui cum Willelmus comes Tolosanus Caturcensem
praesulatum, quem nunc regit, committere
disposuisset, et ob hoc, tam ipse comes quam
et archiepiscopus Bituricensium, sub cujus dioecesi
eadem ecclesia consistit, non minimam pecuniae
summam ab eo exigerent, ad hunc alumnum suum
sanctum dirigit Abbonem, quid facto opus esset
interrogans. Ad quem ille charitativam direxit epistolam
ita se habentem: « Quia te divina pietas
servum suum multis honoribus admodum extulit,
quos virtutum praerogativa adeo excolis ut te imitabilem
praebeas pluribus bonis, hortor et admoneo
ut, tuae memor professionis, illos gradus excellentiae
appetas in quibus Dominum non offendas. » Et
post aliquanta, eos denotans qui gratiam sancti Spiritus
vel vendunt vel emunt, haec dicit: « Hujusmodi
emptores quasdam velut telas aranearum texunt quibus
se defendunt, quod non benedictionem, sed res
Ecclesiae possessuri emunt. Cujus vero possessio est
Ecclesia, nisi solius Dei? Quis ejus dominus, nisi Deus?
Quia etsi praesens Ecclesia indiget duobus advocatis,
uno in rebus temporalibus, altero in spiritualibus;
neutrum tamen habet ut dominum, qui eam vel vendere
possit vel emere quam Christus redemit suo sanguine. »
Dansque ei consilium, hujuscemodi clausula
finem imponit epistolae, « nunquam ergo, inquiens,
fieri haereticus ullo modo acquiescas, quia inaniter de
peccatis poenitentiam agit qui eam fidem impugnat
quam sub sanctis apostolis catholica tenuit Ecclesia. »
Verum Bernardus, tandem aliquando bonorum
hujus vitae pertaesus, videns multorum frigescere
charitatem et ideo superabundare iniquitatem, deliberavit
animo, relictis omnibus quae possidebat,
Jerosolymam petere. Quod iter a patre ejus, poenitentiae
voto, ante omnes fere in hoc tempore Galliae
habitatores coeptum ac percursatum fuerat. Nec
tamen hoc absque sui sententia didascali aut consilio
perficere disponens, ad Floriacum venit monasterium,
secreta cordis sui huic suo totius bonitatis
patefacturus magistro. Ille, Jerosolymitano interdicto
itinere, ne omnino ejus voluntati contraire
videretur, Romam petere, montem Garganum adire
concessit, paternoque affectu attributis comitatui
sive obsequio illius aliquibus suorum, cum fraterna
eos sivit abire benedictione. Qui propinquorum suorum
aeque limina apostolorum adeuntium coactus
querelis, dicentium ejus abscessu claudestina inter
se consurrexisse bella, Constantinum presbyterum,
coenobium miserat, litteris imbuendum.
Quem hic totius bonitatis plenus Abbo, ex praecepto
abbatis sui honorabilis Richardi susceptum, valde
dilexit, et in quantum temporis opportunitas arrisit,
liberalibus artibus erudivit. Sed idem Bernardus,
non longo annorum interjecto spatio, a patre suo
evocatus, Solemniacensi abbatia, quam sanctus
quondam construxit Eligius, est donatus; ac non
multo post, Bellilocensem locum, quem ejus genitor
jure belli armisque conquisierat victricibus, est
adeptus. Cui cum Willelmus comes Tolosanus Caturcensem
praesulatum, quem nunc regit, committere
disposuisset, et ob hoc, tam ipse comes quam
et archiepiscopus Bituricensium, sub cujus dioecesi
eadem ecclesia consistit, non minimam pecuniae
summam ab eo exigerent, ad hunc alumnum suum
sanctum dirigit Abbonem, quid facto opus esset
interrogans. Ad quem ille charitativam direxit epistolam
ita se habentem: « Quia te divina pietas
servum suum multis honoribus admodum extulit,
quos virtutum praerogativa adeo excolis ut te imitabilem
praebeas pluribus bonis, hortor et admoneo
ut, tuae memor professionis, illos gradus excellentiae
appetas in quibus Dominum non offendas. » Et
post aliquanta, eos denotans qui gratiam sancti Spiritus
vel vendunt vel emunt, haec dicit: « Hujusmodi
emptores quasdam velut telas aranearum texunt quibus
se defendunt, quod non benedictionem, sed res
Ecclesiae possessuri emunt. Cujus vero possessio est
Ecclesia, nisi solius Dei? Quis ejus dominus, nisi Deus?
Quia etsi praesens Ecclesia indiget duobus advocatis,
uno in rebus temporalibus, altero in spiritualibus;
neutrum tamen habet ut dominum, qui eam vel vendere
possit vel emere quam Christus redemit suo sanguine. »
Dansque ei consilium, hujuscemodi clausula
finem imponit epistolae, « nunquam ergo, inquiens,
fieri haereticus ullo modo acquiescas, quia inaniter de
peccatis poenitentiam agit qui eam fidem impugnat
quam sub sanctis apostolis catholica tenuit Ecclesia. »
Verum Bernardus, tandem aliquando bonorum
hujus vitae pertaesus, videns multorum frigescere
charitatem et ideo superabundare iniquitatem, deliberavit
animo, relictis omnibus quae possidebat,
Jerosolymam petere. Quod iter a patre ejus, poenitentiae
voto, ante omnes fere in hoc tempore Galliae
habitatores coeptum ac percursatum fuerat. Nec
tamen hoc absque sui sententia didascali aut consilio
perficere disponens, ad Floriacum venit monasterium,
secreta cordis sui huic suo totius bonitatis
patefacturus magistro. Ille, Jerosolymitano interdicto
itinere, ne omnino ejus voluntati contraire
videretur, Romam petere, montem Garganum adire
concessit, paternoque affectu attributis comitatui
sive obsequio illius aliquibus suorum, cum fraterna
eos sivit abire benedictione. Qui propinquorum suorum
aeque limina apostolorum adeuntium coactus
querelis, dicentium ejus abscessu claudestina inter
se consurrexisse bella, Constantinum presbyterum,