PL 139, col. 399
Vita S. Abbonis (Aimoinus Floriacensis), J. P. Migne
quem ei ut obsequeretur pius magister ipsi delegaverat,
ex itinere ad eum remittit, mandans suorum
necessitudine se domum redire compulsum; non
tamen quidpiam se sine ejus praecepto acturum,
quin potius ei per omnia, uti prius spoponderat,
pariturum. Simulque quaestione proposita inquirit
utrumnam melius esset cuncta relinquere, an, ut
suis praesidio foret, saeculo specie tenus deservire. At
veritatis amator Abbo, apicibus ad eum directis, et
quid sibi rectius videretur exponit, et quid ipse tenere
mallet liberam dat eligendi copiam. In quibus non
solum ipsum Bernardum abbatem, sed etiam universos
viae ejus consortes, aut gravi laboravisse incommodo
aut mortem obiisse condolens deflet. Inter quos domnus
Remigius monachus, qui post cellae in qua idem beatus
Abbo corpore humatus quiescit praefuit, ab eodem
Dei viro ad obsequium memorati abbatis, nunc episcopi,
directus, magna vi febrium vexatus est. Sed nos
memoratos apices ad demonstrandum hujus hominis
Dei benignitatis affectum ex integro huic volumini
inserere dignum duximus, in reliquis ejus epistolis
abbreviationi operam daturi. Est enim hujusmodi:
« Domno meo, abbatum charissimo BERNARDO,
servus servorum Dei ABBO. Suscepi, venerabilis in
Christo, vivas tuae peregrinationis litteras, et ex
pene mortuo presbytero addidici quid inter fluctus
cogitationum semivivus lugeas, quem concepti voti
impotem patriae calamitas inpraesentiarum reddit et
innatam devotionem, ut opinor, distulit, non funditus
exstinxit. Quod audiens, fateor, nimis indolui
et lacrymando dolori satisfeci; quandoquidem tui
desiderio gemebat circumstans fratrum maxima
multitudo, et, omnibus in commune gementibus,
redibat ad memoriam quod vir magnae gravitatis
Hugo, tui comes itineris et socius laboris, multis
bonis flebilis occidit, nulli flebilior quam tibi,
pro cujus amore, post Dominum, patriam, parentesque
relinquens, exsul vitam finivit. Cumque
satis egissem moeroris, tandem mihi consului,
quia tibi absenti non potui, quem in orationibus
interdiu videre videor, dum omnipotenti Deo
sacrificium spiritus contribulati offerre non desisto.
Siquidem id nimium extimui, quod bajulus
legationis innotuit, vultum videlicet vestrum ita
emarcuisse ut vix queatis subsistere, non solum
destitutus sobrietate et amicitia defuncti, verum
etiam robore proprii corporis. Vereor itaque ne
insidiae diaboli, quae multae sunt et vias servorum
Dei spinis circumsepiunt, te a via mandatorum
Dei avertant et retro respicere compellant, priusquam
ad Segor parvulam civitatem devenias, in
qua tuam animam salvans salvare queas [(Genes.
XXII)] . Scio etenim quod nunc tibi circumstrepunt
propinquorum greges, militum phalanges, amicorum
multitudines; et succenturiati declamatorie persuadent
quod sibi, non tibi utile dijudicant. Sed,
domi vitulis religatis, nosti quid vaccae fecerint
quae mugientes arcam testamenti portaverunt, et,
ex itinere ad eum remittit, mandans suorum
necessitudine se domum redire compulsum; non
tamen quidpiam se sine ejus praecepto acturum,
quin potius ei per omnia, uti prius spoponderat,
pariturum. Simulque quaestione proposita inquirit
utrumnam melius esset cuncta relinquere, an, ut
suis praesidio foret, saeculo specie tenus deservire. At
veritatis amator Abbo, apicibus ad eum directis, et
quid sibi rectius videretur exponit, et quid ipse tenere
mallet liberam dat eligendi copiam. In quibus non
solum ipsum Bernardum abbatem, sed etiam universos
viae ejus consortes, aut gravi laboravisse incommodo
aut mortem obiisse condolens deflet. Inter quos domnus
Remigius monachus, qui post cellae in qua idem beatus
Abbo corpore humatus quiescit praefuit, ab eodem
Dei viro ad obsequium memorati abbatis, nunc episcopi,
directus, magna vi febrium vexatus est. Sed nos
memoratos apices ad demonstrandum hujus hominis
Dei benignitatis affectum ex integro huic volumini
inserere dignum duximus, in reliquis ejus epistolis
abbreviationi operam daturi. Est enim hujusmodi:
« Domno meo, abbatum charissimo BERNARDO,
servus servorum Dei ABBO. Suscepi, venerabilis in
Christo, vivas tuae peregrinationis litteras, et ex
pene mortuo presbytero addidici quid inter fluctus
cogitationum semivivus lugeas, quem concepti voti
impotem patriae calamitas inpraesentiarum reddit et
innatam devotionem, ut opinor, distulit, non funditus
exstinxit. Quod audiens, fateor, nimis indolui
et lacrymando dolori satisfeci; quandoquidem tui
desiderio gemebat circumstans fratrum maxima
multitudo, et, omnibus in commune gementibus,
redibat ad memoriam quod vir magnae gravitatis
Hugo, tui comes itineris et socius laboris, multis
bonis flebilis occidit, nulli flebilior quam tibi,
pro cujus amore, post Dominum, patriam, parentesque
relinquens, exsul vitam finivit. Cumque
satis egissem moeroris, tandem mihi consului,
quia tibi absenti non potui, quem in orationibus
interdiu videre videor, dum omnipotenti Deo
sacrificium spiritus contribulati offerre non desisto.
Siquidem id nimium extimui, quod bajulus
legationis innotuit, vultum videlicet vestrum ita
emarcuisse ut vix queatis subsistere, non solum
destitutus sobrietate et amicitia defuncti, verum
etiam robore proprii corporis. Vereor itaque ne
insidiae diaboli, quae multae sunt et vias servorum
Dei spinis circumsepiunt, te a via mandatorum
Dei avertant et retro respicere compellant, priusquam
ad Segor parvulam civitatem devenias, in
qua tuam animam salvans salvare queas [(Genes.
XXII)] . Scio etenim quod nunc tibi circumstrepunt
propinquorum greges, militum phalanges, amicorum
multitudines; et succenturiati declamatorie persuadent
quod sibi, non tibi utile dijudicant. Sed,
domi vitulis religatis, nosti quid vaccae fecerint
quae mugientes arcam testamenti portaverunt, et,