PL 139, col. 423
Epistolae (Abbo Floriacensis), J. P. Migne
cui postquam historiam patefeci, eam, ut
jussistis Transalpinis legendam dirigere non distuli:
et hoc indiculo vobis satisfeci. Direxi etiam duo
vascula Manzerina, in quibus anaglypho opere continentur
Charitas et Ethica; quarum altera, id est
Charitas, utraque manu Vetus et Novum Testamentum
praefert per singula epithemata, Ethica alis
suis complectitur historiam et allegoriam: ita ut
utraque virtus, Charitas scilicet ac Ethica, quatuor
virtutes per singula vasculorum ora exclusoris opere
praetendant.
Fascibus exemptos dum cernimus Urbis alumnos,
Externis dominis subdita Roma furit.
Nec mirum cum scena sibi fit saevior illis,
Et erudelis habet, unde cruenta fiet.
Quam caveas alter mage, quam jam denique quintus
Gregorius, mundi pervigil excubiis.
Cujus amore vacas transcendi cernuus Alpes
Heridanique nives Abbo sequendo pares.
Translatos Patris cineres Bene nomine dicti,
Mandant Hesperiis et tibi, Sancte Dei.
Hos loculo pariter Franci veneramur ovantes,
Et venerare, cui gesta legenda dedi.
EPISTOLA V. AD MONACHOS SANCTI MARTINI.
His patribus et fratribus in monasterio Sancti
Martini commanipularibus, maxime HERIVEO bonae
indolis speculo, amatorum Christi amator ABBO.
Opportunitas temporis solet quaeri ad exsequendam
efficaciam ejuslibet negotii, quandoquidem nihil
fit quod eo carere possit. Quod ideo vestrae charitati
objeci, quia plus aequo distulistis mittere indiculum
vestrae legationis: ac idcirco vobis parere
mihi fuit impossibile, quibus placere omnimodis
gestio, nec unquam bonorum praeceptis inobediens
apparebo, nisi constrictus aut religionis proposito,
aut temporis articulo. Verum cum charitative ad
expeditum iter monuissetis, haec adeo demiror, cur
causam promotionis in vestris litteris non significastis:
nam auctoritates sanctorum Patrum, quas
specialiter deferri jussistis, quoquo locorum prae
manibus habeo, ne decipiar aemulorum lenocinio, qui
fratri parant foveam, et fortassis incident in eam [(Eccle. X, 8)] .
Unum quasi ex vulgi opinione addidici,
domnum videlicet AR. archiepiscopum contradicere
privilegiis sancti M. communis patroni; quod
quis desipiens crederet, ut vir tantae auctoritatis et
mansuetudinis contraire velit Romanorum pontificum
decretis et sanctorum canonum institutis? Siquidem
Romana Ecclesia sua super omnes Ecclesias
excellentia hoc habet privilegii, ut, sicut claviger
regni coelestis obtinet principatum apostolici
culminis, ita eadem Romana Ecclesia auctoritatem
tribuat omnibus quasi suis membris, quae sunt per
quatuor climata totius orbis. Qui ergo Romanae
Ecclesiae contradicit, quid aliud quam se a membris
ejus subtrahit, ut fiat portio adversariorum Christi?
Certe unicuique Ecclesiae suum jubet servari privilegium,
jussistis Transalpinis legendam dirigere non distuli:
et hoc indiculo vobis satisfeci. Direxi etiam duo
vascula Manzerina, in quibus anaglypho opere continentur
Charitas et Ethica; quarum altera, id est
Charitas, utraque manu Vetus et Novum Testamentum
praefert per singula epithemata, Ethica alis
suis complectitur historiam et allegoriam: ita ut
utraque virtus, Charitas scilicet ac Ethica, quatuor
virtutes per singula vasculorum ora exclusoris opere
praetendant.
Fascibus exemptos dum cernimus Urbis alumnos,
Externis dominis subdita Roma furit.
Nec mirum cum scena sibi fit saevior illis,
Et erudelis habet, unde cruenta fiet.
Quam caveas alter mage, quam jam denique quintus
Gregorius, mundi pervigil excubiis.
Cujus amore vacas transcendi cernuus Alpes
Heridanique nives Abbo sequendo pares.
Translatos Patris cineres Bene nomine dicti,
Mandant Hesperiis et tibi, Sancte Dei.
Hos loculo pariter Franci veneramur ovantes,
Et venerare, cui gesta legenda dedi.
EPISTOLA V. AD MONACHOS SANCTI MARTINI.
His patribus et fratribus in monasterio Sancti
Martini commanipularibus, maxime HERIVEO bonae
indolis speculo, amatorum Christi amator ABBO.
Opportunitas temporis solet quaeri ad exsequendam
efficaciam ejuslibet negotii, quandoquidem nihil
fit quod eo carere possit. Quod ideo vestrae charitati
objeci, quia plus aequo distulistis mittere indiculum
vestrae legationis: ac idcirco vobis parere
mihi fuit impossibile, quibus placere omnimodis
gestio, nec unquam bonorum praeceptis inobediens
apparebo, nisi constrictus aut religionis proposito,
aut temporis articulo. Verum cum charitative ad
expeditum iter monuissetis, haec adeo demiror, cur
causam promotionis in vestris litteris non significastis:
nam auctoritates sanctorum Patrum, quas
specialiter deferri jussistis, quoquo locorum prae
manibus habeo, ne decipiar aemulorum lenocinio, qui
fratri parant foveam, et fortassis incident in eam [(Eccle. X, 8)] .
Unum quasi ex vulgi opinione addidici,
domnum videlicet AR. archiepiscopum contradicere
privilegiis sancti M. communis patroni; quod
quis desipiens crederet, ut vir tantae auctoritatis et
mansuetudinis contraire velit Romanorum pontificum
decretis et sanctorum canonum institutis? Siquidem
Romana Ecclesia sua super omnes Ecclesias
excellentia hoc habet privilegii, ut, sicut claviger
regni coelestis obtinet principatum apostolici
culminis, ita eadem Romana Ecclesia auctoritatem
tribuat omnibus quasi suis membris, quae sunt per
quatuor climata totius orbis. Qui ergo Romanae
Ecclesiae contradicit, quid aliud quam se a membris
ejus subtrahit, ut fiat portio adversariorum Christi?
Certe unicuique Ecclesiae suum jubet servari privilegium,