PL 142, col. 1032
Sermones (Odilo V Cluniacensis), J. P. Migne
patiebatur unigenitus Filius ejus Dominus, ante
crucem stabat, et piis oculis, ut doctor catholicus
scribit Ambrosius, exspectabat non pignoris mortem,
sed mundi salutem, quam etiam ille vir Sedulius
poeta evangelicus asserit circa Domini sepulturam
plus caeteris mulieribus fuisse sollicitam: Helena
vero econtra princeps Romani imperii ad
inquirenda et reperienda Dominici corporis supplicia
et nostrae salutis insignia, solerter et studiosissime
insistebat, et pio affectu et sincero effectu votis omnibus
laborabat, ut invenire posset quod quaerebat; et
inventum ad honorem et gloriam Domini honorare
gestiebat. Ad quod negotium peragendum adjutorem
habebat strenuissimum filium suum, Romani imperii
principem Constantinum, qui primus inter saeculi
principes cum consilio et studio matris supradictae
et saepedicendae Helenae libertatem et privilegium
Romanae concessit Ecclesiae. Inde coepit praedicari
publice, Domino annuente, et supradicto principe
faciente, nullo contradicente, honor et virtus Christi,
fides et victoria Domini crucifixi per spatia
cuncta mundi quousque tendebat potestas Romani
imperii, et non dicam usque ad terminos Romani
imperii, sed quousque praedicatur majestas divini
et incarnati Verbi, et auctoritas mundi salutaris
sancti Evangelii, quae viva et libera voce
intonat honorem et gloriam crucis et actus et mirabilia
Domini crucifixi. Quid nos miseri, ad laudem
crucis dicere tentamus, et quid indocti fari praesumimus,
qui tanta ac talia a majoribus et melioribus
nostris quotidie dicta cognoscimus, ut et notum et
angelis et hominibus, et omnium fidelium firmissime
credi praedicabat et novi fidelis prudentia? Dei Filius
misericorditer hominem ex Virgine dignatus est
suscipere, homo factus, hominibus voluit apparere, et
per ipsum hominem quem suscepit, genus humanum
a perpetuae mortis interitu voluit liberare, et
de tenebris ad lucem, de morte ad vitam reducere,
et scivit sicut omnia scit, quia non posset corrigi
priorum parentum praesumptio, nisi humanitatem
nostram susciperet divina dignatio; sed semper regnaret
in mundo, ut diximus, priorum parentum
superba temeritas, nec culpa solveretur quae mundo
creverat per illicitum ligni gustum, nisi Christus in
ligno crucis pendens sanguine suo deleret mortalis
praescriptionis chirographum. Necesse est, fratres
charissimi, ut qui se gaudet redemptum Christi sanguine
pretioso, studeat se munire Dominicae crucis
signaculo, et ut B. Hieronymus imperat, ad omnem
actum, ad omnem incessum contra omne periculum
manus pingat crucem, sicut omnes faciunt qui per
crucis mysterium se Deo fideliter dedicant. Et in
alio loco idem orator facundissimus in laudem crucis
luculenter perorat vexilla militum, et purpuras
regum, et diademata Caesarum supplicii salutaris
pictura condecorat. Omnis qui se a tempore Dominicae
passionis pati vel mori pro Christo disposuit,
per crucis supplicium ad Christum pervenire optavit.
Petrus per crucis martyrium optabat pervenire
crucem stabat, et piis oculis, ut doctor catholicus
scribit Ambrosius, exspectabat non pignoris mortem,
sed mundi salutem, quam etiam ille vir Sedulius
poeta evangelicus asserit circa Domini sepulturam
plus caeteris mulieribus fuisse sollicitam: Helena
vero econtra princeps Romani imperii ad
inquirenda et reperienda Dominici corporis supplicia
et nostrae salutis insignia, solerter et studiosissime
insistebat, et pio affectu et sincero effectu votis omnibus
laborabat, ut invenire posset quod quaerebat; et
inventum ad honorem et gloriam Domini honorare
gestiebat. Ad quod negotium peragendum adjutorem
habebat strenuissimum filium suum, Romani imperii
principem Constantinum, qui primus inter saeculi
principes cum consilio et studio matris supradictae
et saepedicendae Helenae libertatem et privilegium
Romanae concessit Ecclesiae. Inde coepit praedicari
publice, Domino annuente, et supradicto principe
faciente, nullo contradicente, honor et virtus Christi,
fides et victoria Domini crucifixi per spatia
cuncta mundi quousque tendebat potestas Romani
imperii, et non dicam usque ad terminos Romani
imperii, sed quousque praedicatur majestas divini
et incarnati Verbi, et auctoritas mundi salutaris
sancti Evangelii, quae viva et libera voce
intonat honorem et gloriam crucis et actus et mirabilia
Domini crucifixi. Quid nos miseri, ad laudem
crucis dicere tentamus, et quid indocti fari praesumimus,
qui tanta ac talia a majoribus et melioribus
nostris quotidie dicta cognoscimus, ut et notum et
angelis et hominibus, et omnium fidelium firmissime
credi praedicabat et novi fidelis prudentia? Dei Filius
misericorditer hominem ex Virgine dignatus est
suscipere, homo factus, hominibus voluit apparere, et
per ipsum hominem quem suscepit, genus humanum
a perpetuae mortis interitu voluit liberare, et
de tenebris ad lucem, de morte ad vitam reducere,
et scivit sicut omnia scit, quia non posset corrigi
priorum parentum praesumptio, nisi humanitatem
nostram susciperet divina dignatio; sed semper regnaret
in mundo, ut diximus, priorum parentum
superba temeritas, nec culpa solveretur quae mundo
creverat per illicitum ligni gustum, nisi Christus in
ligno crucis pendens sanguine suo deleret mortalis
praescriptionis chirographum. Necesse est, fratres
charissimi, ut qui se gaudet redemptum Christi sanguine
pretioso, studeat se munire Dominicae crucis
signaculo, et ut B. Hieronymus imperat, ad omnem
actum, ad omnem incessum contra omne periculum
manus pingat crucem, sicut omnes faciunt qui per
crucis mysterium se Deo fideliter dedicant. Et in
alio loco idem orator facundissimus in laudem crucis
luculenter perorat vexilla militum, et purpuras
regum, et diademata Caesarum supplicii salutaris
pictura condecorat. Omnis qui se a tempore Dominicae
passionis pati vel mori pro Christo disposuit,
per crucis supplicium ad Christum pervenire optavit.
Petrus per crucis martyrium optabat pervenire