PL 142, col. 706

Salvatoris sententiam imminere. Atque hujusmodi
responso prolato, omnino quod hortati erant facere
distulit. Illico nempe oppido ab hujusce suasoribus
detractionum corrosionibus lacessitur, ab ipso praesule
redarguitur, ac veluti contumax sui juris habetur.
Ille vero talia pro nihilo ducens, ac magis magisque
in Dei se cultum astringens, ita ut pene ipsi
soli omnis cura ac sollicitudo psallendi, legendi, horasque
pulsandi die noctuque loci illius incumberet:
erat enim castissimae mentis et corporis, paratus
ad omne bonum; ac meditabatur frequentius, si
forte quempiam reperire locum valeret, ad quem
transiens devotius praeceptis regularibus inservire liceret.
Jam enim inibi fervor disciplinae regularis
admodum tepuerat.

8.
Proinde accepta quondam licentia orationis
ac visitationis gratia, ut ad monasterium beati archangeli
Michaelis, quod situm constat in altissimis
jugis Alpium, pergeret. Qui dum ad montis
radices devenisset, atque, ut est iter arduum, ascendendi
ad monasterium jam pene superaret; ipsius
equus, quem post se habena dextera injecta trahebat,
ab angusto tramite pede luendo paululum devians,
excussa habena, quantum est illud immane praecipitium,
totus ruit. Quod cernens vir Deo devotus,
mente quidem exterritus, vultu tamen sereno perrexit
ad ecclesiam, orationi incubuit, ibique diutius,
ac si nil adversi contigisset, oravit. Deinde vero
exiens, misit famulum, si forte de equo aliter quam
sperare poterant contigisset, ut ei renuntiaret; qui

egressus reperit eum in loco ubi praeceps ruerat,
stantem incolumem, ita ut nulla omnino laesura in
eo videretur, sed neque in loris aut ligno sedilis
aliqua attritio appareret. Siquidem cum milliaria
duo, et eo amplius, a loco unde ruinam ceperat usque
in vallem ubi substiterat, computentur. Receptoque
qui missus fuerat, equo, ei qui amisit [ al.
dimisit] reduxit. At ipse, gratias omnipotenti Deo
referens, alacer ad monasterium rediit. Quae res
gesta plurimis admirationem praebuit, atque indicium
sanctitatis.
9.
Cluniacum migrat. Sacerdotium recusat. --Audierat,
jam fama multiplici personante, monasterium
esse, cognomento Cluniacum, in partibus Burgundiae,

cujus sanctitatis ordo, ac districtio regularis,
materque virtutum discretio, prae cunctis incomparabiliter
viguerant ab initio; ad quod etiam ire,
illud invisere toto mentis flagrabat desiderio. Contigit
quoque, dum hoc meditaretur agere, ut sanctissimus
abba praedicti loci Maiolus, sacra ecclesiarum
loca ex more visitans, ad coenobium Luciacum diverteret.
Quod cernens famulus Christi Willelmus,
intelligensque suum a Deo desiderium compleri decretum,
secretius accessit ad Dei virum, eique sui
pectoris patefecit arcanum. At ille nimium alacriter
spopondit ei juvamen optabile ad omne quod in divini