PL 142, col. 707
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne
operis cultu decreverat exercere. Dehinc Romam
pergens, perinde rediturus, ut secum ad diu optatum
locum illum deduceret. Interim vero Willelmus deliberans
prudenter de omnibus quae ad se pertinere
videbantur, ac si in procinctu miles expeditus, ne
forte ad fidei certamen ei properaturo res diu licenter
usae, non necessitas parentum, aut speciositas
carnalium fratrum, seu vici ac latifundia, atque castella
eorum quae perplura erant, non saltem pietas
nativi soli, vel generalis amor cunctorum obsisterent,
sed ut ab his omnibus liber atque exoneratus
viam mandatorum Dei, prout disposuerat, currere
valeret, totum se divinae commisit providentiae. Regrediente
igitur a Roma viro Dei Maiolo, memor
uterque propriae sponsionis, suscepit Willelmum in
spiritualem Christi filiationem, ac duxit illum ad
locorum sanctissimum Cluniacum. Ad quod cum
venisset, misit ante se ex suis unum, denuntians
fratribus ut obviam ei ex more ornati procederent,
quoniam excepturi erant quemdam secum advenientem,
cui honor divinitus debebatur. Exceptus denique,
ut sanctus mandaverat, solemni apparatu, promovit
eum honorifice cum consilio fratrum; quippedum
una sensere in illo vitae meritum. Nam et isdem
vir Dei Maiolus peculiare frequentius cum eodem Willelmo
de his quae verae salutis sunt exercebat colloquium.
Jamque expleto in eodem loco plus minus
anno integro, plus cunctis admirabilis venerabilisque,
necnon honestioribus imitabilis habebatur.
Tunc namque spiritualis Pater judicavit eum sacerdotio
fungi dignissimum; jam enim sacratus fuerat
levitico ministerio: at ille humiliter pavendoque se
subtrahens, dicens se omnino non esse dignum
tractare tanti mysterii sacramentum. Sanctus quoque,
nolens placorem animi ejus turbare, consensit
ut voluit.
10.
S. Saturnini monasterio praeficitur. --Interea
venit quidam frater praepositus coenobii sancti martyris
Saturnini, quod est super Rhodanum,
precaturus sanctum virum Maiolum quatenus ei
aliquem e suis commodaret, qui eum cum fratribus
sibi commissis ad salutis viam agnoscendam instituere
valeret. At vir misericordiae gemina consideratione
prospiciens, unius videlicet juvamen, alterius
quoque obeditionis probationem, domnum ei
protinus commisit Willelmum. Qui omnino nil dubitans
aut renitens, perrexit humiliter ad Patris imperium
ei obsecuturus, qui ad hoc venerat utilitatis
animae gratia. Habebat enim praefatus vir plures
fratres secum simul degentes, una tamen voluntas
omnium, par consensus, similis operatio, modus
orandi ac psallendi atque edendi, et totus horum
habitus charitatis gratia uniformis, Willelmo revera,
pergens, perinde rediturus, ut secum ad diu optatum
locum illum deduceret. Interim vero Willelmus deliberans
prudenter de omnibus quae ad se pertinere
videbantur, ac si in procinctu miles expeditus, ne
forte ad fidei certamen ei properaturo res diu licenter
usae, non necessitas parentum, aut speciositas
carnalium fratrum, seu vici ac latifundia, atque castella
eorum quae perplura erant, non saltem pietas
nativi soli, vel generalis amor cunctorum obsisterent,
sed ut ab his omnibus liber atque exoneratus
viam mandatorum Dei, prout disposuerat, currere
valeret, totum se divinae commisit providentiae. Regrediente
igitur a Roma viro Dei Maiolo, memor
uterque propriae sponsionis, suscepit Willelmum in
spiritualem Christi filiationem, ac duxit illum ad
locorum sanctissimum Cluniacum. Ad quod cum
venisset, misit ante se ex suis unum, denuntians
fratribus ut obviam ei ex more ornati procederent,
quoniam excepturi erant quemdam secum advenientem,
cui honor divinitus debebatur. Exceptus denique,
ut sanctus mandaverat, solemni apparatu, promovit
eum honorifice cum consilio fratrum; quippedum
una sensere in illo vitae meritum. Nam et isdem
vir Dei Maiolus peculiare frequentius cum eodem Willelmo
de his quae verae salutis sunt exercebat colloquium.
Jamque expleto in eodem loco plus minus
anno integro, plus cunctis admirabilis venerabilisque,
necnon honestioribus imitabilis habebatur.
Tunc namque spiritualis Pater judicavit eum sacerdotio
fungi dignissimum; jam enim sacratus fuerat
levitico ministerio: at ille humiliter pavendoque se
subtrahens, dicens se omnino non esse dignum
tractare tanti mysterii sacramentum. Sanctus quoque,
nolens placorem animi ejus turbare, consensit
ut voluit.
10.
S. Saturnini monasterio praeficitur. --Interea
venit quidam frater praepositus coenobii sancti martyris
Saturnini, quod est super Rhodanum,
precaturus sanctum virum Maiolum quatenus ei
aliquem e suis commodaret, qui eum cum fratribus
sibi commissis ad salutis viam agnoscendam instituere
valeret. At vir misericordiae gemina consideratione
prospiciens, unius videlicet juvamen, alterius
quoque obeditionis probationem, domnum ei
protinus commisit Willelmum. Qui omnino nil dubitans
aut renitens, perrexit humiliter ad Patris imperium
ei obsecuturus, qui ad hoc venerat utilitatis
animae gratia. Habebat enim praefatus vir plures
fratres secum simul degentes, una tamen voluntas
omnium, par consensus, similis operatio, modus
orandi ac psallendi atque edendi, et totus horum
habitus charitatis gratia uniformis, Willelmo revera,