PL 142, col. 711
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne
tumulo. Dehinc namque Pater venerandus, acriori
accensus devotione, reformandae opus basilicae instanter,
quemadmodum decreverat, accelerabat perficere.
Quoniam, ut diximus, et praesto est cernere,
totius Galliae basilicis mirabiliorem atque propria
positione incomparabilem perficere disponebat.
16.
Monasterium S. Arnulfi Metis reformat. Romam
petit. In reditu aegrotat. --Omnipotentis etenim
Dei gratia in ipso cooperante, coepit illius fama sanctitatis
circum adjacentes seu longinquas penetrare
provincias. Nam praesul Metensium Adalbero, reverenter
satis illum evocans, commisit eidem sancti
Arnulphi confessoris regendum ac meliorandum, ut
agere consueverat, monasterium. Suscipiens ergo
illud, brevi tempore reddidit emendatum. Tunc enim
devota concepit mente ut apostolorum principis
Petri sanctissimi limina visitaturus adiret. Stabiliens
nempe coenobia sibi commissa idoneis praepositorum
seu caeterorum officiorum personis, ut decreverat,
Romam orandi gratia perrexit. Visitatis
quoque sanctorum sepulcris vel oratoriis, sacris
etiam missarum per semet celebratis solemniis (nam
praefatus Bruno episcopus sacerdotium illi imposuerat),
cum apostolica benedictione consolatus regreditur
ad patriam, coepit febricitans aegrotare. Jam
jamque ad coenobium sanctae virginis Christinae
perveniens, in lectum decubuit. Qui paululum
convalescens Vercellas devenit, rursusque ibidem
gravius periclitari coepit. Tunc quoque, ut idem
referre erat solitus, et etiam bonae memoriae Gerbaldus,
almi patris Maioli monachus, ac praedicti coenobii
sanctae Christinae abbas perhibebat, dum in
ecclesia sancti jaceret Eusebii praesulis, per quatuor
vel quinque horarum spatia ita factus est exanimis,
ut nullum omnino spiramen in ipso cognosceretur.
Sed tamen ignoratur quid tunc divinitatis praesenserit,
quoniam paululum in se reversus, voce qua poterat,
lingua palpitans, haec personabat verba: « Domine
Jesu Christe, rex aeternae gloriae, suscipe me, si placet,
quoniam bonus es; non dubito ad te ex hoc corpore transire. »
Sciendum vero est quoniam istius mora aegritudinis,
ut eventus rei subsequentis demonstrat, non
fuit impedimentum tantum quam gratia spiritalis lucri.
17.
Fructuariense monasterium condit. --Occurrentes
ei denique illuc tres ipsius germani fratres,
levi evectione deduxerunt illum ad sui juris praedia
confovendum; ardenter enim desiderabant videre
illum, quoniam compungebat corda eorumdem
divinae absentia pietatis. Convalescente quoque eo
ab aegritudine, post aliquot dierum spatium convenere
ad illum quique suorum ac plures domini
civitatum vicinarum, et suadere illi coeperunt,
promittentes se plura largituros si in nativa patria
coenobium sibi, sicut in externa audiverant illum
accensus devotione, reformandae opus basilicae instanter,
quemadmodum decreverat, accelerabat perficere.
Quoniam, ut diximus, et praesto est cernere,
totius Galliae basilicis mirabiliorem atque propria
positione incomparabilem perficere disponebat.
16.
Monasterium S. Arnulfi Metis reformat. Romam
petit. In reditu aegrotat. --Omnipotentis etenim
Dei gratia in ipso cooperante, coepit illius fama sanctitatis
circum adjacentes seu longinquas penetrare
provincias. Nam praesul Metensium Adalbero, reverenter
satis illum evocans, commisit eidem sancti
Arnulphi confessoris regendum ac meliorandum, ut
agere consueverat, monasterium. Suscipiens ergo
illud, brevi tempore reddidit emendatum. Tunc enim
devota concepit mente ut apostolorum principis
Petri sanctissimi limina visitaturus adiret. Stabiliens
nempe coenobia sibi commissa idoneis praepositorum
seu caeterorum officiorum personis, ut decreverat,
Romam orandi gratia perrexit. Visitatis
quoque sanctorum sepulcris vel oratoriis, sacris
etiam missarum per semet celebratis solemniis (nam
praefatus Bruno episcopus sacerdotium illi imposuerat),
cum apostolica benedictione consolatus regreditur
ad patriam, coepit febricitans aegrotare. Jam
jamque ad coenobium sanctae virginis Christinae
perveniens, in lectum decubuit. Qui paululum
convalescens Vercellas devenit, rursusque ibidem
gravius periclitari coepit. Tunc quoque, ut idem
referre erat solitus, et etiam bonae memoriae Gerbaldus,
almi patris Maioli monachus, ac praedicti coenobii
sanctae Christinae abbas perhibebat, dum in
ecclesia sancti jaceret Eusebii praesulis, per quatuor
vel quinque horarum spatia ita factus est exanimis,
ut nullum omnino spiramen in ipso cognosceretur.
Sed tamen ignoratur quid tunc divinitatis praesenserit,
quoniam paululum in se reversus, voce qua poterat,
lingua palpitans, haec personabat verba: « Domine
Jesu Christe, rex aeternae gloriae, suscipe me, si placet,
quoniam bonus es; non dubito ad te ex hoc corpore transire. »
Sciendum vero est quoniam istius mora aegritudinis,
ut eventus rei subsequentis demonstrat, non
fuit impedimentum tantum quam gratia spiritalis lucri.
17.
Fructuariense monasterium condit. --Occurrentes
ei denique illuc tres ipsius germani fratres,
levi evectione deduxerunt illum ad sui juris praedia
confovendum; ardenter enim desiderabant videre
illum, quoniam compungebat corda eorumdem
divinae absentia pietatis. Convalescente quoque eo
ab aegritudine, post aliquot dierum spatium convenere
ad illum quique suorum ac plures domini
civitatum vicinarum, et suadere illi coeperunt,
promittentes se plura largituros si in nativa patria
coenobium sibi, sicut in externa audiverant illum