PL 142, col. 712
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne
fecisse, aedificare inceperet. Tunc etiam, quod
potissimum fuit, duo ipsius germani, videlicet
Godefredus atque Nitardus, viri spectabiles, secretius
illum cum comite maximae partis Burgundiae
Willelmo, qui etiam ejusdem patris, de quo sermo
est, exstiterat affinitate propinquus, adeun es
spoponderunt se saecularem relicturos militiam, ac
se suaque omnia in omnipotentis Dei peculiare
dominium devenire. His auditis, Dei cultor illico
fiducialiter coepit tractare de coenobii, unde
rogabatur, constructione; qui pariter communi
consilio et voluntate locum quaerentes, rei hujusmodi
aptum reperere in rure paterno a Pado distantem
flumine quaterno milliario, solitarium, cognomento
Fructuariensem. Ibi namque collocari praecepit
basilicam, quam praesente Arduino rege cum
aliquibus episcopis sacrari jussit in honore genitricis
Dei Mariae, sanctique Benigni martyris, atque
omnium sanctorum. In qua etiam isdem rex cum
sua conjuge et filiis humatus quiescit. Ad quam
nihilominus, tam a Romana urbe quam a diversis
partibus, plurima congregavit sanctorum martyrum
corpora. Brevi namque in spatio temporis collecta
est ibidem numerosa fratrum congregatio Deum
timentium, instituta beati Benedicti abbatis praecipui
servantes, quae isdem pater Willelmus a sancto
Maiolo Cluniaci didicerat.
18.
S. Odiloni persuadet monasterii ingressum. --Revertens
igitur post haec ab Italia, omni studio
satagebat e diversis partibus terrarum colligere
viros servituti Christi idoneos, suadendo eis vitae
coelestis gloriam, pariterque comminans inferorum
supplicia. Tantam enim ei Dominus cum caeteris
virtutibus virtutem salutaris verbi concessit, ut
quibusque doctrinam illius suscipientibus summam
conferret fidei firmitatem, bonarumque virtutum
augmentum, ac vitiorum emendationem. Omnibus
enim, sicuti expedire noverat, sive leniter, seu
asperrime, charitative tamen hujusmodi exhibebat.
Contigit ergo illum aliquando cum viro per omnia
desiderabili, domno scilicet Odilone, adhuc illo in
canonicali habitu degente, de vera animarum salute
habuisse colloquium. Intelligens vero illum niti ad
sanctitatis culmina, coepit illi attentius suadere ut,
quod potissimum fore creditur, quantocius explere
satageret; negotiis videlicet saeculi istius abjectis,
Christum Jesum sequi liceret expeditius. Cumpunctus
illico vir clarus libenter se facturum promisit
quod Pater suaserat Willelmus. Nam post paululum,
ad coenobium nominatissimum honorifice deveniens
Cluniacum, ibique a sancto Maiolo est devote
susceptus, atque in habitu sanctae conversationis
monachus ex more sacratus est. Cujus etiam conversatio
in tantum exstitit chara Deo, et dulcis
potissimum fuit, duo ipsius germani, videlicet
Godefredus atque Nitardus, viri spectabiles, secretius
illum cum comite maximae partis Burgundiae
Willelmo, qui etiam ejusdem patris, de quo sermo
est, exstiterat affinitate propinquus, adeun es
spoponderunt se saecularem relicturos militiam, ac
se suaque omnia in omnipotentis Dei peculiare
dominium devenire. His auditis, Dei cultor illico
fiducialiter coepit tractare de coenobii, unde
rogabatur, constructione; qui pariter communi
consilio et voluntate locum quaerentes, rei hujusmodi
aptum reperere in rure paterno a Pado distantem
flumine quaterno milliario, solitarium, cognomento
Fructuariensem. Ibi namque collocari praecepit
basilicam, quam praesente Arduino rege cum
aliquibus episcopis sacrari jussit in honore genitricis
Dei Mariae, sanctique Benigni martyris, atque
omnium sanctorum. In qua etiam isdem rex cum
sua conjuge et filiis humatus quiescit. Ad quam
nihilominus, tam a Romana urbe quam a diversis
partibus, plurima congregavit sanctorum martyrum
corpora. Brevi namque in spatio temporis collecta
est ibidem numerosa fratrum congregatio Deum
timentium, instituta beati Benedicti abbatis praecipui
servantes, quae isdem pater Willelmus a sancto
Maiolo Cluniaci didicerat.
18.
S. Odiloni persuadet monasterii ingressum. --Revertens
igitur post haec ab Italia, omni studio
satagebat e diversis partibus terrarum colligere
viros servituti Christi idoneos, suadendo eis vitae
coelestis gloriam, pariterque comminans inferorum
supplicia. Tantam enim ei Dominus cum caeteris
virtutibus virtutem salutaris verbi concessit, ut
quibusque doctrinam illius suscipientibus summam
conferret fidei firmitatem, bonarumque virtutum
augmentum, ac vitiorum emendationem. Omnibus
enim, sicuti expedire noverat, sive leniter, seu
asperrime, charitative tamen hujusmodi exhibebat.
Contigit ergo illum aliquando cum viro per omnia
desiderabili, domno scilicet Odilone, adhuc illo in
canonicali habitu degente, de vera animarum salute
habuisse colloquium. Intelligens vero illum niti ad
sanctitatis culmina, coepit illi attentius suadere ut,
quod potissimum fore creditur, quantocius explere
satageret; negotiis videlicet saeculi istius abjectis,
Christum Jesum sequi liceret expeditius. Cumpunctus
illico vir clarus libenter se facturum promisit
quod Pater suaserat Willelmus. Nam post paululum,
ad coenobium nominatissimum honorifice deveniens
Cluniacum, ibique a sancto Maiolo est devote
susceptus, atque in habitu sanctae conversationis
monachus ex more sacratus est. Cujus etiam conversatio
in tantum exstitit chara Deo, et dulcis