PL 142, col. 713
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne
Deum diligentibus, ut isdem sanctissimus Maiolus
sibi commisso gregi allegans illum in vita, qualiter
post ipsius obitum haberent Patrem atque pastorem.
Quod ita manifestissime et utiliter fieri contigit.
Quam enim praemaximam exinde, dum adviverent,
dilectionem inter se habuere, dum alter eorumdem
alterum sibi utrumque praeferens, exprimi non valet
.
19.
Pontificibus Romanis est acceptus. --Praeterea
pontificibus Romanis Pater Willelmus, qui suo tempore
praefuere, in tanta veneratione ac reverentia
est habitus, ut quidquid illis suggessisset, sive per
se, sive per aliquam legationem, libentissime implere
studebant. Nam et Joannem papam spiritualia
dona per orbem, maxime Italicum, auri vel argenti
pretio distracta minus curantem, tali invectione
monere studuit per epistolam, haec continentem:
Parcite, quaeso, parcite, qui dicimini sal terrae et
lux mundi. Sufficiat hominibus jam semel Christum
fuisse venditum pro communi salute universorum.
Jam enim refugae veri luminis, solo nomine pastores,
ovile Christi, imo membra illius, videte post vos quo
eunt. Si juxta fontem tepet rivus, in longinquum
fetere nulli dubium est. Idcirco cura quibusdam venditur
ad suum interitum. Volo vos pastores ac pontifices
omnes in commune judicis securim gestantis,
ante januam assistentis memores. Quam epistolam
papa libenter amplectens, grates ac benedictiones
tanto Patri retulit, Deumque in illo glorificavit.
20.
Henricum imperatorem sibi conciliat. --Sed
et illud denique in eodem Patre fuit valde memorabile,
quod multi tum etiam nobiles venenatis infecti
verbis malorum, dum adversus illum contumeliarum
verba dicenda concepissent, seu jurgia ultionis
vice referenda, ut ad conspectum illius ventum
fuisset, statim mirabantur semet ab his quae intenderant
exprimere, alienatos fuisse; amissaque ferocitate
rei praeteritae, quidquid id erat, totum procedebat
ex mansuetudine. Henrico siquidem imperatori
de eo suggestum fuerat, quod illi derogans,
illumque contemnendum adjudicans, Arduini quoque
parti, qui sibi Italiae regnum praeripuerat, faveret,
illumque pro posse defensitaret. Ex hoc quippe viro
Dei, quamvis ab re, iratus fuerat. Ille vero ut comperit,
ad illum pergens, rei veritatem sese purgando
pandit, atque si quid erat odii a corde illius detersit.
Intantum etiam isdem imperator postmodum
illum dilexit, ut illi dona largiretur plurima, et
quidquid ab eodem vellet fieri continuo impetraret.
21.
Et Robertum Galliae regem. --Pari namque
ratione Rotberto Francorum regi de ipso indicatum
sibi commisso gregi allegans illum in vita, qualiter
post ipsius obitum haberent Patrem atque pastorem.
Quod ita manifestissime et utiliter fieri contigit.
Quam enim praemaximam exinde, dum adviverent,
dilectionem inter se habuere, dum alter eorumdem
alterum sibi utrumque praeferens, exprimi non valet
.
19.
Pontificibus Romanis est acceptus. --Praeterea
pontificibus Romanis Pater Willelmus, qui suo tempore
praefuere, in tanta veneratione ac reverentia
est habitus, ut quidquid illis suggessisset, sive per
se, sive per aliquam legationem, libentissime implere
studebant. Nam et Joannem papam spiritualia
dona per orbem, maxime Italicum, auri vel argenti
pretio distracta minus curantem, tali invectione
monere studuit per epistolam, haec continentem:
Parcite, quaeso, parcite, qui dicimini sal terrae et
lux mundi. Sufficiat hominibus jam semel Christum
fuisse venditum pro communi salute universorum.
Jam enim refugae veri luminis, solo nomine pastores,
ovile Christi, imo membra illius, videte post vos quo
eunt. Si juxta fontem tepet rivus, in longinquum
fetere nulli dubium est. Idcirco cura quibusdam venditur
ad suum interitum. Volo vos pastores ac pontifices
omnes in commune judicis securim gestantis,
ante januam assistentis memores. Quam epistolam
papa libenter amplectens, grates ac benedictiones
tanto Patri retulit, Deumque in illo glorificavit.
20.
Henricum imperatorem sibi conciliat. --Sed
et illud denique in eodem Patre fuit valde memorabile,
quod multi tum etiam nobiles venenatis infecti
verbis malorum, dum adversus illum contumeliarum
verba dicenda concepissent, seu jurgia ultionis
vice referenda, ut ad conspectum illius ventum
fuisset, statim mirabantur semet ab his quae intenderant
exprimere, alienatos fuisse; amissaque ferocitate
rei praeteritae, quidquid id erat, totum procedebat
ex mansuetudine. Henrico siquidem imperatori
de eo suggestum fuerat, quod illi derogans,
illumque contemnendum adjudicans, Arduini quoque
parti, qui sibi Italiae regnum praeripuerat, faveret,
illumque pro posse defensitaret. Ex hoc quippe viro
Dei, quamvis ab re, iratus fuerat. Ille vero ut comperit,
ad illum pergens, rei veritatem sese purgando
pandit, atque si quid erat odii a corde illius detersit.
Intantum etiam isdem imperator postmodum
illum dilexit, ut illi dona largiretur plurima, et
quidquid ab eodem vellet fieri continuo impetraret.
21.
Et Robertum Galliae regem. --Pari namque
ratione Rotberto Francorum regi de ipso indicatum