PL 142, col. 717
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne
emersere. Exinde quoque pullulat radix omnium
malorum superbia, caeterorumque vitiorum fomenta.
Atque vos ipsi judicate, si non ipsius famuli estis,
cujus insignia et stigmata in vobismetipsis geritis.
Nam et me pudet dicere dum poenitet reticere,
quoniam exspectastis dulcedinem verbi, et ego
propino vobis generaliter amaritudinem redargutionis.
Moneo etiam illum, si quis est in tota
hac plebe, qui vel quinque solidos, seu quippiam
ad hujus sancti martyris obtulit reaedificandam muneris
ecclesiam, quam prae oculis habetis, coram
cunctis referat. » Dum ergo non inveniretur quispiam
aliquid contulisse, rursus ait: « Videte, fratres
amantissimi, inter quas spinas atque incendia pessimorum
haec aula omnipotentis Dei per fidem sui
testis Benigni, ad quam elegantia excrevit, ipso
cooperante, fastigia. Volo vos, si placet, assidue
esse memores quam velox unicuique sit mundanae
curae et ambitionis depositio. Propter quod obsecro,
cum nostri auctoris adjutorio resistite vitiis et maligno
diabolo; virtutes quoque praeclaras assumite
et colite; benignissimo Deo Conditori ac Redemptori
vestro in cunctis obaudite, qui vos per fidem et
orationes ac merita omnium fidelium suorum dignos
faciat introducendi cum eis in sempiternae gloriae
regnum, per Jesum Christum dilectum Filium
suum. » Dumque ille ita perorasset, ac responsum
ab omnibus fuisset, Amen, qui singultus, quantae
lacrymae, qui gemitus per totam agebantur ecclesiam,
exprimi non valet. Omnibusque rite perfectis,
cum gaudio quique rediere ad propria. Ex illo
etenim die in eadem basilica, praecipue ad tumulum
gloriosi martyris, factae sunt multimodae curationes
diversarum infirmitatum, quae etiam ob multiplicitatem
scribi nequeunt. Sed et si quis cum
fide plena sibi deposcens quaecunque utilia, procul
dubio adipiscitur, si talis sit ut promereatur sanctorum
meritis et orationibus.
26.
Willelmus miraculis claret. Morte punitum
suscitat. --Nec praetereundum nobis videtur quod
dum Patris Willelmi alloquio multi fuerint in mente
recreati, plures etiam in corpore tactu ejusdem redintegrati,
oratione refocillati, visitatione confortati,
ac benedictione firmati; et quamvis nunc minus
audiatur quod olim Christi sequacibus usui fuit,
suscitare mortuum, pauca tamen de pluribus, ut
testati sumus, quae Dominus per istum operatus est,
dicemus. Revertenti namque illi quondam a coenobio
sancti Viventii confessoris, cum jam appropinquaret
sancti Benigni monasterio, obviam habuit promiscui
vulgi turbam plangentem ac repedantem a spectaculo
cujusdam miserrimi, videlicet ex ejusdem servorum
familia sancti Benigni, quem magistratus
crimine convictum morteque suspensionis patibuli
adjudicatum deliberaverat. Quod audiens vir misericors
milliario distans a loco, dimisso equo illuc
quantocius occurrens, hoc tantum dicebat: « Jesu,
Jesu, qui pepercisti latroni in cruce miserere. »
malorum superbia, caeterorumque vitiorum fomenta.
Atque vos ipsi judicate, si non ipsius famuli estis,
cujus insignia et stigmata in vobismetipsis geritis.
Nam et me pudet dicere dum poenitet reticere,
quoniam exspectastis dulcedinem verbi, et ego
propino vobis generaliter amaritudinem redargutionis.
Moneo etiam illum, si quis est in tota
hac plebe, qui vel quinque solidos, seu quippiam
ad hujus sancti martyris obtulit reaedificandam muneris
ecclesiam, quam prae oculis habetis, coram
cunctis referat. » Dum ergo non inveniretur quispiam
aliquid contulisse, rursus ait: « Videte, fratres
amantissimi, inter quas spinas atque incendia pessimorum
haec aula omnipotentis Dei per fidem sui
testis Benigni, ad quam elegantia excrevit, ipso
cooperante, fastigia. Volo vos, si placet, assidue
esse memores quam velox unicuique sit mundanae
curae et ambitionis depositio. Propter quod obsecro,
cum nostri auctoris adjutorio resistite vitiis et maligno
diabolo; virtutes quoque praeclaras assumite
et colite; benignissimo Deo Conditori ac Redemptori
vestro in cunctis obaudite, qui vos per fidem et
orationes ac merita omnium fidelium suorum dignos
faciat introducendi cum eis in sempiternae gloriae
regnum, per Jesum Christum dilectum Filium
suum. » Dumque ille ita perorasset, ac responsum
ab omnibus fuisset, Amen, qui singultus, quantae
lacrymae, qui gemitus per totam agebantur ecclesiam,
exprimi non valet. Omnibusque rite perfectis,
cum gaudio quique rediere ad propria. Ex illo
etenim die in eadem basilica, praecipue ad tumulum
gloriosi martyris, factae sunt multimodae curationes
diversarum infirmitatum, quae etiam ob multiplicitatem
scribi nequeunt. Sed et si quis cum
fide plena sibi deposcens quaecunque utilia, procul
dubio adipiscitur, si talis sit ut promereatur sanctorum
meritis et orationibus.
26.
Willelmus miraculis claret. Morte punitum
suscitat. --Nec praetereundum nobis videtur quod
dum Patris Willelmi alloquio multi fuerint in mente
recreati, plures etiam in corpore tactu ejusdem redintegrati,
oratione refocillati, visitatione confortati,
ac benedictione firmati; et quamvis nunc minus
audiatur quod olim Christi sequacibus usui fuit,
suscitare mortuum, pauca tamen de pluribus, ut
testati sumus, quae Dominus per istum operatus est,
dicemus. Revertenti namque illi quondam a coenobio
sancti Viventii confessoris, cum jam appropinquaret
sancti Benigni monasterio, obviam habuit promiscui
vulgi turbam plangentem ac repedantem a spectaculo
cujusdam miserrimi, videlicet ex ejusdem servorum
familia sancti Benigni, quem magistratus
crimine convictum morteque suspensionis patibuli
adjudicatum deliberaverat. Quod audiens vir misericors
milliario distans a loco, dimisso equo illuc
quantocius occurrens, hoc tantum dicebat: « Jesu,
Jesu, qui pepercisti latroni in cruce miserere. »