PL 142, col. 940
Vita S. Odilonis (Jotsaldus), J. P. Migne · Epistolae (Odilo V Cluniacensis), J. P. Migne
jubilo, ad coelum usque populi voces dabant prae
gaudio tantae novitatis stupefacti miraculo. Christus
in sanctis suis semper mirabilis ab omnibus praedicatur,
et quantum servus sibi fidelissimus de ejus
gratia possit, certis indiciis manifestisque signis
declaratur et cunctorum ore celebratur.
CAP. XVI.-- De quodam captivo a vinculis liberato.
Quidam miserabilis a quodam perverso homine
captus compedibus arctatur, et ut diligentius custodiretur
arca recluditur, saxorum acervus desuper
congeritur, seracula firmantur, et ita miser per
longum tempus tenetur. Verum ille captivus in Deo
spem retinens, de illis abditis tenebrarum Deum,
cui obscura sunt manifesta, supplex exorat et patrem
Odilonem intercessorem advocat ut se inde ejiciat
et liberum ire concedat. Inter haec verba suae petitionis,
sentit et audit quamdam personam ad arcam
accedere, et se inde ut exeat inclamare. Mox virtute
divina saxorum acervus huc illucque dispergitur,
seracula resiliunt, compedes solvuntur: et ita incarceratus
liber et absolutus de tenebris ad lucem
procedit, gaudensque ad sepulcrum sancti Patris
quantocius venit, et quae sibi contigerant certis indiciis
omnibus enarravit.
CAP. XVII.-- De quodam mente capto sanato.
Alius quidam sancti Maioli monachorumque proprius
ruricola, nomine Rotbertus, habens uxorem et
filios, in amentiam totus versus fuerat. Hunc totis
viribus repugnantem filii et parentes violenter ad
memoriam sancti Patris adducunt, oblationem pro
eo offerunt, et mox mente et corpore salvatum domum
reducunt.
nec quidem digne cogitare valeo, nostro debetis
aestimari judicio? Nos enim, qui ignorantiae tenebris
pressi, nosmetipsos non possumus dignoscere, justorum
vitam nostro arbitrio nullomodo debemus aestimare.
Vos omnis homo adeo laude dignum merito
judicat, ut plus de vobis mirari libeat quam aliquid
dicere liceat. Obrueretur intellectus nostrae parvitatis
pondere vestrae quaestionis, nisi esset in promptu
recordatio divini sermonis. Ut enim daret exemplum
fidelibus auctor vitae et salutis, ut ipse melius
scitis, utpote vir omnia evangelicus, veniens in partes
Caesareae Philippi interrogabat discipulos suos: Quem dicunt homines esse filium hominis?
Et post
pauca: Vos autem quem me esse dicitis? Non idcirco
interrogat, quem nemo novit et quem nihil
latet, veluti qui nesciat, sed ut praelatis Ecclesiae
exemplum de se interrogandi praebeat. Et ideo
unusquisque praepositus Ecclesiae a subditis debet
exquirere cujus famae, cujusve sit opinionis; et si
aliquid de se audierit, Deo, a quo si quid boni est,
gaudio tantae novitatis stupefacti miraculo. Christus
in sanctis suis semper mirabilis ab omnibus praedicatur,
et quantum servus sibi fidelissimus de ejus
gratia possit, certis indiciis manifestisque signis
declaratur et cunctorum ore celebratur.
CAP. XVI.-- De quodam captivo a vinculis liberato.
Quidam miserabilis a quodam perverso homine
captus compedibus arctatur, et ut diligentius custodiretur
arca recluditur, saxorum acervus desuper
congeritur, seracula firmantur, et ita miser per
longum tempus tenetur. Verum ille captivus in Deo
spem retinens, de illis abditis tenebrarum Deum,
cui obscura sunt manifesta, supplex exorat et patrem
Odilonem intercessorem advocat ut se inde ejiciat
et liberum ire concedat. Inter haec verba suae petitionis,
sentit et audit quamdam personam ad arcam
accedere, et se inde ut exeat inclamare. Mox virtute
divina saxorum acervus huc illucque dispergitur,
seracula resiliunt, compedes solvuntur: et ita incarceratus
liber et absolutus de tenebris ad lucem
procedit, gaudensque ad sepulcrum sancti Patris
quantocius venit, et quae sibi contigerant certis indiciis
omnibus enarravit.
CAP. XVII.-- De quodam mente capto sanato.
Alius quidam sancti Maioli monachorumque proprius
ruricola, nomine Rotbertus, habens uxorem et
filios, in amentiam totus versus fuerat. Hunc totis
viribus repugnantem filii et parentes violenter ad
memoriam sancti Patris adducunt, oblationem pro
eo offerunt, et mox mente et corpore salvatum domum
reducunt.
nec quidem digne cogitare valeo, nostro debetis
aestimari judicio? Nos enim, qui ignorantiae tenebris
pressi, nosmetipsos non possumus dignoscere, justorum
vitam nostro arbitrio nullomodo debemus aestimare.
Vos omnis homo adeo laude dignum merito
judicat, ut plus de vobis mirari libeat quam aliquid
dicere liceat. Obrueretur intellectus nostrae parvitatis
pondere vestrae quaestionis, nisi esset in promptu
recordatio divini sermonis. Ut enim daret exemplum
fidelibus auctor vitae et salutis, ut ipse melius
scitis, utpote vir omnia evangelicus, veniens in partes
Caesareae Philippi interrogabat discipulos suos: Quem dicunt homines esse filium hominis?
Et post
pauca: Vos autem quem me esse dicitis? Non idcirco
interrogat, quem nemo novit et quem nihil
latet, veluti qui nesciat, sed ut praelatis Ecclesiae
exemplum de se interrogandi praebeat. Et ideo
unusquisque praepositus Ecclesiae a subditis debet
exquirere cujus famae, cujusve sit opinionis; et si
aliquid de se audierit, Deo, a quo si quid boni est,