PL 143, col. 461
Vita S. Leonis (Wibertus), J. P. Migne
gradiens, apostolicos etiam viros in miraculis
est imitatus. De quo quidem plura audire me contigit, »
etc. His paucis verbis Victor absolvit summam
elogii beati Leonis, qui similiter totam Galliam
illuminasse dicitur in testamento Odalrici praepositi
Ecclesiae Remensis, ubi tanta cum eloquentiae vi
contra pravos ecclesiasticorum mores in concilio
Remensi disseruisse memoratur, ut multi ejus verbis
perterriti beneficia, etiam quae legitime obtinuerant,
dimittere cogitaverint. Ex his se fuisse
fatetur Odalricus, qui eidem concilio intererat.
Testis est Leo Marsicanus libro II Chronici Casinensis
cap. 88, eumdem beatum pontificem, quandiu
Romae moratus est, solitum fuisse tribus diebus per
hebdomadam, e Lateranensi ecclesia usque ad sanctum
Petrum, privato habitu ac nudis pedibus, cum
duobus aut tribus clericis, noctu, psallendo et orando,
pergere. Historiam sanctimonialis cujusdam, beati
Leonis amitae, quae signo crucis diabolum fugaverat,
refert Petrus Damiani in opusculo 47, cap. 3 et 4,
quam ex ore beati Leonis IX papae ab Adhelaide augusta
auditam fuisse testatur. Sed de his satis.
4.
Dubitant nonnulli an unquam beatus Leo professionem
monasticam emiserit: certe hunc ordini
nostro ascribunt praeter Benedictinos scriptores plerique
etiam exteri; id ipsum diserte affirmat Trithemius
in Chronico Hirsaugiensi ad annum 1048, ubi
sic habet: « Bruno episcopus Tullensis . . . erat filius
comitis de Elingem, et monachus ordinis nostri. »
Bollandiani tamen, qui se optare aiunt in observatione
praevia ut tantus pontifex inter ordinis Benedictini
alumnos recenseri possit, postea in notis ad
caput 5 Vitae per Wibertum scriptae, dicunt videri
sibi ex Wiberti verbis colligi facile posse Leonem
Benedictinis nequaquam esse ascribendum, cum sic
loquatur: « Porro sequentia lecturi desinent profecto
mirari hunc potius per sanctum Benedictum
quam per alium quemlibet sanctorum, sospitate restitutum,
ubi volvente sermonis rota perpendere
poterunt ex paucis quanto zelo pii amoris erga monachorum
institutionem et correctionem flagraverit. »
Verum haec verba beati viri monasticae professioni
non adversantur, quae optime cum illo sancti
pontificis in rem monasticam studio coaluerit. Certe
nostrorum causae favent pleraque sancti pontificis
gesta. Etenim vix extra nostra monasteria in itineribus,
quae sane ab eo frequenter facta fuerunt, hospitabatur;
et cum in monasteriis versabatur, potissimum
in praecipuis, capitulo intererat et refectorio
cum caeteris monachis. Sic Remis peracta basilicae
archimonasterii Remigiani dedicatione, ac soluto
concilio, in capitulum venit atque a fratribus societatem
petiit et accepit. In monte Casino cum dies esset
Sabbati, mandato fratrum adfuit, pedesque duodecim
monachis lavit, a quibus vicissim et ipse lotus est;
postea in refectorium quoque ingressus communem
cum aliis refectionem accepit, ut narrat Leo Chronici
Casinensis libro II, cap. 85. Omitto ordinis nostri
monachos, quos e monasteriis eductos in legationibus
est imitatus. De quo quidem plura audire me contigit, »
etc. His paucis verbis Victor absolvit summam
elogii beati Leonis, qui similiter totam Galliam
illuminasse dicitur in testamento Odalrici praepositi
Ecclesiae Remensis, ubi tanta cum eloquentiae vi
contra pravos ecclesiasticorum mores in concilio
Remensi disseruisse memoratur, ut multi ejus verbis
perterriti beneficia, etiam quae legitime obtinuerant,
dimittere cogitaverint. Ex his se fuisse
fatetur Odalricus, qui eidem concilio intererat.
Testis est Leo Marsicanus libro II Chronici Casinensis
cap. 88, eumdem beatum pontificem, quandiu
Romae moratus est, solitum fuisse tribus diebus per
hebdomadam, e Lateranensi ecclesia usque ad sanctum
Petrum, privato habitu ac nudis pedibus, cum
duobus aut tribus clericis, noctu, psallendo et orando,
pergere. Historiam sanctimonialis cujusdam, beati
Leonis amitae, quae signo crucis diabolum fugaverat,
refert Petrus Damiani in opusculo 47, cap. 3 et 4,
quam ex ore beati Leonis IX papae ab Adhelaide augusta
auditam fuisse testatur. Sed de his satis.
4.
Dubitant nonnulli an unquam beatus Leo professionem
monasticam emiserit: certe hunc ordini
nostro ascribunt praeter Benedictinos scriptores plerique
etiam exteri; id ipsum diserte affirmat Trithemius
in Chronico Hirsaugiensi ad annum 1048, ubi
sic habet: « Bruno episcopus Tullensis . . . erat filius
comitis de Elingem, et monachus ordinis nostri. »
Bollandiani tamen, qui se optare aiunt in observatione
praevia ut tantus pontifex inter ordinis Benedictini
alumnos recenseri possit, postea in notis ad
caput 5 Vitae per Wibertum scriptae, dicunt videri
sibi ex Wiberti verbis colligi facile posse Leonem
Benedictinis nequaquam esse ascribendum, cum sic
loquatur: « Porro sequentia lecturi desinent profecto
mirari hunc potius per sanctum Benedictum
quam per alium quemlibet sanctorum, sospitate restitutum,
ubi volvente sermonis rota perpendere
poterunt ex paucis quanto zelo pii amoris erga monachorum
institutionem et correctionem flagraverit. »
Verum haec verba beati viri monasticae professioni
non adversantur, quae optime cum illo sancti
pontificis in rem monasticam studio coaluerit. Certe
nostrorum causae favent pleraque sancti pontificis
gesta. Etenim vix extra nostra monasteria in itineribus,
quae sane ab eo frequenter facta fuerunt, hospitabatur;
et cum in monasteriis versabatur, potissimum
in praecipuis, capitulo intererat et refectorio
cum caeteris monachis. Sic Remis peracta basilicae
archimonasterii Remigiani dedicatione, ac soluto
concilio, in capitulum venit atque a fratribus societatem
petiit et accepit. In monte Casino cum dies esset
Sabbati, mandato fratrum adfuit, pedesque duodecim
monachis lavit, a quibus vicissim et ipse lotus est;
postea in refectorium quoque ingressus communem
cum aliis refectionem accepit, ut narrat Leo Chronici
Casinensis libro II, cap. 85. Omitto ordinis nostri
monachos, quos e monasteriis eductos in legationibus