PL 143, col. 472
Vita S. Leonis (Wibertus), J. P. Migne
glorioso imperatori Conrado contribuli suo, ejus
educandus in aula atque excubaturus in basilica. Ubi
nondum multis decursis diebus, omnium aulicorum
benevolentiam perfecte est adeptus, utpote quem
gratiosum exhibebat praeco ejus conversationis ac
prudentiae, generis ac formae decus. Unde cum ab
eis ibidem Brunones aeque vocarentur nonnulli, hic
tantum Bonus Bruno meruit appellari. Quam praerogativam
ita in dies augmentando sine sodalium invidia
vindicabat sibimet ut et minoribus sese quadam
rationabili condescensione aptaret majoribusque
liberali dignitate per omnia congrueret. Praeterea
unico et patrio affectu ab Augusto Augustaque adeo
est dilectus, ut etiam in secretissimis eorum consiliis
gratanter admitteretur, et sententia ipsius reverenter
dulciterque exspectaretur ac promulgata indubitanter
susciperetur. Quem cum quotidie deliberarent
incessanterque ambirent sublimare honore quam
maximo, et, ut patenter dicam, donare pontificio
temporalibus copiis supra modum locupletato, ipse,
jam praemonitus domni Gregorii irreprehensibili et
aureo stylo, coepit hoc suspectum habere omnino,
ne sibi divinitus imputaretur, quasi munus ab obsequio,
a quo nonnullos consociorum suorum, ob
aliquantulae sublimationis spem, nulla corporis poterat
revocare fatigatio, nulla rei familiaris annulatio.
Unde, quia nec ab imperiali latere recedere
sibi licebat, nec taliter obsequi libebat, in animo
suo tantum Deo conscio et teste proponebat, ut si
cum beneplacito ejus ad quantumlibet pauperrimae
Ecclesiae invitaretur regimen, alacrior ad id accederet
quam si eum majestas regia ad supremae potestatis
et locupletationis dignitatem aliquo carnali
affectu impelleret. Quod quidem tanto admirabilius
est habendum in levitate juvenili quanto rarius
deprehenditur et in gravitate senili. Sed jam dicendum
videtur qualiter iste humiliari pro Deo cupidus,
paulatim ab ipso fuerit mirabiliter exaltatus, sicut
in libro Regum per prophetam testatur: Glorificantem
me glorificabo; qui autem contemnunt me, erunt
ignobiles [(I Reg. II, 30)]
.
VII.
In Longobardiam milites ducit. --Anno igitur
aetatis vigesimo tertio, cum jam alteram adolescentiae
hebdomadam fuisset ingressus, et ab
incarnato Dei Patris Verbo 1025, excurreret annus,
vice sui pontificis Herimanni in expeditione praefati
Conradi imperatoris, Longobardiam et maxime super
Mediolanum tunc rebellem praeclarus Bruno est profectus,
levitico officio insignitus. Namque illo suo
antistite annis morbisque praegravato, ipse auxiliares
militum copias imperatori venientes a Tullo,
ducendas et disponendas suscepit tam ejusdem
episcopi quam Augusti placito, salvo tamen per
omnia proprii gradus sacramento. In illius itaque
saecularis militiae dispositione, sic repente sagax
apparuit et providus quasi hujusmodi negotiis tantum
fuisset hactenus exercitatus. Metabatur castra
suis, disponebat stationes cum vigiliis, sumptus et
stipendia opportunis administrabat in locis et horis,
educandus in aula atque excubaturus in basilica. Ubi
nondum multis decursis diebus, omnium aulicorum
benevolentiam perfecte est adeptus, utpote quem
gratiosum exhibebat praeco ejus conversationis ac
prudentiae, generis ac formae decus. Unde cum ab
eis ibidem Brunones aeque vocarentur nonnulli, hic
tantum Bonus Bruno meruit appellari. Quam praerogativam
ita in dies augmentando sine sodalium invidia
vindicabat sibimet ut et minoribus sese quadam
rationabili condescensione aptaret majoribusque
liberali dignitate per omnia congrueret. Praeterea
unico et patrio affectu ab Augusto Augustaque adeo
est dilectus, ut etiam in secretissimis eorum consiliis
gratanter admitteretur, et sententia ipsius reverenter
dulciterque exspectaretur ac promulgata indubitanter
susciperetur. Quem cum quotidie deliberarent
incessanterque ambirent sublimare honore quam
maximo, et, ut patenter dicam, donare pontificio
temporalibus copiis supra modum locupletato, ipse,
jam praemonitus domni Gregorii irreprehensibili et
aureo stylo, coepit hoc suspectum habere omnino,
ne sibi divinitus imputaretur, quasi munus ab obsequio,
a quo nonnullos consociorum suorum, ob
aliquantulae sublimationis spem, nulla corporis poterat
revocare fatigatio, nulla rei familiaris annulatio.
Unde, quia nec ab imperiali latere recedere
sibi licebat, nec taliter obsequi libebat, in animo
suo tantum Deo conscio et teste proponebat, ut si
cum beneplacito ejus ad quantumlibet pauperrimae
Ecclesiae invitaretur regimen, alacrior ad id accederet
quam si eum majestas regia ad supremae potestatis
et locupletationis dignitatem aliquo carnali
affectu impelleret. Quod quidem tanto admirabilius
est habendum in levitate juvenili quanto rarius
deprehenditur et in gravitate senili. Sed jam dicendum
videtur qualiter iste humiliari pro Deo cupidus,
paulatim ab ipso fuerit mirabiliter exaltatus, sicut
in libro Regum per prophetam testatur: Glorificantem
me glorificabo; qui autem contemnunt me, erunt
ignobiles [(I Reg. II, 30)]
.
VII.
In Longobardiam milites ducit. --Anno igitur
aetatis vigesimo tertio, cum jam alteram adolescentiae
hebdomadam fuisset ingressus, et ab
incarnato Dei Patris Verbo 1025, excurreret annus,
vice sui pontificis Herimanni in expeditione praefati
Conradi imperatoris, Longobardiam et maxime super
Mediolanum tunc rebellem praeclarus Bruno est profectus,
levitico officio insignitus. Namque illo suo
antistite annis morbisque praegravato, ipse auxiliares
militum copias imperatori venientes a Tullo,
ducendas et disponendas suscepit tam ejusdem
episcopi quam Augusti placito, salvo tamen per
omnia proprii gradus sacramento. In illius itaque
saecularis militiae dispositione, sic repente sagax
apparuit et providus quasi hujusmodi negotiis tantum
fuisset hactenus exercitatus. Metabatur castra
suis, disponebat stationes cum vigiliis, sumptus et
stipendia opportunis administrabat in locis et horis,