PL 144, col. 1015
Vita SS. Rodulphi et Dominici Loricati (Petrus Damianus), J. P. Migne
missa, hoc me scripsisse reperio; « sed cur
ego sanctos commemorando viros diversa passim
loca perlustro, quandoquidem intra limen, et prae
manibus teneo, ad cujus digne efferenda praeconia
impar viribus non assurgo? Certe cellulis altrinsecus
constitutis, solo basilicae mediantis interstitio, ego
illeque dividimur. Cujus si virtutibus enumerandis
invigilo, ante dies elabitur quam scribendi materia
deficere posse videatur. Dominicum dico, doctorem
videlicet et dominum meum, cujus quidem lingua
rustica est, sed vita artificiosa satis et lepida. Quae
sane vita satis utilius ad aedificationem vivis operibus
praedicat quam sterilis quorumdam lingua, quae accurata
phaleratae urbanitatis verba inaniter trutinat.
Longo jam annorum elabente curriculo, ferrea ad
carnem lorica praecinctus, infoederabilem pugnam
cum iniquis spiritibus conserit, semperque paratus
ad praelium, non solum corde, sed et corpore praemunito
adversus hostiles acies fervidus bellator incedit.
Hanc autem continuae vitae consuetudinem indifferenter
habet, ut vix dies ulla praetereat, quin
duo psalteria modulando utraque manu scopis armata
nudum corpus allidat. Et hoc remissiori quidem
tempore. Nam quadragesimalibus circulis, sive
cum poenitentiam peragendam habet (crebro enim
centum annorum poenitentiam suscipit) tunc per
dies singulos, dum se scoparum tunsionibus afficit,
ut minus, tria psalteria meditando persolvit. Centum
autem annorum poenitentia, sicut ipso auctore
didicimus, sic expletur. Porro cum tria scoparum
millia unum poenitentiae annum apud nos regulariter
expleant, decem autem psalmorum modulatio, ut
saepe probatum est, mille scopas admittat, dum centum
quinquaginta psalmis constare psalterium non
ambigitur, quinque annorum poenitentia in unius
psalterii disciplina recte supputantibus invenitur.
Sed sive quinque vicies ducas, sive viginti quinquies, 491
centum faciunt. Consequitur ergo, ut qui viginti
psalteria cum disciplina decantat, centum annorum
poenitentiam se peregisse confidat. Quanquam
et in hoc plerosque noster Dominicus superet, quia
cum nonnulli unam manum in disciplinis agendis
exerceant, iste, ut revera Benjamin filius, contra
rebelles carnis illecebras utraque manu infatigabiliter
pugnat. Hanc autem centum annorum poenitentiam,
ut mihi ipse professus est, facile sex diebus ex
more consummat. Memini quoque quia cujusdam
Quadragesimae imminentis initio, mille annos imponi
sibi per nos ad poenitentiam petiit, quos certe omnes
ferme antequam jejunii tempus transigeretur, explevit.
Et paulo post hoc prosecutus sum.
Nunc ad Dominicum, de quo coeperat, sermo recurrat.
Enim vero cum hunc jam et incurva senectus
deprimat, et crebris insuper saepe languoribus contabescat,
ego sanctos commemorando viros diversa passim
loca perlustro, quandoquidem intra limen, et prae
manibus teneo, ad cujus digne efferenda praeconia
impar viribus non assurgo? Certe cellulis altrinsecus
constitutis, solo basilicae mediantis interstitio, ego
illeque dividimur. Cujus si virtutibus enumerandis
invigilo, ante dies elabitur quam scribendi materia
deficere posse videatur. Dominicum dico, doctorem
videlicet et dominum meum, cujus quidem lingua
rustica est, sed vita artificiosa satis et lepida. Quae
sane vita satis utilius ad aedificationem vivis operibus
praedicat quam sterilis quorumdam lingua, quae accurata
phaleratae urbanitatis verba inaniter trutinat.
Longo jam annorum elabente curriculo, ferrea ad
carnem lorica praecinctus, infoederabilem pugnam
cum iniquis spiritibus conserit, semperque paratus
ad praelium, non solum corde, sed et corpore praemunito
adversus hostiles acies fervidus bellator incedit.
Hanc autem continuae vitae consuetudinem indifferenter
habet, ut vix dies ulla praetereat, quin
duo psalteria modulando utraque manu scopis armata
nudum corpus allidat. Et hoc remissiori quidem
tempore. Nam quadragesimalibus circulis, sive
cum poenitentiam peragendam habet (crebro enim
centum annorum poenitentiam suscipit) tunc per
dies singulos, dum se scoparum tunsionibus afficit,
ut minus, tria psalteria meditando persolvit. Centum
autem annorum poenitentia, sicut ipso auctore
didicimus, sic expletur. Porro cum tria scoparum
millia unum poenitentiae annum apud nos regulariter
expleant, decem autem psalmorum modulatio, ut
saepe probatum est, mille scopas admittat, dum centum
quinquaginta psalmis constare psalterium non
ambigitur, quinque annorum poenitentia in unius
psalterii disciplina recte supputantibus invenitur.
Sed sive quinque vicies ducas, sive viginti quinquies, 491
centum faciunt. Consequitur ergo, ut qui viginti
psalteria cum disciplina decantat, centum annorum
poenitentiam se peregisse confidat. Quanquam
et in hoc plerosque noster Dominicus superet, quia
cum nonnulli unam manum in disciplinis agendis
exerceant, iste, ut revera Benjamin filius, contra
rebelles carnis illecebras utraque manu infatigabiliter
pugnat. Hanc autem centum annorum poenitentiam,
ut mihi ipse professus est, facile sex diebus ex
more consummat. Memini quoque quia cujusdam
Quadragesimae imminentis initio, mille annos imponi
sibi per nos ad poenitentiam petiit, quos certe omnes
ferme antequam jejunii tempus transigeretur, explevit.
Et paulo post hoc prosecutus sum.
Nunc ad Dominicum, de quo coeperat, sermo recurrat.
Enim vero cum hunc jam et incurva senectus
deprimat, et crebris insuper saepe languoribus contabescat,