PL 144, col. 129
Vita I Petri Damiani (Joannes discipulus Petri Damiani), J. P. Migne
quod Deus tibi dignatus est sola sui miseratione
largiri; ei tantum ex collatae salutis munere gratias
age, qui nunquam sibi famulantibus in tribulatione
deest.
CAPUT XII. Alter in bivio haerens, ejusque ope in iter certum dirigitur.
Hic unum ex discipulis ad quemdam aliquando direxit
abbatem, quem dum in monasterio frater ille
minime reperisset, eum quo diverteret sollicitus requisivit.
Quod cum egisset, regressus ipsius mora
adeo protelata est, ut die qua exspectabatur nequaquam
redire potuisset; cumque ob id de correptione
coepisset trepidare, suscepto socio, iter suum arripuit
sub silentis noctis obscuro, ac, dum simul paululum
processissent, ejus conviator paulatim se subtrahens
furtim abscessit. Quo facto monachus ille viae, quam
ceperat, prorsus ignorans, coepit vehementer tristari,
cum nec ulterius progredi, nec regredi qua venerat
nosset. In arcto itaque situs, hoc a Domino supplicans
postulavit quatenus iter suum meritis illius dirigeret
cui satagebat obedientiam exhibere, cumque
oratione facta abire coepisset, quoddam bivium
reperit, ubi dum paululum haesisset, ambigens cujus
tramitem terendum assumeret, unum tandem elegit,
quem aptiorem sibi fore putavit; in quem dum conaretur
jumentum dirigere, non consensit; sed alterum
capiens obstinate pergere coepit. Sessor vero
toto annisu calcibus atque verberibus instabat ad
suum votum ipsum reducere, illuc nihilominus tendebat
quo coeperat pergere. Cum autem hac colluctatione
diutius certatum fuisset, nec tamen rector jumentum
sibi ad obtemperandum ullo modo revocare
potuisset, jam demum suspicatus ne forte brutum
illud animal ita sibi contra morem divino instinctu
resisteret, totas illi laxavit habenas, quatenus jam
liberum pergeret quo ipsum Deus dirigere vellet.
Mane itaque facto, jam lucescente diluculo, erectis
oculis, quaeque nota conspexit seseque divino munere
rectissimo tramite directum fuisse agnovit.
Ergo suas preces magistri meritis exauditas esse cognoscens,
Deo gratulabundus gratias egit, nec non
et suo magistro, quem adeo dignum Deo fore perspexit.
CAPUT XIII. Beati viri nuntius ex luto extrahitur et nocturno timore solvitur, tanti mali auctore per visum a S. viro virgis admonito.
Alio quoque tempore, quemdam nuntium cuidam
destinabat episcopo, qui, dum aquae rivulum in via
reperisset, eum quidem facile transvadavit, sed
mox in ejus egressu tanto ipsius equus infigitur
luto, ut nullo conamine ex eo potuisset exsurgere;
eques vero ita se impeditum considerans, et quid
largiri; ei tantum ex collatae salutis munere gratias
age, qui nunquam sibi famulantibus in tribulatione
deest.
CAPUT XII. Alter in bivio haerens, ejusque ope in iter certum dirigitur.
Hic unum ex discipulis ad quemdam aliquando direxit
abbatem, quem dum in monasterio frater ille
minime reperisset, eum quo diverteret sollicitus requisivit.
Quod cum egisset, regressus ipsius mora
adeo protelata est, ut die qua exspectabatur nequaquam
redire potuisset; cumque ob id de correptione
coepisset trepidare, suscepto socio, iter suum arripuit
sub silentis noctis obscuro, ac, dum simul paululum
processissent, ejus conviator paulatim se subtrahens
furtim abscessit. Quo facto monachus ille viae, quam
ceperat, prorsus ignorans, coepit vehementer tristari,
cum nec ulterius progredi, nec regredi qua venerat
nosset. In arcto itaque situs, hoc a Domino supplicans
postulavit quatenus iter suum meritis illius dirigeret
cui satagebat obedientiam exhibere, cumque
oratione facta abire coepisset, quoddam bivium
reperit, ubi dum paululum haesisset, ambigens cujus
tramitem terendum assumeret, unum tandem elegit,
quem aptiorem sibi fore putavit; in quem dum conaretur
jumentum dirigere, non consensit; sed alterum
capiens obstinate pergere coepit. Sessor vero
toto annisu calcibus atque verberibus instabat ad
suum votum ipsum reducere, illuc nihilominus tendebat
quo coeperat pergere. Cum autem hac colluctatione
diutius certatum fuisset, nec tamen rector jumentum
sibi ad obtemperandum ullo modo revocare
potuisset, jam demum suspicatus ne forte brutum
illud animal ita sibi contra morem divino instinctu
resisteret, totas illi laxavit habenas, quatenus jam
liberum pergeret quo ipsum Deus dirigere vellet.
Mane itaque facto, jam lucescente diluculo, erectis
oculis, quaeque nota conspexit seseque divino munere
rectissimo tramite directum fuisse agnovit.
Ergo suas preces magistri meritis exauditas esse cognoscens,
Deo gratulabundus gratias egit, nec non
et suo magistro, quem adeo dignum Deo fore perspexit.
CAPUT XIII. Beati viri nuntius ex luto extrahitur et nocturno timore solvitur, tanti mali auctore per visum a S. viro virgis admonito.
Alio quoque tempore, quemdam nuntium cuidam
destinabat episcopo, qui, dum aquae rivulum in via
reperisset, eum quidem facile transvadavit, sed
mox in ejus egressu tanto ipsius equus infigitur
luto, ut nullo conamine ex eo potuisset exsurgere;
eques vero ita se impeditum considerans, et quid