PL 145, col. 177
Liber Gomorrhianus ad Leonem IX (Petrus Damianus), J. P. Migne
ut quisque in hanc extremae perditionis abyssum
fuerit lapsus, a superna patria exsul efficitur, a
Christi corpore separatur, totius Ecclesiae auctoritate
confunditur, omnium sanctorum Patrum judicio
condemnatur, inter homines in terra despicitur,
a coelestium civium contubernio reprobatur; fit
sibi coelum ferreum, et terra aenea; neque illuc
potest pondere criminis gravatus assurgere; neque
hic sua mala ignorantiae latibulo diutius occultare:
non hic potest gaudere, dum vivit; nec illic sperare,
dum deficit, quia et nunc humanae derisionis
opprobrium, et postmodum aeternae damnationis
cogitur perferre tormentum. Cui videlicet animae
bene congruit illa propheticae lamentationis vox,
qua dicitur: « Vide, Domine, quoniam tribulor,
venter meus conturbatus est, subversum est cor
meum in memetipsa, quoniam plena sum amaritudine:
foris interficit gladius, et domi mors similis
est [(Thren. I)] . »
CAPUT XVII. Flebilis lamentatio super animam immunditiae sordibus deditam.
Ego, ego te, infelix anima, defleo, atque ex
intimo pectore de tuae perditionis sorte suspiro.
Defleo te, inquam, miserabilis anima immunditiae
sordibus dedita, toto nimirum lacrymarum fonte
lugenda. Proh dolor! Quis dabit capiti meo aquam,
et oculis meis fontem lacrymarum? [(Jer. IX.)] Nec
inconvenientius haec flebilis vox me nunc singultante
depromitur, quam tunc ex ore prophetico ferebatur.
Non enim lapidea turritae urbis propugnacula,
non manufacti templi subversa conqueror
aedificia, non vilis vulgi agmina lamentor ad Babylonici
regis imperium ducta fuisse captiva; nobilis
a me anima plangitur, ad imaginem Dei, et similitudinem
condita, et pretiosissimo Christi sanguine
comparata, multis clarior aedificiis, cunctis certe
terrenae fabricae praeferenda fastigiis. Insignis igitur
animae lapsum, et templi, in quo Christus habitaverat,
lamentor excidium. Oculi mei plorando deficite,
uberes lacrymarum rivos effundite, continuis
fletibus tristia lugubres ora rigate. Deducant cum
propheta oculi mei lacrymas per diem et noctem,
et non taceant, quoniam contritione magna contrita
est virgo filia populi mei, plaga pessima vehementer
[(Jer. XIV)] .
Filia quippe populi mei pessima plaga
percussa est; quia anima, quae sanctae Ecclesiae
fuerat filia, ab hoste humani generis telo immunditiae
est crudeliter sauciata: et quae in aula regis
aeterni lacte sacri eloquii tenere ac molliter enutriebatur;
nunc veneno libidinis pestilenter infecta,
in sulphureis Gomorrhae cineribus tumefacta, ac rigida
jacere conspicitur. « Qui enim vescebantur voluptuose,
interierunt in viis; qui nutriebantur in 166
croceis, amplexati sunt stercora [(Thren. IV)] . »
Quare? sequitur propheta, et dicit: « Quia major
effecta est iniquitas filiae populi mei peccato Sodomorum,
quae subversa est in momento [(Ibid.)] . »
Iniquitas quippe Christianae animae peccatum superat
fuerit lapsus, a superna patria exsul efficitur, a
Christi corpore separatur, totius Ecclesiae auctoritate
confunditur, omnium sanctorum Patrum judicio
condemnatur, inter homines in terra despicitur,
a coelestium civium contubernio reprobatur; fit
sibi coelum ferreum, et terra aenea; neque illuc
potest pondere criminis gravatus assurgere; neque
hic sua mala ignorantiae latibulo diutius occultare:
non hic potest gaudere, dum vivit; nec illic sperare,
dum deficit, quia et nunc humanae derisionis
opprobrium, et postmodum aeternae damnationis
cogitur perferre tormentum. Cui videlicet animae
bene congruit illa propheticae lamentationis vox,
qua dicitur: « Vide, Domine, quoniam tribulor,
venter meus conturbatus est, subversum est cor
meum in memetipsa, quoniam plena sum amaritudine:
foris interficit gladius, et domi mors similis
est [(Thren. I)] . »
CAPUT XVII. Flebilis lamentatio super animam immunditiae sordibus deditam.
Ego, ego te, infelix anima, defleo, atque ex
intimo pectore de tuae perditionis sorte suspiro.
Defleo te, inquam, miserabilis anima immunditiae
sordibus dedita, toto nimirum lacrymarum fonte
lugenda. Proh dolor! Quis dabit capiti meo aquam,
et oculis meis fontem lacrymarum? [(Jer. IX.)] Nec
inconvenientius haec flebilis vox me nunc singultante
depromitur, quam tunc ex ore prophetico ferebatur.
Non enim lapidea turritae urbis propugnacula,
non manufacti templi subversa conqueror
aedificia, non vilis vulgi agmina lamentor ad Babylonici
regis imperium ducta fuisse captiva; nobilis
a me anima plangitur, ad imaginem Dei, et similitudinem
condita, et pretiosissimo Christi sanguine
comparata, multis clarior aedificiis, cunctis certe
terrenae fabricae praeferenda fastigiis. Insignis igitur
animae lapsum, et templi, in quo Christus habitaverat,
lamentor excidium. Oculi mei plorando deficite,
uberes lacrymarum rivos effundite, continuis
fletibus tristia lugubres ora rigate. Deducant cum
propheta oculi mei lacrymas per diem et noctem,
et non taceant, quoniam contritione magna contrita
est virgo filia populi mei, plaga pessima vehementer
[(Jer. XIV)] .
Filia quippe populi mei pessima plaga
percussa est; quia anima, quae sanctae Ecclesiae
fuerat filia, ab hoste humani generis telo immunditiae
est crudeliter sauciata: et quae in aula regis
aeterni lacte sacri eloquii tenere ac molliter enutriebatur;
nunc veneno libidinis pestilenter infecta,
in sulphureis Gomorrhae cineribus tumefacta, ac rigida
jacere conspicitur. « Qui enim vescebantur voluptuose,
interierunt in viis; qui nutriebantur in 166
croceis, amplexati sunt stercora [(Thren. IV)] . »
Quare? sequitur propheta, et dicit: « Quia major
effecta est iniquitas filiae populi mei peccato Sodomorum,
quae subversa est in momento [(Ibid.)] . »
Iniquitas quippe Christianae animae peccatum superat