PL 145, col. 876
De Gallica profectione Petri Damiani (Auctor incertus), J. P. Migne
nostri adventus rumor monachorum, qui monasterium
infestabant, corda concusserat et eos circumquaque
per diverticula fecerat latitare. Sed mox, ut
venimus, illis litterae destinantur quatenus Romanae
sedis legato se repraesentarent et allegationem hujus
negotii, si justam sperarent, sine alicujus contrarietatis
suspicione justitiae ratione defenderent; alioquin
sub imperio abbatis deinceps viverent. Sed
quia pristinae factionis vermis eorum viscera corrodebat,
et Cluniacensem ordinem omnino suscipere
renuebant, ad denuntiatum ratiocinium venire spreverunt,
illum sibi praeesse abbatem penitus interdixerunt.
Tunc illius civitatis episcopo comiteque
consulto, ad hujus definitionis calculum res ista per
trahitur. In hujus namque episcopatus ecclesia, quam
devota frequentia populorum repleverat, illorum contumacem
absentiam coram omnibus praesul iste narraverat
qualiter apostolicae sedis legato reverentiam
et abbati debitam obedientiam recusabant. Tunc
apostolica auctoritate, populo collaudante, praecepit
ut nisi illa hostilis audacia a monasterii et monachorum
laesione cessaret, excommunicationi procul dubio
subjacerent. Super hoc vero quod abbati obedire
nolebant, definitivam distulit proferre sententiam.
Isto igitur negotio taliter definito et monasterio in
tranquillitate jam posito, ne a divinae servitutis
officio pars nostri itineris aliqua vacaret, redeundo
venimus Silvaniacum.
DE CONSECRATIONE ECCLESIAE, ET SANCTI ODILONIS CORPORE COMMUTATO.
16.
Silvaniacus nempe mercationum frequentia
dives et locus est famosissimus, sanctorum vero
corporibus valde devotissimus. Quoddam namque in
eo constructum est monasterium, in quo beatorum
Christi confessorum Maioli scilicet et Odilonis corpora
conquiescunt. Quod quidem monasterium episcopali
adhuc benedictione minime ad plenum confirmatum
fuerat. Interim synodalis terminus imminebat.
Tunc multis intervenientibus episcopis et
innumerabili populorum frequentia, magna cum
veneratione ecclesia consecrata, et beati Odilonis
corpore commutato et altari suo nomini consignato,
Cabillonensis Ecclesiae praesul summa cum devotione
nos honorifice suscepit.
DE CONGREGATA SYNODO.
17.
Interea synodus congregatur, vocati praesules
adsunt, non modica turba hominum devote festinat.
Matisconensis quoque episcopus non dubius aut segnis
occurrit; in sua namque prudentia (est enim
litteris et sermone potens) et quorumdam episcoporum
quasi conspiratione confisus, hujus causae amicabilem
transactionem respuens, ad synodalem conflictum
quasi triumphaturus fervidus bellator occurrit.
Pene enim omnes episcopi, qui tunc aderant,
praeter archiepiscopum Bysuntinum venerabilem scilicet
et eloquentissimum virum, Cluniacensi monasterio
invidebant ejusque causam, quantum caute
infestabant, corda concusserat et eos circumquaque
per diverticula fecerat latitare. Sed mox, ut
venimus, illis litterae destinantur quatenus Romanae
sedis legato se repraesentarent et allegationem hujus
negotii, si justam sperarent, sine alicujus contrarietatis
suspicione justitiae ratione defenderent; alioquin
sub imperio abbatis deinceps viverent. Sed
quia pristinae factionis vermis eorum viscera corrodebat,
et Cluniacensem ordinem omnino suscipere
renuebant, ad denuntiatum ratiocinium venire spreverunt,
illum sibi praeesse abbatem penitus interdixerunt.
Tunc illius civitatis episcopo comiteque
consulto, ad hujus definitionis calculum res ista per
trahitur. In hujus namque episcopatus ecclesia, quam
devota frequentia populorum repleverat, illorum contumacem
absentiam coram omnibus praesul iste narraverat
qualiter apostolicae sedis legato reverentiam
et abbati debitam obedientiam recusabant. Tunc
apostolica auctoritate, populo collaudante, praecepit
ut nisi illa hostilis audacia a monasterii et monachorum
laesione cessaret, excommunicationi procul dubio
subjacerent. Super hoc vero quod abbati obedire
nolebant, definitivam distulit proferre sententiam.
Isto igitur negotio taliter definito et monasterio in
tranquillitate jam posito, ne a divinae servitutis
officio pars nostri itineris aliqua vacaret, redeundo
venimus Silvaniacum.
DE CONSECRATIONE ECCLESIAE, ET SANCTI ODILONIS CORPORE COMMUTATO.
16.
Silvaniacus nempe mercationum frequentia
dives et locus est famosissimus, sanctorum vero
corporibus valde devotissimus. Quoddam namque in
eo constructum est monasterium, in quo beatorum
Christi confessorum Maioli scilicet et Odilonis corpora
conquiescunt. Quod quidem monasterium episcopali
adhuc benedictione minime ad plenum confirmatum
fuerat. Interim synodalis terminus imminebat.
Tunc multis intervenientibus episcopis et
innumerabili populorum frequentia, magna cum
veneratione ecclesia consecrata, et beati Odilonis
corpore commutato et altari suo nomini consignato,
Cabillonensis Ecclesiae praesul summa cum devotione
nos honorifice suscepit.
DE CONGREGATA SYNODO.
17.
Interea synodus congregatur, vocati praesules
adsunt, non modica turba hominum devote festinat.
Matisconensis quoque episcopus non dubius aut segnis
occurrit; in sua namque prudentia (est enim
litteris et sermone potens) et quorumdam episcoporum
quasi conspiratione confisus, hujus causae amicabilem
transactionem respuens, ad synodalem conflictum
quasi triumphaturus fervidus bellator occurrit.
Pene enim omnes episcopi, qui tunc aderant,
praeter archiepiscopum Bysuntinum venerabilem scilicet
et eloquentissimum virum, Cluniacensi monasterio
invidebant ejusque causam, quantum caute