PL 147, col. 1233

Ut sit hujus plebs memor ista laudis,
Hic ames dici pater, hanc decenter
Si doces, laute refove, polumque
Scandere praebe.
Christe devoti pretium laboris,
Confer istius prece nos juvari,
Cujus exemplo peritura foedi
Liquimus orbis.
Hymnus hic noster, Benedicte princeps,
Sic tibi semper placidus, tuorum
Qui salus es, lux, decus et perennis
Laus monachorum.
Meta coelestis pretiosa Regis
Te facit veris celebrem tropaeis.
Unde nos semper petimus frequentes
Nocte dieque.
Doxa sublimi maneat Parenti.
Ejus et sacro diadema Nato.
Et tibi virtus utriusque compar
Spiritus alme.
XVIII. Sequens hymnus ejusdem auctoris Senariolis constans, de virtute humilitatis, superbiaeque vitio tractare videtur, qui quidem est satis elegans, sed in eo pangendo, more comicorum, multa utitur pedum licentia. Dolet autem mihi reperisse in eo quasdam dictiones vitio scriptoris corruptas, quas corrigere nequivi.
Gaudete justi, mites et pacifici,
Et omnes recti corde gloriamini,
Semper manentis possessores bravii.
Filii Dei, conspectores Domini.
Sic ordo sacri testatur eloquii.
In nobis quidem sanctus ille jugiter
Spiritus pietatis, sapientiae
Et intellectus, timoris, scientiae
Consilii, fortitudinis residet,
Largiter satis unumquemque imbuens.
Inenarranda Domini est pietas,
Qui tantum corda diligit humilia,
Ut ea replens septiformi gratia
Spiritus sui condat habitacula,
Cujus est fructus gaudium, pax, charitas.
Sternit elata, fundit arrogantia,
Brachio suo conterit praelustria.
Sic quondam summa redimitum gloria,
Pro sola tantum angelum superbia
Felicitate repulit perpetua.
Qui tam formosus, et decorus exstitit,
Ut nihil intra paradisum Domini
Aequari posset ejus pulchritudini.
Platani, cedri vertex ac abietis
Frondibus ejus non fuit aequabilis.
Similitudinis Dei signaculum
Erat decorus specie praenimius.
Cujus in veste fulserat carbunculus,
Sapphirus, jaspis, salius, chrysolithus,
Smaragdus, onyx, berillus, topazius.
Infelix homo, quid, cum superbierit,
Elationis crimine passurus sit,