PL 148, col. 1398
Chronicon (Bernaldus Constantiensis), J. P. Migne
Augustensis episcopus post recuperationem suae civitatis,
et captionem Sigifredi pseudoepiscopi sui
supplantatoris, et ipse diem clausit extremum.
Hezel, fidelissimus miles sancti Petri et advocatus
sanctae Mariae Augiensis coenobii, monasterium
in honorem sancti Gregorii in proprio
allodio construxit, in quo ipse demum monachus
factus migravit ad Dominum Kalendis Junii.
Eo tempore quidam Guiberti heresiarchae discipulus,
videlicet Wormatiensis pseudoepiscopus, qui
illam sedem per scismaticos non consecratus set
execratus invasit, tandem resipiscens et ad catholicam
[aeclesiam] rediens, episcopatum dimisit, seque
ad penitentiam in Hirsaugiensi monasterio contradidit.
Sic utique jam ante triennium et alius
ejusdem Guiberti discipulus, Metensis inquam pseudoepiscopus,
penitentia ductus episcopatum
dimisit, quem statim Bruno, cujus superius mentionem
fecimus, non minus sacrilege invasit. Nam
per scismaticos intravit, vivente adhuc legitimo
illius sedis pastore Heremanno, qui potius in captione
detineri, quam in scismate pro episcopo
honorari catholice delegit. Gebehardus reverendae
memoriae Juvavensis archiepiscopus, in
causa sancti Petri praecipuus, qui scismaticos publice
dictis et scriptis confutare consuevit, de hac
luce 17. Kal. Julii subtractus, magnum merorem
catholicis dereliquit. Bernhardus Constantiensium
magister scolarum, vir eruditissimus, in
causa sancti Petri ferventissimus, in Saxonia sub
monachica professione migravit ad Dominum.
Wecilo Mogontiensis et Meginhardus Wirciburgensis
pseudoepiscopi, inter scismaticos eruditione et
errore praecipui, absque aeclesiastica communione
in locum suum misere, set non miserabiliter, abiere.
Saxones a fidelitate sancti Petri discedentes, Heinricum,
quem multotiens abjuraverant, receperunt;
unde Heremannus rex catholicus ab eis in Lothringiam
secessit, ibique non multo post viam universae
terrae arripuit, anno dominicae incarnationis 1088,
regni vero ejus 7, indictione 13, et in patria sua
Metis honorifice sepelitur. Iterum Saxones
factione Eggiberti marchionis Heinrico rebellarunt,
eumque, ablatis sibi regalibus insignibus, de obsidione
et captionem Sigifredi pseudoepiscopi sui
supplantatoris, et ipse diem clausit extremum.
Hezel, fidelissimus miles sancti Petri et advocatus
sanctae Mariae Augiensis coenobii, monasterium
in honorem sancti Gregorii in proprio
allodio construxit, in quo ipse demum monachus
factus migravit ad Dominum Kalendis Junii.
Eo tempore quidam Guiberti heresiarchae discipulus,
videlicet Wormatiensis pseudoepiscopus, qui
illam sedem per scismaticos non consecratus set
execratus invasit, tandem resipiscens et ad catholicam
[aeclesiam] rediens, episcopatum dimisit, seque
ad penitentiam in Hirsaugiensi monasterio contradidit.
Sic utique jam ante triennium et alius
ejusdem Guiberti discipulus, Metensis inquam pseudoepiscopus,
penitentia ductus episcopatum
dimisit, quem statim Bruno, cujus superius mentionem
fecimus, non minus sacrilege invasit. Nam
per scismaticos intravit, vivente adhuc legitimo
illius sedis pastore Heremanno, qui potius in captione
detineri, quam in scismate pro episcopo
honorari catholice delegit. Gebehardus reverendae
memoriae Juvavensis archiepiscopus, in
causa sancti Petri praecipuus, qui scismaticos publice
dictis et scriptis confutare consuevit, de hac
luce 17. Kal. Julii subtractus, magnum merorem
catholicis dereliquit. Bernhardus Constantiensium
magister scolarum, vir eruditissimus, in
causa sancti Petri ferventissimus, in Saxonia sub
monachica professione migravit ad Dominum.
Wecilo Mogontiensis et Meginhardus Wirciburgensis
pseudoepiscopi, inter scismaticos eruditione et
errore praecipui, absque aeclesiastica communione
in locum suum misere, set non miserabiliter, abiere.
Saxones a fidelitate sancti Petri discedentes, Heinricum,
quem multotiens abjuraverant, receperunt;
unde Heremannus rex catholicus ab eis in Lothringiam
secessit, ibique non multo post viam universae
terrae arripuit, anno dominicae incarnationis 1088,
regni vero ejus 7, indictione 13, et in patria sua
Metis honorifice sepelitur. Iterum Saxones
factione Eggiberti marchionis Heinrico rebellarunt,
eumque, ablatis sibi regalibus insignibus, de obsidione