PL 148, col. 60
Vita S. Gregorii VII (Paulus Bernriedensis), J. P. Migne
Dominicum tam ipse quam Clerus ejus susceperat;
reliqui vero qui aderant, eadem adhuc
Sacramenta percipiebant; cum magnus subito clamor,
magnus et ululatus ex improviso intonuit, et
ecclesiam ipsam implevit. Tunc undique lustrantes
ecclesiam, evaginatis mucronibus percutientes quos
poterant, ad locum Praesepii, quo Papa eximius residebat,
convenerunt: percussisque ibidem aliquantis,
ruptisque ostiolis illis, angulum brevem Praesepii
aeterni Regis et Matris truculentis manibus
intraverunt. Tunc injecerunt in eum manus, et tenuerunt.
Quorum unus educto gladio caput ejus
abscindere voluit, sed tamen Domino volente non
potuit. Percussum tamen in fronte, graviterque
vulneratum, de Missa nondum finita violentis manibus
abstraxerunt, caedentes et percutientes. Ille
vero, ut agnus innocens et mansuetus, ad coelum
oculos erigens, nullum eis dedit responsum, non
reclamavit, non reluctatus est, neque ut sibi in aliquo
miserentur rogavit. Tandem, exutum Pallio et
Casula seu Dalmatica et Tunica cum Camisia, relictis
ei tantum amictu et stola, ut furem tractum,
post dorsum cujusdam sacrilegi posuerunt. Ille vero,
qui frontem gladio percusserat, arreptus a daemonio,
ante ejusdem ecclesiae atrium diu volutatus est spumans,
equusque ejus fugiens nequaquam ulterius
inventus est.
43.
Tanti fama mali totam cito perculit Urbem.
Quis unquam tanta flentium tantaque funebria narrare
lamenta poterit? Sicut enim de Domini nostri
Nativitate Urbs ceteris civitatibus altius congratulari
solita fuerat; sic modo commota, tristitiam sibi
non modicam advenisse proclamabat. Expavit pariter
hoc factum coelum et terra, et ad tantum facinus
vindicandum corda praeparantur omnium. Tunc
impletum est quod dictum est per Prophetam:
« Dies festi vestri convertentur in lamentationem et
luctum, et gaudium vestrum in planctum » [(Tob. II.)]
Et illud: « Plorans ploravit in nocte, et lacrymae ejus
in maxillis ejus: non est qui consoletur eam ex
omnibus caris ejus » [(Thren. I.)] Tunc sancta Ecclesia
Dei dicebat: « Quis dabit capiti meo aquam, et
oculis meis fontem lacrymarum, et plorabo die ac
nocte? » [(Hier. IX.)] Et illud: Audite, obsecro, universi
populi, et videte dolorem meum. Tunc, omnis
maritus sumpsit lamentum; et quae sedebant in
toro maritali, lugebant. Omnis itaque Clerus, Pastore
percusso, huc illucque discurrebat, et cuncta
pene altaria exeuntes denudabant. Nihil alicubi,
praeter quod ante dictum fuerat, in ecclesiis divini
Officii illo die factum fuit. Elementa tamen, ad tempus
usque illud turbata, ne populum zelantem Domini
zelum praepedirent, pacata monstrabantur.
Terra vero aquam pene cunctam, quam nimia inundatione
sustinuerat, absorbens, iterum quodammodo
siccum ad hoc omnibus ulciscendum ostendit.
Tota itaque nocte signis tubisque sonantibus, militibusque
omnes aditus lustrantibus, ne aliquo portaretur
extra Urbem ingenio, nullum usquam vestigium
reliqui vero qui aderant, eadem adhuc
Sacramenta percipiebant; cum magnus subito clamor,
magnus et ululatus ex improviso intonuit, et
ecclesiam ipsam implevit. Tunc undique lustrantes
ecclesiam, evaginatis mucronibus percutientes quos
poterant, ad locum Praesepii, quo Papa eximius residebat,
convenerunt: percussisque ibidem aliquantis,
ruptisque ostiolis illis, angulum brevem Praesepii
aeterni Regis et Matris truculentis manibus
intraverunt. Tunc injecerunt in eum manus, et tenuerunt.
Quorum unus educto gladio caput ejus
abscindere voluit, sed tamen Domino volente non
potuit. Percussum tamen in fronte, graviterque
vulneratum, de Missa nondum finita violentis manibus
abstraxerunt, caedentes et percutientes. Ille
vero, ut agnus innocens et mansuetus, ad coelum
oculos erigens, nullum eis dedit responsum, non
reclamavit, non reluctatus est, neque ut sibi in aliquo
miserentur rogavit. Tandem, exutum Pallio et
Casula seu Dalmatica et Tunica cum Camisia, relictis
ei tantum amictu et stola, ut furem tractum,
post dorsum cujusdam sacrilegi posuerunt. Ille vero,
qui frontem gladio percusserat, arreptus a daemonio,
ante ejusdem ecclesiae atrium diu volutatus est spumans,
equusque ejus fugiens nequaquam ulterius
inventus est.
43.
Tanti fama mali totam cito perculit Urbem.
Quis unquam tanta flentium tantaque funebria narrare
lamenta poterit? Sicut enim de Domini nostri
Nativitate Urbs ceteris civitatibus altius congratulari
solita fuerat; sic modo commota, tristitiam sibi
non modicam advenisse proclamabat. Expavit pariter
hoc factum coelum et terra, et ad tantum facinus
vindicandum corda praeparantur omnium. Tunc
impletum est quod dictum est per Prophetam:
« Dies festi vestri convertentur in lamentationem et
luctum, et gaudium vestrum in planctum » [(Tob. II.)]
Et illud: « Plorans ploravit in nocte, et lacrymae ejus
in maxillis ejus: non est qui consoletur eam ex
omnibus caris ejus » [(Thren. I.)] Tunc sancta Ecclesia
Dei dicebat: « Quis dabit capiti meo aquam, et
oculis meis fontem lacrymarum, et plorabo die ac
nocte? » [(Hier. IX.)] Et illud: Audite, obsecro, universi
populi, et videte dolorem meum. Tunc, omnis
maritus sumpsit lamentum; et quae sedebant in
toro maritali, lugebant. Omnis itaque Clerus, Pastore
percusso, huc illucque discurrebat, et cuncta
pene altaria exeuntes denudabant. Nihil alicubi,
praeter quod ante dictum fuerat, in ecclesiis divini
Officii illo die factum fuit. Elementa tamen, ad tempus
usque illud turbata, ne populum zelantem Domini
zelum praepedirent, pacata monstrabantur.
Terra vero aquam pene cunctam, quam nimia inundatione
sustinuerat, absorbens, iterum quodammodo
siccum ad hoc omnibus ulciscendum ostendit.
Tota itaque nocte signis tubisque sonantibus, militibusque
omnes aditus lustrantibus, ne aliquo portaretur
extra Urbem ingenio, nullum usquam vestigium