PL 148, col. 65
Vita S. Gregorii VII (Paulus Bernriedensis), J. P. Migne
50.
Et, ut nullus sexus pertranseat, veniamus
etiam ad honestas, et tam religione quam etiam
secularium rerum potentatibus locupletes mulieres,
Reginam videlicet Agnetem, ejusdem iniquissimi
Regis matrem, et vere Reginam; quae, regali diademate
dimisso, seculum istud deserens, Dei ejusque
Matris Apostolorumque ejus Petri et Pauli vestigiis
inremissibiliter adhaesit; Beatricem insuper, ejusque
nobilissimam prolem Mathildem; quae, licet mundana
cura Ducum officium, Italiam gubernando,
gesserunt (ut Debbora nimirum effectae, quae judicans
Israel, Jabin cum suis omnibus in torrentem
Cison dispersit) iniquos multoties confusibiles contriverunt:
quae quidem inter Dominum Papam et
Regem mediatrices fuerunt, et regni statum componere
et confirmare desideranti desiderio cupiebant.
Horum omnium aliorumque probabilium totius
conditionis testimoniis non acquiescere, nihil est
aliud quam Dei iram promereri, perpetuaeque damnationis
subire sententiam. His itaque ad tanti
Patris innocentiam ostendendam commemoratis,
illius Regis fraudes, machinationes, et interdum
etiam in S. Petrum contumelias, nostrae schedulae
conjungentes, ne in erroris tenebrosi ignorantia
scire volentes jacere permittamus, pro viribus coepta
sequamur.
51.
Tertio igitur Henrico mortuo, quartus
ille Henricus Rex, permittente Romano Pontifice
Victore, qui tunc morienti praesens erat, hereditario
jure, nimirum puer, successit. Sed (Salomone attestante,
et dicente: Vae tibi terra, cujus Rex puer
est, et cujus principes mane comedunt!) ad destructionem
sui et totius regni, quidquid usquam sceleris
esse potest patravit. Caeco corde petulans Patrem
non timuit, sed reddentibus cunctis testimonium
pueritiae imperfectaeque aetati, lasciviam ejus Romani
Pontifices supportarunt; existimantes illum virile
scandere tempus, quo corrigi posset per se; non
attendentes quod scriptum est: Qui parcit virgae,
odit filium suum. Nutritur namque vitium: et dum
ramus tener non mundatur aut evellitur, in maturitatem
veniens, manu vix aut ferro praeciditur. Sic
nimirum ille, majorum ascendens currum, omnem
Ecclesiam superbienti calcaneo supponere, calcandamque
praebere, vilem ut ancillam, pro viribus
conabatur. Quod scelus Romana Ecclesia non ferens,
quae caput totius Religionis et magistra est;
et cui cunctos seculi potentes prae ceteris corrigere,
vacillantesque consolidare proprium est, ipso Domino
praecipiente Apostolo Petro: Et tu aliquando conversus,
confirma fratres tuos; litteris eum convenire,
et commonefacere et praedicare coepit. Cujus
collum Christi jugum ferre nescium, libertatis suae
arbitrio induratum, hac illacque avertendo diffugit;
novo pectore nova versans consilia, tempus opportunum
Et, ut nullus sexus pertranseat, veniamus
etiam ad honestas, et tam religione quam etiam
secularium rerum potentatibus locupletes mulieres,
Reginam videlicet Agnetem, ejusdem iniquissimi
Regis matrem, et vere Reginam; quae, regali diademate
dimisso, seculum istud deserens, Dei ejusque
Matris Apostolorumque ejus Petri et Pauli vestigiis
inremissibiliter adhaesit; Beatricem insuper, ejusque
nobilissimam prolem Mathildem; quae, licet mundana
cura Ducum officium, Italiam gubernando,
gesserunt (ut Debbora nimirum effectae, quae judicans
Israel, Jabin cum suis omnibus in torrentem
Cison dispersit) iniquos multoties confusibiles contriverunt:
quae quidem inter Dominum Papam et
Regem mediatrices fuerunt, et regni statum componere
et confirmare desideranti desiderio cupiebant.
Horum omnium aliorumque probabilium totius
conditionis testimoniis non acquiescere, nihil est
aliud quam Dei iram promereri, perpetuaeque damnationis
subire sententiam. His itaque ad tanti
Patris innocentiam ostendendam commemoratis,
illius Regis fraudes, machinationes, et interdum
etiam in S. Petrum contumelias, nostrae schedulae
conjungentes, ne in erroris tenebrosi ignorantia
scire volentes jacere permittamus, pro viribus coepta
sequamur.
51.
Tertio igitur Henrico mortuo, quartus
ille Henricus Rex, permittente Romano Pontifice
Victore, qui tunc morienti praesens erat, hereditario
jure, nimirum puer, successit. Sed (Salomone attestante,
et dicente: Vae tibi terra, cujus Rex puer
est, et cujus principes mane comedunt!) ad destructionem
sui et totius regni, quidquid usquam sceleris
esse potest patravit. Caeco corde petulans Patrem
non timuit, sed reddentibus cunctis testimonium
pueritiae imperfectaeque aetati, lasciviam ejus Romani
Pontifices supportarunt; existimantes illum virile
scandere tempus, quo corrigi posset per se; non
attendentes quod scriptum est: Qui parcit virgae,
odit filium suum. Nutritur namque vitium: et dum
ramus tener non mundatur aut evellitur, in maturitatem
veniens, manu vix aut ferro praeciditur. Sic
nimirum ille, majorum ascendens currum, omnem
Ecclesiam superbienti calcaneo supponere, calcandamque
praebere, vilem ut ancillam, pro viribus
conabatur. Quod scelus Romana Ecclesia non ferens,
quae caput totius Religionis et magistra est;
et cui cunctos seculi potentes prae ceteris corrigere,
vacillantesque consolidare proprium est, ipso Domino
praecipiente Apostolo Petro: Et tu aliquando conversus,
confirma fratres tuos; litteris eum convenire,
et commonefacere et praedicare coepit. Cujus
collum Christi jugum ferre nescium, libertatis suae
arbitrio induratum, hac illacque avertendo diffugit;
novo pectore nova versans consilia, tempus opportunum