PL 149, col. 429
Vita S. Anastasii (Galterius Saveyr), J. P. Migne
loca ad celebrandas Quadragesimas exibat, et tunc
orationibus, jejuniis, vigiliis, flexionibus sese supra
modum macerabat.
5.
Per idem tempus praecepto sancti patris nostri
papae Gregorii septimi, et trina persuasione venerabilis
viri abbatis sui Hugonis, Hispaniam ad praedicandum
Sarracenis ingressus est. Ubi ad probandam
certitudinem fidei Christianorum, et ad eradicandam
crudelitatis duritiam Sarracenorum, per
rogum ardentem post celebrata missarum solemnia,
transire voluit; sed Sarraceni conditioni ejus noluerunt
acquiescere, videlicet si hinc illaesus transiret,
ad baptismi gratiam confugerent. Sed cum a caecitate
et duritia cordis sui ullo modo redire nollent,
excusso pulvere pedum in illos in testimonium, ad
monasterium suum regressus est. Factum est autem
post regressionem ejus, revoluto septennii fere spatio,
ut venerabilis abbas ad exhortationem quorumdam
fratrum, laicorum et nobilium, in Aquitaniam
vellet exire, qui renuntiantes mundo ad habitum
monachorum volebant venire. Unde factum est ut
virum Dei Anastasium secum duceret; erat enim in
omnibus divinis Scripturis peritus, et in exhortatione
et aedificatione fratrum validus. Cumque partem
magnam Aquitaniae exhortando fratres peragrassent,
tandem in Tolosanum pagum pervenerunt,
ubi comitem Appamiae oppidi cum uxore et filiis ad
conversationem monastici ordinis suscepturi erant.
Jam interim quoque instabat tempus quo vir Dei
Anastasius in solitudinibus vel in praeruptis locis
Quadragesimam celebrare consueverat; unde cum
multum sollicitus esset, et die ac nocte apud se tractaret,
tandem Pyreneos montes in propinquis sitos
ad hoc elegit idoneos, ubi et Quadragesimas celebraret,
et vitae eremiticae ad tempus vacaret. Cujus
precibus abbas, quia baculus et quasi columna caeterorum
fratrum erat, invitus assensum praebuit.
Sed quia cognoscebat constantiam ejus in servitio
Dei, bonum votum nolebat morari. Coactus ergo et
tristis concessit quod petebat. Cum vero ad invicem
descenderent, venerabilis vir abbas flens, et cum
lacrymis et singultibus in collum ejus ruens, admonebat
ut sui memor esset, pro se et pro caeteris fratribus
apud Deum interpellaret et ad ultimum valedicens,
cum caeteris fratribus ad monasterium regressus
est.
6.
Vir igitur Dei Anastasius, qui hoc solum desiderabat,
ut suo voto satisfacere posset, cum magno
gaudio ad montes iter arripuit; quibus cum appropinquaret,
et jam, nullo obstaculo interveniente, singula
loca notare posset, montem altissimum, qui
Abriscola dicebatur, ad habitandum elegit, quia in
ea parte qua situs erat, super alios montes eminebat.
Derelicto ergo quodam fratre, quem secum habebat,
ad radices montis in quadam ecclesia, solus montem
ascendit, facto de frondibus satis angusto habitaculo,
et altari ubi sacrificium offerret. Tunc inter
nives assiduas et frigora Deo deserviebat, jejuniis,
vigiliis et orationibus multum insistebat; nihil autem
orationibus, jejuniis, vigiliis, flexionibus sese supra
modum macerabat.
5.
Per idem tempus praecepto sancti patris nostri
papae Gregorii septimi, et trina persuasione venerabilis
viri abbatis sui Hugonis, Hispaniam ad praedicandum
Sarracenis ingressus est. Ubi ad probandam
certitudinem fidei Christianorum, et ad eradicandam
crudelitatis duritiam Sarracenorum, per
rogum ardentem post celebrata missarum solemnia,
transire voluit; sed Sarraceni conditioni ejus noluerunt
acquiescere, videlicet si hinc illaesus transiret,
ad baptismi gratiam confugerent. Sed cum a caecitate
et duritia cordis sui ullo modo redire nollent,
excusso pulvere pedum in illos in testimonium, ad
monasterium suum regressus est. Factum est autem
post regressionem ejus, revoluto septennii fere spatio,
ut venerabilis abbas ad exhortationem quorumdam
fratrum, laicorum et nobilium, in Aquitaniam
vellet exire, qui renuntiantes mundo ad habitum
monachorum volebant venire. Unde factum est ut
virum Dei Anastasium secum duceret; erat enim in
omnibus divinis Scripturis peritus, et in exhortatione
et aedificatione fratrum validus. Cumque partem
magnam Aquitaniae exhortando fratres peragrassent,
tandem in Tolosanum pagum pervenerunt,
ubi comitem Appamiae oppidi cum uxore et filiis ad
conversationem monastici ordinis suscepturi erant.
Jam interim quoque instabat tempus quo vir Dei
Anastasius in solitudinibus vel in praeruptis locis
Quadragesimam celebrare consueverat; unde cum
multum sollicitus esset, et die ac nocte apud se tractaret,
tandem Pyreneos montes in propinquis sitos
ad hoc elegit idoneos, ubi et Quadragesimas celebraret,
et vitae eremiticae ad tempus vacaret. Cujus
precibus abbas, quia baculus et quasi columna caeterorum
fratrum erat, invitus assensum praebuit.
Sed quia cognoscebat constantiam ejus in servitio
Dei, bonum votum nolebat morari. Coactus ergo et
tristis concessit quod petebat. Cum vero ad invicem
descenderent, venerabilis vir abbas flens, et cum
lacrymis et singultibus in collum ejus ruens, admonebat
ut sui memor esset, pro se et pro caeteris fratribus
apud Deum interpellaret et ad ultimum valedicens,
cum caeteris fratribus ad monasterium regressus
est.
6.
Vir igitur Dei Anastasius, qui hoc solum desiderabat,
ut suo voto satisfacere posset, cum magno
gaudio ad montes iter arripuit; quibus cum appropinquaret,
et jam, nullo obstaculo interveniente, singula
loca notare posset, montem altissimum, qui
Abriscola dicebatur, ad habitandum elegit, quia in
ea parte qua situs erat, super alios montes eminebat.
Derelicto ergo quodam fratre, quem secum habebat,
ad radices montis in quadam ecclesia, solus montem
ascendit, facto de frondibus satis angusto habitaculo,
et altari ubi sacrificium offerret. Tunc inter
nives assiduas et frigora Deo deserviebat, jejuniis,
vigiliis et orationibus multum insistebat; nihil autem