PL 153, col. 611
Meditationes (Guigo I prior Carthusiae), J. P. Migne
talibus capiatur? Ea enim quae placent tenent illam,
ut possit adversis multari.
Data nave, flatibus ferebamur ad gaudendum seu
dolendum alternatione occursantium formarum.
Quomodo non glorietur aut superbiat de fortitudine
vel pulchritudine, quando de infirmitate vel turpitudine
gloriatur homo? Gloriatur enim si vehatur
equo, aut ejus turpitudo pannorum decore veletur,
cum potius gloriari posse videretur, si equum sua
ipse virtute portaret, aut certe eo non indigeret, et
fulgore suo vestes ipse decoraret, aut earum saltem
decore non indigeret. Haec enim et his similia indigentiam
ejus ac turpitudinem protestantur.
Quam libenter ostentaret homo suam pulchritudinem
si haberet, qui tam libenter ostentat alienam,
videlicet in vestibus sive pelliciis, sive cujuslibet
modi!
Non minus dolendum est pro eo qui gaudet temporalium
adeptione quam qui amissione dolet. Uterque
enim febre vexatur, id est amore mundi.
CAPITULUM VI. De inutili et vili appetitu laudum et gloriae, vel favoris humani.
Si bene scires naturam ac potentiam humanae opinionis,
vel favoris, nunquam vel exigue pro eis laborares,
aut gauderes, aut contristareris. Nil enim
prosunt cui impenduntur; sicut colores, et caeterae
formae, corpora, vel res quibus insunt, deturpant,
et ipsis nil prosunt aut obsunt. Quid enim profuit
soli aut lunae quod eos pagani deos putaverunt? Aut
quid eis, quod tu eos creaturas esse cognoscis, obest?
Quod si etiam stercora eos esse putares, quid
eis noceret? Quare, sicut naturam et potentiam illius
aut illius herbae sive ligni, ita harum rerum
scrutare. Facile, adjuvante Deo, id poteris, ex cujus
opinionibus vel favoribus caetera metienda.
In hoc cognoscis quae soli Deo debentur, quia exhibita
cuicunque rei nil prosunt, ut cognitio, amor
ad favendum, timor, reverentia, admiratio, etc. Haec
enim, eo ipso quod ei cui exhibentur nil prosint,
ostendunt se ei soli degeneri qui nullo eget. Si enim
laudari vel cognosci aut admirationi esse prodesset,
quis non quotidie mercede conduceret tanquam operarios,
qui haec sibi exhiberent assidue, ut sine intermissione
proficere posset? Quae mater filiis suis
id non sine cessatione impenderet? Quis non vestes,
praedia, jumentaque, seipsumque die noctuque
bona diceret, ut sic meliora laudando redderet?
Nihil ergo ista prosunt, cui impenduntur. Quis
autem exhibet, exhibendo deterior aut melior efficitur.
Si autem amat, aut admiratur, aut timet
id quod debet, melior; si autem non debet, deterior
utique fit. Similiter in caeteris. Quam ergo pius
est Dominus, qui nihil a nobis exigit, ut sibi prosit,
multumque a nobis sibi serviri reputat, si quod nobis
est utile semper agamus.
Sicut radicum, herbarum, vel caeterarum rerum
naturas, ita opinionis, favoris, laudis, vel vituperationis,
expende.
ut possit adversis multari.
Data nave, flatibus ferebamur ad gaudendum seu
dolendum alternatione occursantium formarum.
Quomodo non glorietur aut superbiat de fortitudine
vel pulchritudine, quando de infirmitate vel turpitudine
gloriatur homo? Gloriatur enim si vehatur
equo, aut ejus turpitudo pannorum decore veletur,
cum potius gloriari posse videretur, si equum sua
ipse virtute portaret, aut certe eo non indigeret, et
fulgore suo vestes ipse decoraret, aut earum saltem
decore non indigeret. Haec enim et his similia indigentiam
ejus ac turpitudinem protestantur.
Quam libenter ostentaret homo suam pulchritudinem
si haberet, qui tam libenter ostentat alienam,
videlicet in vestibus sive pelliciis, sive cujuslibet
modi!
Non minus dolendum est pro eo qui gaudet temporalium
adeptione quam qui amissione dolet. Uterque
enim febre vexatur, id est amore mundi.
CAPITULUM VI. De inutili et vili appetitu laudum et gloriae, vel favoris humani.
Si bene scires naturam ac potentiam humanae opinionis,
vel favoris, nunquam vel exigue pro eis laborares,
aut gauderes, aut contristareris. Nil enim
prosunt cui impenduntur; sicut colores, et caeterae
formae, corpora, vel res quibus insunt, deturpant,
et ipsis nil prosunt aut obsunt. Quid enim profuit
soli aut lunae quod eos pagani deos putaverunt? Aut
quid eis, quod tu eos creaturas esse cognoscis, obest?
Quod si etiam stercora eos esse putares, quid
eis noceret? Quare, sicut naturam et potentiam illius
aut illius herbae sive ligni, ita harum rerum
scrutare. Facile, adjuvante Deo, id poteris, ex cujus
opinionibus vel favoribus caetera metienda.
In hoc cognoscis quae soli Deo debentur, quia exhibita
cuicunque rei nil prosunt, ut cognitio, amor
ad favendum, timor, reverentia, admiratio, etc. Haec
enim, eo ipso quod ei cui exhibentur nil prosint,
ostendunt se ei soli degeneri qui nullo eget. Si enim
laudari vel cognosci aut admirationi esse prodesset,
quis non quotidie mercede conduceret tanquam operarios,
qui haec sibi exhiberent assidue, ut sine intermissione
proficere posset? Quae mater filiis suis
id non sine cessatione impenderet? Quis non vestes,
praedia, jumentaque, seipsumque die noctuque
bona diceret, ut sic meliora laudando redderet?
Nihil ergo ista prosunt, cui impenduntur. Quis
autem exhibet, exhibendo deterior aut melior efficitur.
Si autem amat, aut admiratur, aut timet
id quod debet, melior; si autem non debet, deterior
utique fit. Similiter in caeteris. Quam ergo pius
est Dominus, qui nihil a nobis exigit, ut sibi prosit,
multumque a nobis sibi serviri reputat, si quod nobis
est utile semper agamus.
Sicut radicum, herbarum, vel caeterarum rerum
naturas, ita opinionis, favoris, laudis, vel vituperationis,
expende.