PL 157, col. 693
Disciplina clericalis (Petrus Alphonsus), J. P. Migne
quod nequeat comedere, donec removeatur
alii jejunabunt. Isti burgenses postquam volebant
animalem naturam sibi sumere, mitissimi animalis
naturam sibi debuissent vendicare, et merito cibum
amiserunt. Quin etiam hoc eis evenisse voluissem
quod magistro meo narrante jamdudum audivi evenisse
incisori regis pro discipulo suo proprium
nomen Nediu, ut fustibus caederentur. Pater ad haec:
Dic mihi, fili, quid audisti quomodo contigit discipulo,
quoniam talis narratio animi erit recreatio.
Filius:
FABULA XVIII.
Narravit mihi magister meus quemdam regem
habuisse incisorem qui diversos diversis temporibus
aptos ei incidebat pannos. At ille discipulos sutores
habebat quorum quisque artificiose suebat quod
magister incisor regis incidebat. Inter quos unus
erat discipulus nomine Nediu qui socios arte sutoria
superabat. Sed die festo veniente rex suorum
incisorem pannorum vocavit et pretiosas vestes sibi
et familiaribus parari praecepit. Quod ut citius et
sine impedimento fieret, unum de camerariis suis
eunuchum cujus illud erat officium sutoribus custodem
addidit, et ut eorum curvos ungues observaret,
et eis ad sufficientiam necessaria ministraret rogavit.
Sed in una dierum ministri calidum panem et
mel cum aliis ferculis incisori et consociis comedendum
dederunt, et qui aderant comedere coeperunt.
Quibus epulantibus eunuchus: Quare absente Nediu
comeditis nec illum expectatis? Magister inquit:
Quia mel non comederet etiamsi adesset; et comederunt.
Deinde venit Nediu et ait: Quare me absente
comedisti, nec partem meam reservastis? Eunuchus
ad haec: Magister tuus dixit quod mel non
comederes etiamsi adesses. At ille tacuit et quomodo
magistro suo illud recompensare posset cogitavit.
Et hoc facto, magistro absente, Nediu secreto dixit
eunucho: Domine, magister meus quandoque frenesim
patiens sensum perdit et indiscrete circumstantes
verberat et interimit. Cui eunuchus: Si scirem
horam quando ei contingit, ne quid inconsulte ageret
ligarem et loris corrigere constringerem. At Nediu
ait: Cum videris eum huc et illuc aspicientem et
terram manibus verberantem et a sua sede surgentem
et scamnum super quod sedet manu rapientem, tunc
scias eum esse insanum, et nisi tibi et tuis provideris,
caput fuste dolabit. Talibus dictis Nediu sequenti die
magistri sui forfices secreto abscondit, at incisor quaerens
forfices et non inveniens coepit manibus terram
percutere et huc et illuc aspicere et a sua sede surgere
et scamnum super quod sedebat manu dimovere.
Haec videns cunuchus statim suos vocavit clientes
praecepitque incisorem ligari et ne aliquos verberaret
graviter verberari. Sed incisor clamabat ita dicendo:
Quid foris feci, ut quid talibus me affligitis verberibus?
At illi acrius verberando tacebant. Quando
autem lassi fuerunt verberando exosum vitae solverunt,
qui respirans sed longo temporis intervallo
alii jejunabunt. Isti burgenses postquam volebant
animalem naturam sibi sumere, mitissimi animalis
naturam sibi debuissent vendicare, et merito cibum
amiserunt. Quin etiam hoc eis evenisse voluissem
quod magistro meo narrante jamdudum audivi evenisse
incisori regis pro discipulo suo proprium
nomen Nediu, ut fustibus caederentur. Pater ad haec:
Dic mihi, fili, quid audisti quomodo contigit discipulo,
quoniam talis narratio animi erit recreatio.
Filius:
FABULA XVIII.
Narravit mihi magister meus quemdam regem
habuisse incisorem qui diversos diversis temporibus
aptos ei incidebat pannos. At ille discipulos sutores
habebat quorum quisque artificiose suebat quod
magister incisor regis incidebat. Inter quos unus
erat discipulus nomine Nediu qui socios arte sutoria
superabat. Sed die festo veniente rex suorum
incisorem pannorum vocavit et pretiosas vestes sibi
et familiaribus parari praecepit. Quod ut citius et
sine impedimento fieret, unum de camerariis suis
eunuchum cujus illud erat officium sutoribus custodem
addidit, et ut eorum curvos ungues observaret,
et eis ad sufficientiam necessaria ministraret rogavit.
Sed in una dierum ministri calidum panem et
mel cum aliis ferculis incisori et consociis comedendum
dederunt, et qui aderant comedere coeperunt.
Quibus epulantibus eunuchus: Quare absente Nediu
comeditis nec illum expectatis? Magister inquit:
Quia mel non comederet etiamsi adesset; et comederunt.
Deinde venit Nediu et ait: Quare me absente
comedisti, nec partem meam reservastis? Eunuchus
ad haec: Magister tuus dixit quod mel non
comederes etiamsi adesses. At ille tacuit et quomodo
magistro suo illud recompensare posset cogitavit.
Et hoc facto, magistro absente, Nediu secreto dixit
eunucho: Domine, magister meus quandoque frenesim
patiens sensum perdit et indiscrete circumstantes
verberat et interimit. Cui eunuchus: Si scirem
horam quando ei contingit, ne quid inconsulte ageret
ligarem et loris corrigere constringerem. At Nediu
ait: Cum videris eum huc et illuc aspicientem et
terram manibus verberantem et a sua sede surgentem
et scamnum super quod sedet manu rapientem, tunc
scias eum esse insanum, et nisi tibi et tuis provideris,
caput fuste dolabit. Talibus dictis Nediu sequenti die
magistri sui forfices secreto abscondit, at incisor quaerens
forfices et non inveniens coepit manibus terram
percutere et huc et illuc aspicere et a sua sede surgere
et scamnum super quod sedebat manu dimovere.
Haec videns cunuchus statim suos vocavit clientes
praecepitque incisorem ligari et ne aliquos verberaret
graviter verberari. Sed incisor clamabat ita dicendo:
Quid foris feci, ut quid talibus me affligitis verberibus?
At illi acrius verberando tacebant. Quando
autem lassi fuerunt verberando exosum vitae solverunt,
qui respirans sed longo temporis intervallo