PL 157, col. 697
Disciplina clericalis (Petrus Alphonsus), J. P. Migne
domus comperit, suaviter suae uxori ait:
Interroga alta voce unde venit mihi iste tam magnus
census quem habeo; quod ut rem scias multum elabora.
Tunc ipsa alta voce ait: Domine, unde tam
magnum censum habuisti cum numquam mercator
fueris? At ille: Quod Deus donavit serva et fac inde
voluntatem tuam et non inquiras unde mihi tanta
pecunia venerit. At ipsa sicut injunctum fuerat,
magis et magis ut rem sciret instigabat. Demum
quasi coactus precibus uxoris suae inquit dominus:
Vide ne cuiquam secreta nostra detegas; latro fui.
At ipsa ait: Mirum mihi videtur quomodo tam magnum
censum latrocinio acquirere potuisti, quod
numquam audivimus clamorem sive aliquam calumniam
inde. At ipse ait: Quidam magister meus me
carmen edocuit quod dicebam quando ascendebam
super tectum et veniens ad fenestram accipiebam
radium lunae manu et carmen meum septies dicebam,
scilicet, saulem, et ita descendebam sine periculo.
Quidquid pretiosum inveniebam in domo corrodens
sumebam. Hoc facto iterum ad radium lunae veniebam,
et eodem carmine septies dicto, cum omnibus
in domo sumptis ascendebam, et quod sustuleram
ad hospitium deferebam. Tali ingenio hunc quem
possideo censum habeo. At mulier ait: Bene fecisti
quod mihi talia dixisti, nam si quandoque filium
habuero, ne pauper degat, hoc carmen docebo. At
dominus inquit: Permitte me dormire quoniam
somno aggravatus volo quiescere, et ut magis deciperet,
quasi dormiens stertere coepit. Perceptis
denique talibus verbis, fur inde gavisus et dicto
septies carmine, et sumpto manu radio lunae, laxatis
manibus et pedibus per fenestram in domum,
magnum faciens sonum, cecidit et fracto crure et
brachio congemuit. Ad dominus domus quasi nesciens
inquit: Tu quis es qui ita cecidisti? Ad haec
latro: Ego sum ille fur infelix qui tuis credidi fallacibus
verbis.
Ad hoc filius: Pater, tu benedicaris, quoniam
dolosa edocuisti me vitare consilia. Philosophus:
Cave consilium azimum donec sit fermentatum.
Alius: Ne credas consilium monentis quod deneges
alterius benefactum; qui denegat coram oculis cernentis
omnia se accusat. Alius: Si fueris in aliquo
bono ne pecces inde, quoniam saepissime maximum
comminuitur bonum vel amittitur. Discipulus ad
magistrum: Prohibuit philosophus benefactum negare.
Ad hoc magister: Qui denegat benefactum,
denegat Deum, et ille qui non obedit regi victori,
est inobediens Deo. Discipulus: Ostende mihi rationem
quomodo hoc esse possit. Magister: Nullum
benefactum procedit de creatura ad creaturam nisi
ex Deo procedat, et illi qui denegant benefactores,
et ita denegant Deum. Alius: Custodi te a rege illo
qui ferus est ut leo, cui est levis animus ut puer.
Alius: Qui malum dicit de rege, ante tempus suum
morietur. Alius: Diutius durare patitur Deus regnum
regis in sua persona peccantis si bonus sit
gentibus et mitis, quam faceret justo regi in sua
Interroga alta voce unde venit mihi iste tam magnus
census quem habeo; quod ut rem scias multum elabora.
Tunc ipsa alta voce ait: Domine, unde tam
magnum censum habuisti cum numquam mercator
fueris? At ille: Quod Deus donavit serva et fac inde
voluntatem tuam et non inquiras unde mihi tanta
pecunia venerit. At ipsa sicut injunctum fuerat,
magis et magis ut rem sciret instigabat. Demum
quasi coactus precibus uxoris suae inquit dominus:
Vide ne cuiquam secreta nostra detegas; latro fui.
At ipsa ait: Mirum mihi videtur quomodo tam magnum
censum latrocinio acquirere potuisti, quod
numquam audivimus clamorem sive aliquam calumniam
inde. At ipse ait: Quidam magister meus me
carmen edocuit quod dicebam quando ascendebam
super tectum et veniens ad fenestram accipiebam
radium lunae manu et carmen meum septies dicebam,
scilicet, saulem, et ita descendebam sine periculo.
Quidquid pretiosum inveniebam in domo corrodens
sumebam. Hoc facto iterum ad radium lunae veniebam,
et eodem carmine septies dicto, cum omnibus
in domo sumptis ascendebam, et quod sustuleram
ad hospitium deferebam. Tali ingenio hunc quem
possideo censum habeo. At mulier ait: Bene fecisti
quod mihi talia dixisti, nam si quandoque filium
habuero, ne pauper degat, hoc carmen docebo. At
dominus inquit: Permitte me dormire quoniam
somno aggravatus volo quiescere, et ut magis deciperet,
quasi dormiens stertere coepit. Perceptis
denique talibus verbis, fur inde gavisus et dicto
septies carmine, et sumpto manu radio lunae, laxatis
manibus et pedibus per fenestram in domum,
magnum faciens sonum, cecidit et fracto crure et
brachio congemuit. Ad dominus domus quasi nesciens
inquit: Tu quis es qui ita cecidisti? Ad haec
latro: Ego sum ille fur infelix qui tuis credidi fallacibus
verbis.
Ad hoc filius: Pater, tu benedicaris, quoniam
dolosa edocuisti me vitare consilia. Philosophus:
Cave consilium azimum donec sit fermentatum.
Alius: Ne credas consilium monentis quod deneges
alterius benefactum; qui denegat coram oculis cernentis
omnia se accusat. Alius: Si fueris in aliquo
bono ne pecces inde, quoniam saepissime maximum
comminuitur bonum vel amittitur. Discipulus ad
magistrum: Prohibuit philosophus benefactum negare.
Ad hoc magister: Qui denegat benefactum,
denegat Deum, et ille qui non obedit regi victori,
est inobediens Deo. Discipulus: Ostende mihi rationem
quomodo hoc esse possit. Magister: Nullum
benefactum procedit de creatura ad creaturam nisi
ex Deo procedat, et illi qui denegant benefactores,
et ita denegant Deum. Alius: Custodi te a rege illo
qui ferus est ut leo, cui est levis animus ut puer.
Alius: Qui malum dicit de rege, ante tempus suum
morietur. Alius: Diutius durare patitur Deus regnum
regis in sua persona peccantis si bonus sit
gentibus et mitis, quam faceret justo regi in sua