PL 158, col. 242

de quo nobis dicis per Filium tuum: Petite,
et accipietis, ut gaudium vestrum sit plenum [(Joan.
XVI, 24)]
. Inveni namque gaudium quoddam plenum,
et plusquam plenum. Plenum quippe corde, plena
mente, plena anima, pleno toto homine gaudio illo,
adhuc supra modum supererit gaudium. Non ergo
totum illud gaudium intrabit in gaudentes; sed
toti gaudentes intrabunt in gaudium. Dic, Domine,
dic servo tuo intus in corde suo, si hoc est gaudium,
in quod intrabunt servi tui, qui intrabunt in
gaudium Domini sui. Sed gaudium illud certe, quod
gaudebunt electi tui, nec oculus vidit, nec auris audivit,
nec in cor hominis ascendit [(Isa. LXIV, 4; I Cor.
II, 9)]
. Nondum ergo dixi, aut cogitavi, Domine,
quantum gaudebunt illi beati tui. Utique tantum

gaudebunt, quantum amabunt; tantum amabunt,
quantum cognoscent. Quantum te cognoscent, Domine,
tunc; et quantum te amabunt! Certe nec
oculus vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis
ascendit in hac vita, quantum te cognoscent et amabunt
in illa vita. Oro, Deus, cognoscam te, amem
te ut gaudeam de te. Et si non possum in hac vita
ad plenum, vel proficiam in dies, usque dum
veniat illud ad plenum; proficiat hic in me notitia
tui et ibi fiat plena; crescat amor tuus, et ibi
sit plenus ut hic gaudium meum sit in spe magnum
et ibi sit in re plenum. Domine, per Filium tuum
jubes, imo consulis, petere; et promittis accipere
ut gaudium nostrum sit plenum. Peto, Domine,
quod consulis per admirabilem consiliarium nostrum;

accipiam quod promittis per veritatem tuam, ut
gaudium meum plenum sit. Deus verax, peto;
accipiam ut gaudium meum plenum sit. Meditetur
interim inde mens mea; loquatur inde lingua
mea. Amet illud cor meum; sermocinetur os meum.
Esuriat illud anima mea, sitiat caro mea, desideret
tota substantia mea, donec intrem in gaudium
Domini, qui es trinus et unus Deus, benedictus in
saecula. Amen.