PL 159, col. 717
Vita Wilfridi (Eadmerus Cantuariensis), J. P. Migne
et multa prece contestans, quatenus de Roma
rediens ad se declinaret.
9.
Ut autem Romam venit, beatissimi apostolorum
principis limina orandi gratia petiit: et egressus,
germani beati Petri, eadem causa ductus, oratorium
est ingressus, humique prostratus hac prece fertur
pium apostolum, quem mente praesentem videbat,
palam rogasse: « Piissime apostolorum Dei, frater
beatissimi apostoli Petri, en ego peregrinae provinciae
civis ad tua limina veni, veniam pro peccatis meis
postulaturus. Precor te igitur per pietatem, quam
caeteris praestare totius orbis attestatione probaris,
ut veniam peccatorum, quam per te obtinere confido,
non quaeram in vanum, ne mihi tantae progressio
viae procedat incassum. Verum, ut experiar, vincula
meae impietatis per merita tua solvi; solve, quaeso,
impedimenta ingenii mei et linguae meae, quatenus
verbi Dei mysteria corde percipere, et diserto elocutionis
modo eadem aliis valeam insinuare. » O fides
famuli Dei, o insigne pietatis indicium apostoli Dei,
o larga benignitas et benigna largitas clementiae Dei!
Non citius orationis verba complevit, quam vivacissimum
mentis ingenium et promptissimum elocutionis
modum sese percepisse cognovit. Redit in se, et gratiosus
miratur seipsum qui fuerat jam non esse.
10.
Romae agitur degens, orationique ac meditationi
rerum ecclesiasticarum quotidiana, ut animo proposuerat,
instantia mancipatus, pervenit ad notitiam
viri sanctissimi atque doctissimi, Bonifacii videlicet
archidiaconi, qui et consiliarius erat apostolici:
cujus magisterio et amicitia felix, quatuor ab eo
libros Evangeliorum, rationabilem Paschae terminum,
aliaque nonnulla quae in patria sua nequiverat,
didicit.
11.
Ecclesiastica igitur disciplina magnifice imbutus
et apostolica benedictione perfusus, in iter
rediit, Dalfinum episcopum de suo reditu valde suspectum
laetus adiit, eique tribus annis fida societate
adhaesit. A quo attonsus, in tanto est amore habitus
ut illum sibi haeredem facere cogitaret. Sed ne hoc
fieri posset, antistes est crudeli morte peremptus, et
Wilfridus ad suae potius, hoc est Anglorum gentis
episcopatum reservatus. Siquidem regina Francorum
ea tempestate saevam Ecclesiae Christi tempestatem
intulerat. Nam daemoniaci furoris igne
succensa, fortunis omnium bonorum inhiare, inhians
rapinis et depraedationibus aestuare, aetuans atroci
multos examinatione damnare, et damnatos immani
mortis feritate necare. Unde, ut alia taceam quae in
innumeros quasi minores crudelia exercuit, octo
ecclesiarum Patres ense peremit, cum quibus et praedictum
venerandum antistitem pari huic vitae poena
mortis exemit. Quem usque ad locum suae neci dispositum
Wilfridus secutus est, cupiens pro eo, si
concederetur, aut certe cum eo, si permitteretur, simul
gladio mori. Verum ne id fieret episcopus modis
omnibus interdixit, et ne tantum flagitium flagitiis
suis gladiatores adjicerent, Christi miseratio sanctique
viri peregrinatio interdixit; quodque tunc temporis
rediens ad se declinaret.
9.
Ut autem Romam venit, beatissimi apostolorum
principis limina orandi gratia petiit: et egressus,
germani beati Petri, eadem causa ductus, oratorium
est ingressus, humique prostratus hac prece fertur
pium apostolum, quem mente praesentem videbat,
palam rogasse: « Piissime apostolorum Dei, frater
beatissimi apostoli Petri, en ego peregrinae provinciae
civis ad tua limina veni, veniam pro peccatis meis
postulaturus. Precor te igitur per pietatem, quam
caeteris praestare totius orbis attestatione probaris,
ut veniam peccatorum, quam per te obtinere confido,
non quaeram in vanum, ne mihi tantae progressio
viae procedat incassum. Verum, ut experiar, vincula
meae impietatis per merita tua solvi; solve, quaeso,
impedimenta ingenii mei et linguae meae, quatenus
verbi Dei mysteria corde percipere, et diserto elocutionis
modo eadem aliis valeam insinuare. » O fides
famuli Dei, o insigne pietatis indicium apostoli Dei,
o larga benignitas et benigna largitas clementiae Dei!
Non citius orationis verba complevit, quam vivacissimum
mentis ingenium et promptissimum elocutionis
modum sese percepisse cognovit. Redit in se, et gratiosus
miratur seipsum qui fuerat jam non esse.
10.
Romae agitur degens, orationique ac meditationi
rerum ecclesiasticarum quotidiana, ut animo proposuerat,
instantia mancipatus, pervenit ad notitiam
viri sanctissimi atque doctissimi, Bonifacii videlicet
archidiaconi, qui et consiliarius erat apostolici:
cujus magisterio et amicitia felix, quatuor ab eo
libros Evangeliorum, rationabilem Paschae terminum,
aliaque nonnulla quae in patria sua nequiverat,
didicit.
11.
Ecclesiastica igitur disciplina magnifice imbutus
et apostolica benedictione perfusus, in iter
rediit, Dalfinum episcopum de suo reditu valde suspectum
laetus adiit, eique tribus annis fida societate
adhaesit. A quo attonsus, in tanto est amore habitus
ut illum sibi haeredem facere cogitaret. Sed ne hoc
fieri posset, antistes est crudeli morte peremptus, et
Wilfridus ad suae potius, hoc est Anglorum gentis
episcopatum reservatus. Siquidem regina Francorum
ea tempestate saevam Ecclesiae Christi tempestatem
intulerat. Nam daemoniaci furoris igne
succensa, fortunis omnium bonorum inhiare, inhians
rapinis et depraedationibus aestuare, aetuans atroci
multos examinatione damnare, et damnatos immani
mortis feritate necare. Unde, ut alia taceam quae in
innumeros quasi minores crudelia exercuit, octo
ecclesiarum Patres ense peremit, cum quibus et praedictum
venerandum antistitem pari huic vitae poena
mortis exemit. Quem usque ad locum suae neci dispositum
Wilfridus secutus est, cupiens pro eo, si
concederetur, aut certe cum eo, si permitteretur, simul
gladio mori. Verum ne id fieret episcopus modis
omnibus interdixit, et ne tantum flagitium flagitiis
suis gladiatores adjicerent, Christi miseratio sanctique
viri peregrinatio interdixit; quodque tunc temporis