PL 16, col. 367

Silentium abrumpit Auctor, et omnes ut Ecclesiae propter
sacrae virginis corruptionem lugenti condoleant,
excitat: propositaque indignitate flagitii suum hac
de re promit moerorem.
1.
Quid taces, anima; quid cogitationibus aestuas;
quid non erumpis in vocem, et mentis tuae
exponis ardorem, ut aliquod solatium capias? Hoc
plane, hoc erit quasi remedium aegritudinis tuae, si
aperto ore conceptum digeras scelus. Nam et ulcus
quamvis tumidum, cum fuerit apertum, evaporans
praestat refrigerium passionis.
2.
Audite me nunc qui prope estis, et qui longe,
et qui timetis Dominum, et Ecclesiae ejus gaudio

congaudetis, et tristitiae conlugetis; sicut scriptum
est: Gaudere cum gaudentibus, et flere cum flentibus [(Rom. XII, 15)]
.
Vos, inquam, appello qui charitatem
Christi verissimam retinetis, et super iniquitate
non gaudetis, sed potius ingemiscitis. Advertite
verba oris mei, et quae ex justo dolore procedunt,
judicate; et detecti sceleris qualitatem mecum pariter
perhorrete.
3.
Virgo nobilis, dicata Christo, sapiens, erudita,
ruit in foveam turpitudinis, concepit dolorem, et
peperit iniquitatem: se perdidit, et Ecclesiam maculavit.
Hinc omnis anima Christiana grave vulnus
excepit; quia sanctum datum est canibus, et margaritae
missae sunt ante porcos [(Matth. VII, 6)] : a rabidis
enim hominibus nomen laceratum est sanctitatis,