PL 163, col. 994
Vita S. Sacerdotis (Hugo de S. Maria Floriacensis), J. P. Migne
Nam minax flamma, primo per vicinarum domorum
fastigia sparsim porrigitur; ac demum impetus
earum, agente vento, ad ipsam S. Salvatoris
basilicam usque provehitur. Verumtamen ad funes
signorum concurritur, sonus eorum procul
diffunditur; omne ornamentum quod erat in eadem
basilica festinanter colligitur, pretiosissimi confessoris
corpus foras extrahitur, et auxilium ipsius
sanctissimi pontificis devotissime ab omnibus qui
aderant inclamatur. Interea loci cernitur ab oriente
advenire nubecula, quam cunctis videntibus candida
praecedebat columba. Tunc nubecula illa, rapido
flatu acta, ubi super illa incendia sua dilatavit velamina,
mox ingentis aquae coepit inundationem emittere.
Cerneres elementorum conflictum, ignis tamen
est superatus divinitus. Est operae pretium tanti miraculi
pensare sublimitatem. Quis non stupet, cum
ad invocationem dilecti Dei Sacerdotis obscuraretur
coeli serenitas; et cum subita pluviae inundatione
superata incendii sedaretur immanitas? Fatendum
sane est, et absque ulla ambiguitate credendum, ad
ostendendum sancti Sacerdotis meritum (cujus corpus
inclytum tam ibi nuper fuerat Deo favente translatum)
super ejus basilicam, ad ipsam sanctificandam
et ad sedandum idem incendium, ipsum advenisse
Spiritum, qui in similitudine columbae in Jordane
flumine requievit in Christo; et tanto signo
Dominus operans, ipsamque suam sanctam ecclesiam
sanctificans, ab imminenti incendio per hujus
inclyti confessoris meritum tunc liberavit; et, ut in
sequenti pandemus opusculo, multa postmodum
miraculorum gloria decoravit; quod quaesumus faciat
propitius, ad laudem et gloriam nominis sui,
semper. Amen.
25.
Leo papa sanctissimus ecclesiam Salvatoris
mundi et beatissimi confessoris Christi Sacerdotis,
privilegio suae sanctitatis munire decrevit:
in quo privilegio anathematizando prohibuit, ne
quis praesumptione vel arrogantia elatus, aut parentum
generositate tumidus, seu quovis alio modo,
non electione legitima monachorum ibidem servientium,
ipsius ecclesiae audeat invadere dominatum,
aut res ad eam pertinentes ullatenus diripere, minuere
vel alienare. Quod quidam Hubertus, tonsura
clericus, actu vero sacrilegus, pro nihilo ducens,
Wilielmi comitis fultus praesidio, arripuit dominationem,
fastigia sparsim porrigitur; ac demum impetus
earum, agente vento, ad ipsam S. Salvatoris
basilicam usque provehitur. Verumtamen ad funes
signorum concurritur, sonus eorum procul
diffunditur; omne ornamentum quod erat in eadem
basilica festinanter colligitur, pretiosissimi confessoris
corpus foras extrahitur, et auxilium ipsius
sanctissimi pontificis devotissime ab omnibus qui
aderant inclamatur. Interea loci cernitur ab oriente
advenire nubecula, quam cunctis videntibus candida
praecedebat columba. Tunc nubecula illa, rapido
flatu acta, ubi super illa incendia sua dilatavit velamina,
mox ingentis aquae coepit inundationem emittere.
Cerneres elementorum conflictum, ignis tamen
est superatus divinitus. Est operae pretium tanti miraculi
pensare sublimitatem. Quis non stupet, cum
ad invocationem dilecti Dei Sacerdotis obscuraretur
coeli serenitas; et cum subita pluviae inundatione
superata incendii sedaretur immanitas? Fatendum
sane est, et absque ulla ambiguitate credendum, ad
ostendendum sancti Sacerdotis meritum (cujus corpus
inclytum tam ibi nuper fuerat Deo favente translatum)
super ejus basilicam, ad ipsam sanctificandam
et ad sedandum idem incendium, ipsum advenisse
Spiritum, qui in similitudine columbae in Jordane
flumine requievit in Christo; et tanto signo
Dominus operans, ipsamque suam sanctam ecclesiam
sanctificans, ab imminenti incendio per hujus
inclyti confessoris meritum tunc liberavit; et, ut in
sequenti pandemus opusculo, multa postmodum
miraculorum gloria decoravit; quod quaesumus faciat
propitius, ad laudem et gloriam nominis sui,
semper. Amen.
25.
Leo papa sanctissimus ecclesiam Salvatoris
mundi et beatissimi confessoris Christi Sacerdotis,
privilegio suae sanctitatis munire decrevit:
in quo privilegio anathematizando prohibuit, ne
quis praesumptione vel arrogantia elatus, aut parentum
generositate tumidus, seu quovis alio modo,
non electione legitima monachorum ibidem servientium,
ipsius ecclesiae audeat invadere dominatum,
aut res ad eam pertinentes ullatenus diripere, minuere
vel alienare. Quod quidam Hubertus, tonsura
clericus, actu vero sacrilegus, pro nihilo ducens,
Wilielmi comitis fultus praesidio, arripuit dominationem,