PL 168, col. 969
Commentarius in Job (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
studium inclinans, « sicut Domino placuit,
inquit, ita factum est. » Totumque quod rectum
sentit benedictione concludit, gloriae personans
hymnum: « Sit nomen Domini benedictum. »
VERS. 22.-- « In omnibus his non peccavit Job labiis
suis, » id est interioribus labiis, « neque » ore exterius
« stultum aliquid contra Deum locutus est. »
ALLEGORICE. Cuncti dies quibus sine intermissione,
ut supradictum est, holocaustum corporis et sanguinis
sui pro nobis Redemptor noster immolat, dies
unus est, dies manifestatae sapientiae, dies salutis,
de quo Apostolus: « Ecce nunc, inquit, tempus acceptabile,
nunc dies salutis [(II Cor. VI)] . » Et Psalmista:
« Hodie si vocem ejus audieritis [(Psal. XCIV)] . »
De hac die nunc dicitur: « Quadam autem die
cum venissent, » videlicet in recordationem, « filii
Dei, » scilicet qui erant dispersi, « ut assisterent
eoram Domino, » id est « congregarentur in unum, »
sicut ait evangelista [(Joan. XI)] , « adfuit inter eos, »
scilicet servientes ad electorum adjutorium, « et Satan, »
videlicet serviens ad probationem ipsorum.
« Cui dixit Dominus. » Quid sit dicere Dei, quid respondere
Satan, jam supradictum est. « Unde venis? »
Increpatio est, videlicet quia qui ante quasi
non visus tolerabatur, incarnato Domino, diabolus
increpatur. « Circuivi terram, » videlicet gentes omnes
post me traxi ab Adam, « et perambulavi eam, »
id est nullum a reatu liberum reliqui. « Nunquid
servum meum Job, » id est Christum in forma servi,
« considerasti? » id est deprehendisti, videlicet quia
dicis: « Quid mihi et tibi? scio quia Filius Dei es [(Marc. I)] .
» -- « Considerasti, inquam, quod non sit in
terra, » id est in hominibus qui tantum homines
sunt, « similis ei, » videlicet quia Deus et homo est.
« Homo simplex, » etc. Hoc superius expositum est.
« Et Satan, » quia idipsum quod de divinitate ejus
suspicatus fuerat, in dubium sibi venit prae superbia,
« Nunquid, ait, frustra, » et non magis pro
praesenti qua remuneratur miraculorum gloria, hic
« timet Deum, » adeo recedens a malo, ut Deus putetur,
cum sit homo. « Nonne » ideo absque peccato
incedit, quia « tu eum, » id est animam ejus, ne possit
tentari ut caeteri homines, « vallasti, ac domum, »
id est corpus ejus, « universamque substantiam per
circuitum, » id est electos ejus ut invadere non praesumam?
« Operibus, » scilicet miraculis, « manuum, »
id est curationum, « ejus benedixisti, » videlicet ut
multa sint, « et possessio ejus crevit in terra, » id
est credentes in eum multiplicati sunt. Haec Satan
Deo dixisse, est, talia invidendo sensisse. « Sed
extende » et caetera usque: « Cum autem quadam
die, » sicut superius accipienda sunt, nisi quod ait,
« in manu tua sunt. » In qua nunc accipi debet potestas
non perdendi sed tentandi, et cribrandi sicut
triticum [(Luc. XXII)] . « Cum autem quadam die, filii
ejus et filiae, » id est apostoli et inferiores discipuli,
« in domo fratris sui primogeniti, » id est intra fines
Judaici populi, qui ideo primogenitus dictus
est, quia ad cultum Dei prior venit quam gentes,
inquit, ita factum est. » Totumque quod rectum
sentit benedictione concludit, gloriae personans
hymnum: « Sit nomen Domini benedictum. »
VERS. 22.-- « In omnibus his non peccavit Job labiis
suis, » id est interioribus labiis, « neque » ore exterius
« stultum aliquid contra Deum locutus est. »
ALLEGORICE. Cuncti dies quibus sine intermissione,
ut supradictum est, holocaustum corporis et sanguinis
sui pro nobis Redemptor noster immolat, dies
unus est, dies manifestatae sapientiae, dies salutis,
de quo Apostolus: « Ecce nunc, inquit, tempus acceptabile,
nunc dies salutis [(II Cor. VI)] . » Et Psalmista:
« Hodie si vocem ejus audieritis [(Psal. XCIV)] . »
De hac die nunc dicitur: « Quadam autem die
cum venissent, » videlicet in recordationem, « filii
Dei, » scilicet qui erant dispersi, « ut assisterent
eoram Domino, » id est « congregarentur in unum, »
sicut ait evangelista [(Joan. XI)] , « adfuit inter eos, »
scilicet servientes ad electorum adjutorium, « et Satan, »
videlicet serviens ad probationem ipsorum.
« Cui dixit Dominus. » Quid sit dicere Dei, quid respondere
Satan, jam supradictum est. « Unde venis? »
Increpatio est, videlicet quia qui ante quasi
non visus tolerabatur, incarnato Domino, diabolus
increpatur. « Circuivi terram, » videlicet gentes omnes
post me traxi ab Adam, « et perambulavi eam, »
id est nullum a reatu liberum reliqui. « Nunquid
servum meum Job, » id est Christum in forma servi,
« considerasti? » id est deprehendisti, videlicet quia
dicis: « Quid mihi et tibi? scio quia Filius Dei es [(Marc. I)] .
» -- « Considerasti, inquam, quod non sit in
terra, » id est in hominibus qui tantum homines
sunt, « similis ei, » videlicet quia Deus et homo est.
« Homo simplex, » etc. Hoc superius expositum est.
« Et Satan, » quia idipsum quod de divinitate ejus
suspicatus fuerat, in dubium sibi venit prae superbia,
« Nunquid, ait, frustra, » et non magis pro
praesenti qua remuneratur miraculorum gloria, hic
« timet Deum, » adeo recedens a malo, ut Deus putetur,
cum sit homo. « Nonne » ideo absque peccato
incedit, quia « tu eum, » id est animam ejus, ne possit
tentari ut caeteri homines, « vallasti, ac domum, »
id est corpus ejus, « universamque substantiam per
circuitum, » id est electos ejus ut invadere non praesumam?
« Operibus, » scilicet miraculis, « manuum, »
id est curationum, « ejus benedixisti, » videlicet ut
multa sint, « et possessio ejus crevit in terra, » id
est credentes in eum multiplicati sunt. Haec Satan
Deo dixisse, est, talia invidendo sensisse. « Sed
extende » et caetera usque: « Cum autem quadam
die, » sicut superius accipienda sunt, nisi quod ait,
« in manu tua sunt. » In qua nunc accipi debet potestas
non perdendi sed tentandi, et cribrandi sicut
triticum [(Luc. XXII)] . « Cum autem quadam die, filii
ejus et filiae, » id est apostoli et inferiores discipuli,
« in domo fratris sui primogeniti, » id est intra fines
Judaici populi, qui ideo primogenitus dictus
est, quia ad cultum Dei prior venit quam gentes,