PL 169, col. 17
De glorificatione Trinitatis (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
est. Quid illud totum est? Nimirum omne quod ab
initio creaturae usque nunc Deus operatus est. Breviter
hic percurrere libet terminos agri, distinctiones
operum utilium, de quibus omnis Scriptura sancta
consistit, jamque promittere quod nusquam in omnibus
his desit, per ipsam designata litteram, cooperatio
Trinitatis. Primum est creatio coeli et terrae,
sequens conditio creaturae angelicae, post haec plasmatio
hominis cum benedictione plasmatoris sive
Creatoris; deinde post diluvium benedictio reparandi
generis humani de hominibus paucis, post haec facta
ad Abraham promissio beati seminis, quod est
Christus, deinde descensus Dei in Aegyptum ad liberandum
populum suum, post haec modus benedictionis,
quo peracto tabernaculo Moyses filii Israel
benedicere jussus est, deinde sermo qui de aedificanda
domo Domini ad David factus est, simulque sacramenta
psalmorum et praeconia prophetarum, post
haec consolatio sive reversio captivitatis de Babylone.
Deinde Machabaeorum victrices pugnae. Per hos
omnes terminos extenditur ille ager, et in his
omnibus iste thesaurus absconditus est, et ut manifestius
dicam, ex istis operibus Dei sancta vetus
Scriptura conscripta est, et in singulis horum sanctae
Trinitatis comparationem non defuisse certum est
et hoc praesenti opere demonstrandum est. Quod
cum demonstratum fuerit, subsequetur opus clarissimum
Dominicae Incarnationis, Passionis, Resurrectionis
atque Ascensionis, et adventus Paracleti
Spiritus sancti, quod videlicet opus nostra quantulacunque
declamatione tanto liberius tantoque vehementius
personare poterit in gloria sanctae Trinitatis,
quae ab hinc praedicatione publica per totum
mundum coepit annuntiari, quanto pluribus corroborata
fuerit testimoniis ex dictis seu rebus gestis
praecedentium aetatum saeculi. Igitur ab initio
creaturae jam nunc exordiamur cursum suscepti
operis.
CAPUT V.
De capite libri: « In principio creavit Deus coelum et
terram, » qualis ibi sit absconsio hujus thesauri, et
quod filius principium sit, sicut ipse dixit: « Ego
principium qui et loquor vobis. »
« In principio creavit Deus coelum et terram:
Terra autem erat inanis et vacua, et tenebrae erant
super faciem abyssi, et Spiritus Dei ferebatur super
aquas [(Gen. I)] . » Ecce qualis absconsio thesauri.
Non nos pigeat, neque fastidium cuiquam pariat
frequentatio haec nominum istorum thesauri, et absconsionis
ejus. In inventione gaudium est, et gaudium
circa inventum, discurrens libenter eadem repetit;
facit enim loqui ex abundantia cordis [(Matth. XII)] .
Ecce ergo qualis absconsio. Cum sanctae Scripturae
spiritus in isto capite libri sanctam Trinitatem
velit intelligi, unam tantummodo personam parvo
subtegens velamine, faciem ejusdem Trinitatis
sapientibus et prudentibus abscondit, revelaturus
eam parvulis. Quo sub velamine, quam personam
abscondit? Nimirum personam Filii, sub velamine
initio creaturae usque nunc Deus operatus est. Breviter
hic percurrere libet terminos agri, distinctiones
operum utilium, de quibus omnis Scriptura sancta
consistit, jamque promittere quod nusquam in omnibus
his desit, per ipsam designata litteram, cooperatio
Trinitatis. Primum est creatio coeli et terrae,
sequens conditio creaturae angelicae, post haec plasmatio
hominis cum benedictione plasmatoris sive
Creatoris; deinde post diluvium benedictio reparandi
generis humani de hominibus paucis, post haec facta
ad Abraham promissio beati seminis, quod est
Christus, deinde descensus Dei in Aegyptum ad liberandum
populum suum, post haec modus benedictionis,
quo peracto tabernaculo Moyses filii Israel
benedicere jussus est, deinde sermo qui de aedificanda
domo Domini ad David factus est, simulque sacramenta
psalmorum et praeconia prophetarum, post
haec consolatio sive reversio captivitatis de Babylone.
Deinde Machabaeorum victrices pugnae. Per hos
omnes terminos extenditur ille ager, et in his
omnibus iste thesaurus absconditus est, et ut manifestius
dicam, ex istis operibus Dei sancta vetus
Scriptura conscripta est, et in singulis horum sanctae
Trinitatis comparationem non defuisse certum est
et hoc praesenti opere demonstrandum est. Quod
cum demonstratum fuerit, subsequetur opus clarissimum
Dominicae Incarnationis, Passionis, Resurrectionis
atque Ascensionis, et adventus Paracleti
Spiritus sancti, quod videlicet opus nostra quantulacunque
declamatione tanto liberius tantoque vehementius
personare poterit in gloria sanctae Trinitatis,
quae ab hinc praedicatione publica per totum
mundum coepit annuntiari, quanto pluribus corroborata
fuerit testimoniis ex dictis seu rebus gestis
praecedentium aetatum saeculi. Igitur ab initio
creaturae jam nunc exordiamur cursum suscepti
operis.
CAPUT V.
De capite libri: « In principio creavit Deus coelum et
terram, » qualis ibi sit absconsio hujus thesauri, et
quod filius principium sit, sicut ipse dixit: « Ego
principium qui et loquor vobis. »
« In principio creavit Deus coelum et terram:
Terra autem erat inanis et vacua, et tenebrae erant
super faciem abyssi, et Spiritus Dei ferebatur super
aquas [(Gen. I)] . » Ecce qualis absconsio thesauri.
Non nos pigeat, neque fastidium cuiquam pariat
frequentatio haec nominum istorum thesauri, et absconsionis
ejus. In inventione gaudium est, et gaudium
circa inventum, discurrens libenter eadem repetit;
facit enim loqui ex abundantia cordis [(Matth. XII)] .
Ecce ergo qualis absconsio. Cum sanctae Scripturae
spiritus in isto capite libri sanctam Trinitatem
velit intelligi, unam tantummodo personam parvo
subtegens velamine, faciem ejusdem Trinitatis
sapientibus et prudentibus abscondit, revelaturus
eam parvulis. Quo sub velamine, quam personam
abscondit? Nimirum personam Filii, sub velamine