PL 169, col. 841
Commentaria in Apocalypsim (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
omnes gentes, baptizantes eos in nomine Patris, et
Filii, et Spiritus sancti [(Matth. XXVIII)] . » Illa via,
illa baptizandi regula, aqua illa quae de templo illo a
latere dextro, de templo corporis ejus lanceato exierat,
et primitivam, quae a saeculo collecta fuerat, laverat
Ecclesiam, in mare gentium descenderunt,
juxta illud Ezechielis vaticinium: « Aquae istae, quae
egrediuntur ad tumulos sabuli orientalis, et descendunt
ad plana deserti, intrabunt mare, et exibunt,
et sanabuntur aquae, et omnis anima vivens quae
serpit, quocunque venerit torrens, vivet [(Ezech.
LXVIII)] . « Hic tantus fructus est dilectionis illius qua
nos dilexit, et in utero Virginali naturam nostram
Verbum Deus sibi copulavit. Illa dilectionis copula
tali exitu omnes filios Dei, qui dispersi erant, in unum
congregavit. « Et fecit nos, inquit, regnum et sacerdotes
Deo et Patri suo. » O mira bonitatis dignatio,
major corde et ore nostro, non ad servitutem nos
emit tam charo pretio, tam pretioso sanguine suo, sed
ut faceret nos, regnum et sacerdotes, Deo et Patri
suo, regnum utique Patri suo, sacerdotes Deo suo.
Rex et sacerdos solus erat, reges et sacerdotes facere
de servis peccati, de filiis mortis proposuerat, et
idcirco sanguinem fundebat. Quantorum hic testis
fidelis meritorum, quantarum caput est coronarum?
« Sumes, ait Dominus in propheta, argentum et aurum,
et facies coronas, et pones in capite Jesu filii
Josedec sacerdotis magni [(Zach. VI)] . » Super hoc vir
illustris Hieronymus, ait: « Imponuntur autem coronae
Jesu filio Josedec sacerdoti magno, quia per singulas
virtutes nostras Dominus coronatur, imo nobis
per virtutem poenitentiae coronatis, Salvator in
singulis coronam accipit. Vere ergo « Domine Dominus
noster, admirabile est nomen tuum, quia gloria
et honore admirabili coronasti [(Psal. VIII)] » hunc
principem regem, tot coronis quot vel quantis ex
regibus constat hoc regnum, in quo omnes, qui sanguine
ejus sacrati sunt, splendidi reges sunt. » Et
sacerdotes, inquit, nos fecit, ejus videlicet sacrificii
quo spiritualem Pharaonem, scilicet diabolum,
vicit, regnumque peccati destruxit. Nam sicut filii
Aaron idcirco typici 356 illius sacrificii sacerdotes
fuerunt, quia pater eorum cum Moyse minister fuit,
liberationis illius, quae per illud commemorabatur
paschale agni anniculi convivium, ita filii sacerdotis
hujus, quos spiritualiter genuit per lavacrum regenerationis,
jure sacerdotes sunt sacrificii illius, quo
commemoratur non temporalis, ut illa, sed aeterna
salus omnium. Recte ergo non est distinctio, qua
ex gente, vel tribu sit quis, dummodo scientia et
moribus sit idoneus, quia videlicet omnes coelestis
sacerdotis, qui neminem secundum carnem genuit,
secundum spiritum filii sumus. Et si non omnes hic
ordine illo sacerdotii fungimur, ut corpus et sanguinem
ejusdem Domini nostri ore sacro conficiamus,
attamen in eo sacerdotes nos omnes esse oportet,
ut nosmetipsos Deo offeramus, quemadmodum dicit
Apostolus: « Obsecro vos, ut exhibeatis corpora
vestra hostiam viventem, sanctam, Deo placentem,
Filii, et Spiritus sancti [(Matth. XXVIII)] . » Illa via,
illa baptizandi regula, aqua illa quae de templo illo a
latere dextro, de templo corporis ejus lanceato exierat,
et primitivam, quae a saeculo collecta fuerat, laverat
Ecclesiam, in mare gentium descenderunt,
juxta illud Ezechielis vaticinium: « Aquae istae, quae
egrediuntur ad tumulos sabuli orientalis, et descendunt
ad plana deserti, intrabunt mare, et exibunt,
et sanabuntur aquae, et omnis anima vivens quae
serpit, quocunque venerit torrens, vivet [(Ezech.
LXVIII)] . « Hic tantus fructus est dilectionis illius qua
nos dilexit, et in utero Virginali naturam nostram
Verbum Deus sibi copulavit. Illa dilectionis copula
tali exitu omnes filios Dei, qui dispersi erant, in unum
congregavit. « Et fecit nos, inquit, regnum et sacerdotes
Deo et Patri suo. » O mira bonitatis dignatio,
major corde et ore nostro, non ad servitutem nos
emit tam charo pretio, tam pretioso sanguine suo, sed
ut faceret nos, regnum et sacerdotes, Deo et Patri
suo, regnum utique Patri suo, sacerdotes Deo suo.
Rex et sacerdos solus erat, reges et sacerdotes facere
de servis peccati, de filiis mortis proposuerat, et
idcirco sanguinem fundebat. Quantorum hic testis
fidelis meritorum, quantarum caput est coronarum?
« Sumes, ait Dominus in propheta, argentum et aurum,
et facies coronas, et pones in capite Jesu filii
Josedec sacerdotis magni [(Zach. VI)] . » Super hoc vir
illustris Hieronymus, ait: « Imponuntur autem coronae
Jesu filio Josedec sacerdoti magno, quia per singulas
virtutes nostras Dominus coronatur, imo nobis
per virtutem poenitentiae coronatis, Salvator in
singulis coronam accipit. Vere ergo « Domine Dominus
noster, admirabile est nomen tuum, quia gloria
et honore admirabili coronasti [(Psal. VIII)] » hunc
principem regem, tot coronis quot vel quantis ex
regibus constat hoc regnum, in quo omnes, qui sanguine
ejus sacrati sunt, splendidi reges sunt. » Et
sacerdotes, inquit, nos fecit, ejus videlicet sacrificii
quo spiritualem Pharaonem, scilicet diabolum,
vicit, regnumque peccati destruxit. Nam sicut filii
Aaron idcirco typici 356 illius sacrificii sacerdotes
fuerunt, quia pater eorum cum Moyse minister fuit,
liberationis illius, quae per illud commemorabatur
paschale agni anniculi convivium, ita filii sacerdotis
hujus, quos spiritualiter genuit per lavacrum regenerationis,
jure sacerdotes sunt sacrificii illius, quo
commemoratur non temporalis, ut illa, sed aeterna
salus omnium. Recte ergo non est distinctio, qua
ex gente, vel tribu sit quis, dummodo scientia et
moribus sit idoneus, quia videlicet omnes coelestis
sacerdotis, qui neminem secundum carnem genuit,
secundum spiritum filii sumus. Et si non omnes hic
ordine illo sacerdotii fungimur, ut corpus et sanguinem
ejusdem Domini nostri ore sacro conficiamus,
attamen in eo sacerdotes nos omnes esse oportet,
ut nosmetipsos Deo offeramus, quemadmodum dicit
Apostolus: « Obsecro vos, ut exhibeatis corpora
vestra hostiam viventem, sanctam, Deo placentem,