PL 17, col. 988
De poenitentia (Auctor incertus), J. P. Migne
se vineam debuisse mercari. Sed ecce sicut canis
reversus ad vomitum suum, odibilis fit: oblitus
Achab poenitudinis suae, statim deposito luctu, pergit
perempti vineam possidere. Et perdit innocentiae
meritum, qui vineae cupiditate pellectus, innexuit
interfecti occisioni consensum. Mox ad eum venerandus
Elias propheta mandatur, et sententia in eum
cum indignatione depromitur, ut acta dudum poenitentia
frustraretur, et vindictae occasionem tribueret
sceleris geminata praesumptio. Et ait Elias ad Achab:
Haec dicit Dominus: Ecce ego superinduco super te
mala, et incidam post te, et exterminabo de Achab
mingentem ad parietem, et contemptum et derelictum in
Israel: et dabo domum Achab sicut domum Jeroboam
filii Nabat, et quomodo domum Baasa filii Ahiae, pro
omnibus quibus irritasti Deum, et fecisti declinare
Israel [(Ibid., 21 et seq.)]
. Verum ille cum sententiae
ictum non valeret effugere, ad priorem poenitentiam
convertit repente consilium, reatum fletibus confitetur,
cilicio dejecit regium potentatum, saecum
induit poenitentiae, et reveritus faciem comminantis,
tacito gemitu publicabat offensam, non excusabat
conscientiam. Factum est, inquit, quomodo audivit
Achab sermones hos, reveritus est a facie Domini, et ibat
flens, 598 et scidit vestimenta sua, et accinxit se sacco.
Tunc dixit Dominus ad Eliam: Vidisti quemadmodum
reveritus est Achab a facie mea? Non adjiciam adducere
mala in diebus ejus, sed in diebus filii ejus adducam [(Ibid., 27 et seq.)]
.
En quonam perduxit timidum
reverentia, et quantum severitatis motum fregit
metus! Non orationis pompa, non sermonis ornatu,
nec eloquii copia placuit Deo: sed multis precibus
lacrymarum. Os tacuit, sed cor ingemuit: oculis
flevit, sed conscientia planxit, et verecundiam poenitudinis
pietas laudavit Auctoris. Parum fuit reum
debitum evasisse supplicium, nisi accepisset reverentia
probabilis testimonium. Et probatus est in
timore, qui damnabatur in crimine: nec prius quod
mortem luxit occisi, inane fuit; sed repetitam identidem
culpam iterata lamentatione purgavit.
CAPUT XV.--
Nec Manasses quoque rex filius
Ezechiae tacendus est, qui cunctorum praetergressus
audaciam profanorum, manus tetendit impias contra
Deum, et paternis moribus degenerans, ex toto prae
divinis cultibus idolorum caput erexit insanum. Hic
sacrilego furore possessus, in domo Dei exsecrandae
superstitionis aras instituit, simulacris daemonum
funestavit, templi sacra altaria lapideis figmentis
implevit, lucos excoluit, igni profano filios suos
dicavit, captavit auguria, vitam suam maleficiis inquinavit,
populum ad idolorum observationes induxit,
ceremoniis polluit, diabolo mancipavit, et omnia
quae divinis legibus prohibentur, ultra omnem insolentiam
desperatae mentis exercuit. Pro his tot tantisque
flagitiis ductus in praedam, et vinculis innexus,
gravatusque compedibus, pertulit captivi
reversus ad vomitum suum, odibilis fit: oblitus
Achab poenitudinis suae, statim deposito luctu, pergit
perempti vineam possidere. Et perdit innocentiae
meritum, qui vineae cupiditate pellectus, innexuit
interfecti occisioni consensum. Mox ad eum venerandus
Elias propheta mandatur, et sententia in eum
cum indignatione depromitur, ut acta dudum poenitentia
frustraretur, et vindictae occasionem tribueret
sceleris geminata praesumptio. Et ait Elias ad Achab:
Haec dicit Dominus: Ecce ego superinduco super te
mala, et incidam post te, et exterminabo de Achab
mingentem ad parietem, et contemptum et derelictum in
Israel: et dabo domum Achab sicut domum Jeroboam
filii Nabat, et quomodo domum Baasa filii Ahiae, pro
omnibus quibus irritasti Deum, et fecisti declinare
Israel [(Ibid., 21 et seq.)]
. Verum ille cum sententiae
ictum non valeret effugere, ad priorem poenitentiam
convertit repente consilium, reatum fletibus confitetur,
cilicio dejecit regium potentatum, saecum
induit poenitentiae, et reveritus faciem comminantis,
tacito gemitu publicabat offensam, non excusabat
conscientiam. Factum est, inquit, quomodo audivit
Achab sermones hos, reveritus est a facie Domini, et ibat
flens, 598 et scidit vestimenta sua, et accinxit se sacco.
Tunc dixit Dominus ad Eliam: Vidisti quemadmodum
reveritus est Achab a facie mea? Non adjiciam adducere
mala in diebus ejus, sed in diebus filii ejus adducam [(Ibid., 27 et seq.)]
.
En quonam perduxit timidum
reverentia, et quantum severitatis motum fregit
metus! Non orationis pompa, non sermonis ornatu,
nec eloquii copia placuit Deo: sed multis precibus
lacrymarum. Os tacuit, sed cor ingemuit: oculis
flevit, sed conscientia planxit, et verecundiam poenitudinis
pietas laudavit Auctoris. Parum fuit reum
debitum evasisse supplicium, nisi accepisset reverentia
probabilis testimonium. Et probatus est in
timore, qui damnabatur in crimine: nec prius quod
mortem luxit occisi, inane fuit; sed repetitam identidem
culpam iterata lamentatione purgavit.
CAPUT XV.--
Nec Manasses quoque rex filius
Ezechiae tacendus est, qui cunctorum praetergressus
audaciam profanorum, manus tetendit impias contra
Deum, et paternis moribus degenerans, ex toto prae
divinis cultibus idolorum caput erexit insanum. Hic
sacrilego furore possessus, in domo Dei exsecrandae
superstitionis aras instituit, simulacris daemonum
funestavit, templi sacra altaria lapideis figmentis
implevit, lucos excoluit, igni profano filios suos
dicavit, captavit auguria, vitam suam maleficiis inquinavit,
populum ad idolorum observationes induxit,
ceremoniis polluit, diabolo mancipavit, et omnia
quae divinis legibus prohibentur, ultra omnem insolentiam
desperatae mentis exercuit. Pro his tot tantisque
flagitiis ductus in praedam, et vinculis innexus,
gravatusque compedibus, pertulit captivi