PL 170, col. 566
Dialogus inter Christianum et Judaeum (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
in prophetis manifeste habemus. Praedicabatur Assyrio,
prophetabatur Babyloniis, nuntiabatur Moab,
clamabatur Aegypto, dicebatur Medo, pariter et Idumaeo;
non tacebatur Arabiae, imperabatur meretrici
Tyro, caeterisque nationibus per prophetas Isaiam,
Jeremiam, atque Ezechielem ventura nuntiabantur.
CHRIST. Plane scimus quia multis gentibus sua
mala nuntiabantur, suum vae Assyrio, suum onus
Babyloni, suum onus Aegypto, caeterisque gentibus,
quas enumerare longum est; sed illud non erat praedicari
gentibus benedictionem seminis Abrahae. Aliud
erat prophetam, in angulo judaici domatis, sedendo
calamo suo, litteris unius Hebraicae linguae, de
gentibus quibuslibet ventura praescribere; aliud
apostolos ad gentes ire, et omnibus linguis praedicare
poenitentiam, et remissionem peccatorum in
nomine seminis Abrahae.
JUD. Et propheta Jonas ad gentes ivit; ad civitatem
caput Assyriorum, Ninive, missus est, et
praedicavit.
CHRIST. Quid, rogo, praedicavit? nunquid praedicationem
benedictionis? praedicationem regni Dei?
non utique, sed hoc tantum: Adhuc quadraginta
dies, et Ninive subvertetur [(Jon. III)]
. Non praedicavit,
neque hoc praedicare missus est ut gentes ad Dominum
converterentur; nec enim jam venerat conversionis
gentium tempus; sed hoc agebatur, ut
Assyrii, quibus in captivitatem tradendus erat Israel,
justiores Israel comprobarentur, dum iidem Assyrii
praedicationi vicinae subversionis suae crederent,
Israele incredulo permanente, cum ei captivitas eadem
per multos prophetas diu praenuntiaretur,
multis miraculis concurrentibus, quae maxime per
Heliam, et Helisaeum operatus est Deus. Quid nunc
taciturnus astas? Ut video non habes quid econtra
dicas, quo infirmare possis veritatem manifestae rei,
quam dicimus, quia venit ad benedictionem omnium
gentium semen Abrahae, quod promisit, et cum
jurejurando repromisit fidelis Deus.
JUD. Omnia quae dicis mea sunt; et de meis libris
eas sustulisti. Unde haec tibi? Quid ad te de Scripturis
meis?
CHRIST. Nunquid ego non sum, aut esse debeo
bene fraudulentus, ait Jacob filio suo primogenito
Esau, et accepit benedictionem tuam [(Gen. XXVII)]
,
nimirum sicut Rebecca mater vestibus Esau valde
bonis, quas tu, Judaee, dicis esse tuas, ornavit me
Christianum. Sed jam veniamus ad propositum,
siquidem proposueram demonstrare tibi, quod hoc
tempore circumcisio tua non prosit; et quod post
adventum seminis Abrahae cessare debuerit.
JUD. Non vacat auditum praebere diutius sermonibus
hujusmodi: aliis enim occupatus sum negotiis;
veniam rursus ad audiendum et respondendum cum
opportunum fuerit.
CHRIST. O Judaee, quoties subterfugisti per occasiones
hujuscemodi, et diem condictam inter nos non
observasti? Fugis, et rationes veritatis pati non potes,
oculis a lumine ejus reverberatis. Sic quondam fugiebant
prophetabatur Babyloniis, nuntiabatur Moab,
clamabatur Aegypto, dicebatur Medo, pariter et Idumaeo;
non tacebatur Arabiae, imperabatur meretrici
Tyro, caeterisque nationibus per prophetas Isaiam,
Jeremiam, atque Ezechielem ventura nuntiabantur.
CHRIST. Plane scimus quia multis gentibus sua
mala nuntiabantur, suum vae Assyrio, suum onus
Babyloni, suum onus Aegypto, caeterisque gentibus,
quas enumerare longum est; sed illud non erat praedicari
gentibus benedictionem seminis Abrahae. Aliud
erat prophetam, in angulo judaici domatis, sedendo
calamo suo, litteris unius Hebraicae linguae, de
gentibus quibuslibet ventura praescribere; aliud
apostolos ad gentes ire, et omnibus linguis praedicare
poenitentiam, et remissionem peccatorum in
nomine seminis Abrahae.
JUD. Et propheta Jonas ad gentes ivit; ad civitatem
caput Assyriorum, Ninive, missus est, et
praedicavit.
CHRIST. Quid, rogo, praedicavit? nunquid praedicationem
benedictionis? praedicationem regni Dei?
non utique, sed hoc tantum: Adhuc quadraginta
dies, et Ninive subvertetur [(Jon. III)]
. Non praedicavit,
neque hoc praedicare missus est ut gentes ad Dominum
converterentur; nec enim jam venerat conversionis
gentium tempus; sed hoc agebatur, ut
Assyrii, quibus in captivitatem tradendus erat Israel,
justiores Israel comprobarentur, dum iidem Assyrii
praedicationi vicinae subversionis suae crederent,
Israele incredulo permanente, cum ei captivitas eadem
per multos prophetas diu praenuntiaretur,
multis miraculis concurrentibus, quae maxime per
Heliam, et Helisaeum operatus est Deus. Quid nunc
taciturnus astas? Ut video non habes quid econtra
dicas, quo infirmare possis veritatem manifestae rei,
quam dicimus, quia venit ad benedictionem omnium
gentium semen Abrahae, quod promisit, et cum
jurejurando repromisit fidelis Deus.
JUD. Omnia quae dicis mea sunt; et de meis libris
eas sustulisti. Unde haec tibi? Quid ad te de Scripturis
meis?
CHRIST. Nunquid ego non sum, aut esse debeo
bene fraudulentus, ait Jacob filio suo primogenito
Esau, et accepit benedictionem tuam [(Gen. XXVII)]
,
nimirum sicut Rebecca mater vestibus Esau valde
bonis, quas tu, Judaee, dicis esse tuas, ornavit me
Christianum. Sed jam veniamus ad propositum,
siquidem proposueram demonstrare tibi, quod hoc
tempore circumcisio tua non prosit; et quod post
adventum seminis Abrahae cessare debuerit.
JUD. Non vacat auditum praebere diutius sermonibus
hujusmodi: aliis enim occupatus sum negotiis;
veniam rursus ad audiendum et respondendum cum
opportunum fuerit.
CHRIST. O Judaee, quoties subterfugisti per occasiones
hujuscemodi, et diem condictam inter nos non
observasti? Fugis, et rationes veritatis pati non potes,
oculis a lumine ejus reverberatis. Sic quondam fugiebant