PL 172, col. 1370

eorum mentibus inesse deprehenditur, divinae potentiae
et fortitudini procul dubio debetur. Sed et talium
scriptorum propagatores, dum justorum proposito
exemplo, audientium animos ab iniquitatis perpetratione
retrahunt; peccatorem ab errore viae suae,
ejus animam salvantes, convertunt; et suorum peccatorum
multitudinem operiunt.
4.
Praeterea cum mortalium rerum titulos cereis
imaginibus erectos; et variae jactantiae laudum
infulas, auro radiantibus litteris conscriptas,
videamus successoribus ad imitandum propositas;
quis nostrum haec attendens, non erubescet athletarum
Christi victorias silentio tegere? et non ad imperatoris
eorum laudem, qualiter contra aerias potestates
et mundi rectores tenebrarum harum pugnaverint

atque vicerint, schedulis saltem vilibus tradere
et ad incitandos bellantium animos, diligentius
explicare? Quis et luce clarius non conspiciat, quod
dum talia scripta in sanctorum natalitiis recitamus,
Deo debitae laudis cultum persolvimus, sanctorum
memoriam excolimus, fidelium mentes aedificationis
emolumentis imbuimus, sanctis venerationis honorem
congruum exhibemus. Hinc infidelium mentes
moerore consternantur, increduli livore contabescunt,
indisciplinati anxietatibus coarctantur; sanctis
omnibus laetitia tripudiantibus, solus diabolus
ingemiscit, qui omnium tentationum suarum atque
pugnarum fructum ad hunc finem redactum conspicit,
ut se sub pedibus sanctorum prostratum, catenisque
virtutis eorum ligatum, felle doloris tabescens

conspiciat; et tormento suae vexationis compulsus,
velit, nolit, illorum magnificentiam recognoscat.
Dum enim ab obsessis corporibus, velut a regno
suae tyrannidis expulsus, per lunaticos et energumenos
dans mugitum, incendii sui cruciatum fatetur
et dolet; quoniam feliciter apud Deum, per
quos hoc patitur, vivant et potenter valeant, apertissime
demonstrat. Profecto namque dum mortuis
vita, languidis medela per eos restauratur, quam
firmiter verae vitae ac potentiae inhaereant, populis
Christianis certissime denotatur.
5.
Hactenus, felicissime Pater, causas et rationes
cur sanctorum scribi debeant gesta, paulo latius disserens,
utcunque aperui; quia vitam patris nostri

Bernardi, vestris exhortationibus obtemperans (quibus
non obedire reor absurdum) descripsi; eamque
sub trium voluminum distributione coarctavi,
vili quidem schemate verborum, sed brevi, ut qui
sermonis incultam faciem exhorruerit, brevitate saltem
respiret lectionis. Sciens etenim veritate nihil
esse praestantius, veraci stylo magis quam nitido,
humilitatis tenente campestria, ea quae vidi vel fidelium
hominum relatione didici, litteris commendata