PL 172, col. 1376
Vita B. Bernardi (Gaufridus Grossus), J. P. Migne
intendebat, adeo videlicet ut maxima parte noctium
legendis sacris voluminibus pervigil insisteret, et in
consideratione divinarum rationum diutius pernoctaret.
Dum ergo quadam nocte huic studio operam
dat, sopore deprimitur; et quam satis ad hoc opus
grandem paraverat candelam, ex ejus dormientis
manu super librum labitur. Dormit ille, ardet illa
jacens super paginam, donec tota consumatur, nec
tamen codex uritur. Hic itaque per annos decem vel
eo amplius, in claustro S. Cypriani tanto rigore abstinentiae
deguit, tantarum jubare virtutum enituit,
ut totam congregationem suae sanctitatis radiis illustraret,
et eam non tam dictis quam factis ad meliora
provocaret, doctoresque, qui illum prius instruxerant,
verbis docebat, jam non argumento locutionis
aut nitore sermonis, sed virtute operis. Et ita
factum ut praeesse jam inciperet universae congregationi,
non loco praelationis, sed excellentia sanctitatis,
ac auctoritate bonae operationis.
CAPUT II. Prioratus monasterii S. Sabini administratus, disciplina restaurata, et alia praeclare gesta.
13.
Ea tempestate quidam monachus de monasterio
Cypriani, Gervasius videlicet, de quo superius
commemorationem fecimus, ad regimen ecclesiae S.
Savini suscipiendum multis totius congregationis
petebatur precibus. Sed ad hoc nullo modo impelii
poterat, neque per episcopum praecipientem, neque
per abbatem suum obedientiam sibi praetendentem,
nisi S. Bernardum traderent adjutorem. Quo tandem
sibi concesso, Gervasius abbas praeficitur, et Bernardus
prior in congregatione constituitur. Hoc autem
divinitatis pio consilio agebatur, ut ad depellendas
illius ecclesiae tenebras haec duo magna luminaria
mitterentur; quia per praecedentis abbatis negligentiam,
loci illius congregatio regularis vitae tramitem
deseruerat, et rigorem disciplinae in temporem
vitae ac dissolutionem commutaverat. Quo prius
Gervasio bene cognito, bono sanoque consilio sibi
divinitus inspirato, solus curam illorum suscipere
noluit, ne, dum exterius in administratione teporalium
laboraret, non esset interius, qui spiritualia
sustentaret. Sed duobus sibi consociatis atque auxiliantibus,
altero exterius procurante, altero interius
providente, gratia Domini monasterium, infra breve
tempus, in tantam integritatem sanctae conversationis
restauratum est, ut, quod infamia notabatur ob
dissolutionem, postea famosum haberetur ob religionem.
14.
Per idem tempus occasione cujusdam ecclesiae
inter saepefatum Gervasium et venerabilem Bernardum,
dissentientibus monachis ejusdem monasterii
non parva altercatio suboritur. Nam Gervasius,
legendis sacris voluminibus pervigil insisteret, et in
consideratione divinarum rationum diutius pernoctaret.
Dum ergo quadam nocte huic studio operam
dat, sopore deprimitur; et quam satis ad hoc opus
grandem paraverat candelam, ex ejus dormientis
manu super librum labitur. Dormit ille, ardet illa
jacens super paginam, donec tota consumatur, nec
tamen codex uritur. Hic itaque per annos decem vel
eo amplius, in claustro S. Cypriani tanto rigore abstinentiae
deguit, tantarum jubare virtutum enituit,
ut totam congregationem suae sanctitatis radiis illustraret,
et eam non tam dictis quam factis ad meliora
provocaret, doctoresque, qui illum prius instruxerant,
verbis docebat, jam non argumento locutionis
aut nitore sermonis, sed virtute operis. Et ita
factum ut praeesse jam inciperet universae congregationi,
non loco praelationis, sed excellentia sanctitatis,
ac auctoritate bonae operationis.
CAPUT II. Prioratus monasterii S. Sabini administratus, disciplina restaurata, et alia praeclare gesta.
13.
Ea tempestate quidam monachus de monasterio
Cypriani, Gervasius videlicet, de quo superius
commemorationem fecimus, ad regimen ecclesiae S.
Savini suscipiendum multis totius congregationis
petebatur precibus. Sed ad hoc nullo modo impelii
poterat, neque per episcopum praecipientem, neque
per abbatem suum obedientiam sibi praetendentem,
nisi S. Bernardum traderent adjutorem. Quo tandem
sibi concesso, Gervasius abbas praeficitur, et Bernardus
prior in congregatione constituitur. Hoc autem
divinitatis pio consilio agebatur, ut ad depellendas
illius ecclesiae tenebras haec duo magna luminaria
mitterentur; quia per praecedentis abbatis negligentiam,
loci illius congregatio regularis vitae tramitem
deseruerat, et rigorem disciplinae in temporem
vitae ac dissolutionem commutaverat. Quo prius
Gervasio bene cognito, bono sanoque consilio sibi
divinitus inspirato, solus curam illorum suscipere
noluit, ne, dum exterius in administratione teporalium
laboraret, non esset interius, qui spiritualia
sustentaret. Sed duobus sibi consociatis atque auxiliantibus,
altero exterius procurante, altero interius
providente, gratia Domini monasterium, infra breve
tempus, in tantam integritatem sanctae conversationis
restauratum est, ut, quod infamia notabatur ob
dissolutionem, postea famosum haberetur ob religionem.
14.
Per idem tempus occasione cujusdam ecclesiae
inter saepefatum Gervasium et venerabilem Bernardum,
dissentientibus monachis ejusdem monasterii
non parva altercatio suboritur. Nam Gervasius,