PL 172, col. 1385
Vita B. Bernardi (Gaufridus Grossus), J. P. Migne
tribus cum armatis ratibus, exeunt: qui in
maris Anglici pelago duas naves, diversis oneratas
mercibus, inveniunt: quarum possessores, sese audacter
defendere parantes, navali aggrediuntur praelio.
Pugnatur utrinque fortiter: a piratis acriter, ut
aliena diripiant; ab institoribus viriliter, ut sua defendant.
Tandem piratica multitudo saeviens praevaluit;
expugnantur miseri mercatores, vulnerantur,
et semineces in transtris vinciuntur. Mox saevientium
rapacitas suo potita desiderio, ad Britanniam convertitur;
sed ventorum contrarietas, id superna faciente
clementia, ad Causeum insulam navigium impellit.
Bernardus autem pietatis amator et exsecutor
misericordiae, cujus totus redundabat visceribus, ut
conspicit captivos homines, ligatis manibus post
tergum, moribundos jacentes in sentina, suis spoliatos
pecuniis, flebilibus questibus ejulantes, cruore
proprio obvolutos; praedones vero exsultantes ac
tripudiantes laetitia; utrorumque compatiens miseriis,
ab imo corde trahit suspiria, lacrymisque protinus
effundens oculos, hos deflet, qui crudeli rapacitate
animas suas perimunt; illos hortatur ad patientiam,
quos tam dura infortunia graviter affligunt.
Raptores arguit, deterret, increpat, obsecratque,
ut daemonibus, quos per saevitiam imitantur,
similes esse desinant; fratribus suis quae damna intulerant
restituant, et de illatis injuriis humili supplicatione
ac veniae petitione satisfaciant. Sauciatos
mercatores monet, ut Christum imitantes, persecutoribus
suis a Deo veniam petant, ac virtutem sapientiae
mente retinentes, hos a quibus tanta sibi
mala irrogantur, diligant. At miseri institores, quibus
altior inerat sensus, deflent mala quae sentiunt;
crudelissimi vero praedones, qui laetabantur in rebus
pessimis, derident verba quae audiunt.
29.
Porro circa diei noctisque crepusculum, ventis
flantibus juxta votum piraticae cohortis, sancti
viri monita nihili pendentes, discedunt; et cum praeda
quam ceperant, patrios portus apprehendere contendunt.
Bernardus autem, cujus mentem compassionis
fraternae movebat affectus, ad orationem se contulit;
totamque illam noctem deducens insomnem, Dei Genitricem
sibi auxiliari solitam piis interpellat vocibus,
reliquosque sanctos Dei lacrymarum gemituumque
pretio sibi conducit in auxilium, ut divina bonitas
piratarum mentes ad bonum convertat, et illos
quos captivaverant liberos ac expeditos recuperata
pecunia suis familiis restituat. At vero saevitiae totius
auctor et incentor diabolus, minime dormitans,
suos satellites sub obtentu lucri ad opera crudelitatis
inflammat, ut illos postmodum ad inferna pertrahat.
Inter illos namque litem de divisione praedae
concitat: nam quidam illorum majorem sibi partem
habere contendunt; quidam vero in hujus partitione
justitiae regulas ac aequitatis servari debere astruunt,
maris Anglici pelago duas naves, diversis oneratas
mercibus, inveniunt: quarum possessores, sese audacter
defendere parantes, navali aggrediuntur praelio.
Pugnatur utrinque fortiter: a piratis acriter, ut
aliena diripiant; ab institoribus viriliter, ut sua defendant.
Tandem piratica multitudo saeviens praevaluit;
expugnantur miseri mercatores, vulnerantur,
et semineces in transtris vinciuntur. Mox saevientium
rapacitas suo potita desiderio, ad Britanniam convertitur;
sed ventorum contrarietas, id superna faciente
clementia, ad Causeum insulam navigium impellit.
Bernardus autem pietatis amator et exsecutor
misericordiae, cujus totus redundabat visceribus, ut
conspicit captivos homines, ligatis manibus post
tergum, moribundos jacentes in sentina, suis spoliatos
pecuniis, flebilibus questibus ejulantes, cruore
proprio obvolutos; praedones vero exsultantes ac
tripudiantes laetitia; utrorumque compatiens miseriis,
ab imo corde trahit suspiria, lacrymisque protinus
effundens oculos, hos deflet, qui crudeli rapacitate
animas suas perimunt; illos hortatur ad patientiam,
quos tam dura infortunia graviter affligunt.
Raptores arguit, deterret, increpat, obsecratque,
ut daemonibus, quos per saevitiam imitantur,
similes esse desinant; fratribus suis quae damna intulerant
restituant, et de illatis injuriis humili supplicatione
ac veniae petitione satisfaciant. Sauciatos
mercatores monet, ut Christum imitantes, persecutoribus
suis a Deo veniam petant, ac virtutem sapientiae
mente retinentes, hos a quibus tanta sibi
mala irrogantur, diligant. At miseri institores, quibus
altior inerat sensus, deflent mala quae sentiunt;
crudelissimi vero praedones, qui laetabantur in rebus
pessimis, derident verba quae audiunt.
29.
Porro circa diei noctisque crepusculum, ventis
flantibus juxta votum piraticae cohortis, sancti
viri monita nihili pendentes, discedunt; et cum praeda
quam ceperant, patrios portus apprehendere contendunt.
Bernardus autem, cujus mentem compassionis
fraternae movebat affectus, ad orationem se contulit;
totamque illam noctem deducens insomnem, Dei Genitricem
sibi auxiliari solitam piis interpellat vocibus,
reliquosque sanctos Dei lacrymarum gemituumque
pretio sibi conducit in auxilium, ut divina bonitas
piratarum mentes ad bonum convertat, et illos
quos captivaverant liberos ac expeditos recuperata
pecunia suis familiis restituat. At vero saevitiae totius
auctor et incentor diabolus, minime dormitans,
suos satellites sub obtentu lucri ad opera crudelitatis
inflammat, ut illos postmodum ad inferna pertrahat.
Inter illos namque litem de divisione praedae
concitat: nam quidam illorum majorem sibi partem
habere contendunt; quidam vero in hujus partitione
justitiae regulas ac aequitatis servari debere astruunt,