PL 174, col. 1378
Vita S. Arnulfi (Hariulfus Aldenburgensis), J. P. Migne
Christophorus. Quo reperto, majori laetitia afflata
est, et jam secura de prolis sanctitate, quoniam
antea nesciebat se concepisse, alacriter exspectabat
divinae operationis munus tam honestum. Tempore
igitur opportuno peperit filium repromissum, cum
magna laetitia genitoris et propinquorum, quem
etiam de sacro fonte suscipiendum secundum morem
direxerunt ad Arnulfum Aldenardensem ( d' Oudenarde ),
divitiis tunc et potentia inclytum virum.
Hic laetanter suscipiens puerum, mox acceleravit
impertiri illi sacrae regenerationis lavacrum, et ex
nimio propinquitatis amore, fastuque jactantiae, non
permisit ut nominaretur Christophorus; sed sibi
aequivocum nominari fecit Arnulfum. Cui quidem,
etsi defuit nomen Christophori, virtus tamen Christum
ferendi de die in diem semper excrevit. Nam
dum studiose satisque accurate nutriretur, die quadam
supervenit quispiam peregrinus, veterana canitie
respersus, qui eumdem infantulum benedicens,
ac quasi balba locutione alludens, ait ad nutricem: Hunc parvulum magna diligentia summaque munditia
enutrito; quoniam Christus Dominus cor ejus habitando,
virtutem operum suorum per hunc populo suo
decrevit annuntiare.
Tantis ac talibus auspiciis
ugente Deo meritum illius, et futura gloria propalabatur,
et antequam faceret opera Domini, jam qui
facturus erat divini favoris laude anticipabatur.
CAPITULUM IV.
Denique adultus coepit esse blandus alloquio,
acutus ingenio, promptus obsequio, alacer in opere,
efficax et fortissimus in membrorum robore: tantaque
virium excellentia, ac corporis agilitate eminebat,
ut quatuor aut quinque coaevorum viribus
excederet, et illum omnes Arnulfum-Fortem nuncuparent.
Quem pater aut mater cupiebant tradere
studio litterarum; sed caeteri propinqui resistebant
plurimum, et maxime supradictus Arnulfus Aldenardensis,
et paterno sanguine propinquus ejus,
nam materna prosapia ex comitum gente [ al. genere]
derivabatur, scilicet ducis Lovaniensis, et comitis
Namurcensis, Losnensis, Dusacensis atque
Montensis. Hac tanta nobilitate ornatus Arnulfus-Christophorus,
sic enim illum mater, memor divinae
sponsionis, maluit appellare; quidquid in se elegans
praetulit ac jucundum, totum cupivit ad Domini
redigere famulatum. Optabant igitur propinqui
illius, magis in rebus bellicis eum habere tironem,
est, et jam secura de prolis sanctitate, quoniam
antea nesciebat se concepisse, alacriter exspectabat
divinae operationis munus tam honestum. Tempore
igitur opportuno peperit filium repromissum, cum
magna laetitia genitoris et propinquorum, quem
etiam de sacro fonte suscipiendum secundum morem
direxerunt ad Arnulfum Aldenardensem ( d' Oudenarde ),
divitiis tunc et potentia inclytum virum.
Hic laetanter suscipiens puerum, mox acceleravit
impertiri illi sacrae regenerationis lavacrum, et ex
nimio propinquitatis amore, fastuque jactantiae, non
permisit ut nominaretur Christophorus; sed sibi
aequivocum nominari fecit Arnulfum. Cui quidem,
etsi defuit nomen Christophori, virtus tamen Christum
ferendi de die in diem semper excrevit. Nam
dum studiose satisque accurate nutriretur, die quadam
supervenit quispiam peregrinus, veterana canitie
respersus, qui eumdem infantulum benedicens,
ac quasi balba locutione alludens, ait ad nutricem: Hunc parvulum magna diligentia summaque munditia
enutrito; quoniam Christus Dominus cor ejus habitando,
virtutem operum suorum per hunc populo suo
decrevit annuntiare.
Tantis ac talibus auspiciis
ugente Deo meritum illius, et futura gloria propalabatur,
et antequam faceret opera Domini, jam qui
facturus erat divini favoris laude anticipabatur.
CAPITULUM IV.
Denique adultus coepit esse blandus alloquio,
acutus ingenio, promptus obsequio, alacer in opere,
efficax et fortissimus in membrorum robore: tantaque
virium excellentia, ac corporis agilitate eminebat,
ut quatuor aut quinque coaevorum viribus
excederet, et illum omnes Arnulfum-Fortem nuncuparent.
Quem pater aut mater cupiebant tradere
studio litterarum; sed caeteri propinqui resistebant
plurimum, et maxime supradictus Arnulfus Aldenardensis,
et paterno sanguine propinquus ejus,
nam materna prosapia ex comitum gente [ al. genere]
derivabatur, scilicet ducis Lovaniensis, et comitis
Namurcensis, Losnensis, Dusacensis atque
Montensis. Hac tanta nobilitate ornatus Arnulfus-Christophorus,
sic enim illum mater, memor divinae
sponsionis, maluit appellare; quidquid in se elegans
praetulit ac jucundum, totum cupivit ad Domini
redigere famulatum. Optabant igitur propinqui
illius, magis in rebus bellicis eum habere tironem,