PL 179, col. 1619
1619 WILLELMI MALMESBURIENSIS MONACHI LIBER QUINTUS. PARS PRIMA. Igitur Aldelmus Saxonum oriundus prosapia, fa- A nitate, quod tune temporis in immensum eo loct sue- milia haud dubie nobilissima, morum generositate vicit ingenuitatem Jinez.
Faritius allusit ad nomen ut diceretur Aldelmus quasi senex almus; sed ego, $i ludis insertis occupationes legentis ſurari liceret, dicerem longe alter interpretatione detorta, quod Aldhelmus interpretetur galea vetus.
Sic enim de- bere scribi nomen suum II litera interposita ipse sanetus in prologo Anigmatum suorum perspicue innuit. Convenit interpretationi vita viri; quod ga- ea salutis caput prolectus emeritamque et cedere hosti nesciam Christi militiam edoctus, opimam de diabolo lauream in cœlum evexit.
Ferunt quidam, .ncertum unde id assumpserint, ſuisse nepotem lum regis West-Saxonum ex ſratre Kentero. Nobis pro vero arrogare non libuit, quod videtur magis opi- nioni quadrare volatice, quam veritati historicæ.
Siquidem ex chronicis constat quod Ina nullum frairem preter Inigildum habnerit, qui paucis ante ipsum annis decessit. Possem et illud objicere quod Aldhelmus non minor septuagenario decedens, lnam plus xviu annis superstitem reliquerit, idemque rex post tot annos viridi adhuc zvo Romam iverit.
Convenitne ut patruus juveuis nepolem sepluage- narium haberet, qui de fratre minoris ætatis natus ſuisset? Verumtamen quod discrepat, ponatur in medio; et dicatur quod caret ambiguo.
arce]-scientiz stetisse qui Anglorum Gesta per- legit intelligit : cumque jam majusculus a Cantia in West-Saxones remeasset ; religionis habitum in privilegio quod eidem Aldbelmo dedit [testatur].
Quod autem Saxonici generis ſuerit ipse, in epistola quam Cellano cuidam misit, his edocet ver- bis: ( Miror quod me tantillum homunculum de ſamoso et florigero Francorum rure vestre ſranite Iſorsan Francicze legendum] ſraternitatis industria interpellat Saxonicz prolis prosapia genitum et sub arctoo axe teneris inſantiæ cunabulis.
» Parens ergo qui pro conscientia nobilitatis nihil abjectum saperet, non degeneris magistri scholæ tradidit filium primis imbuendum elementis, sed Adriano abbati Sancti Augusiini, quem in arcem Ul.
mine vocatur Meildulf, natione Scotus, eruditione philosophus, proſessione monachus, ſecerat. Ibi pusio Grecis et Latinis eruditus liueris brevi mi- randus ipsis enituit magistris. Qui cum natali solo voluntar's carens, illue devenisset ; nemoris ame- grabat ; quod et jamdudum cogitarem, quemadmo- dum in volis est, adimplens perſicere, si rerum ratio ac temporum vicissitudo pateretur, et nisi
Faritius allusit ad nomen ut diceretur Aldelmus quasi senex almus; sed ego, $i ludis insertis occupationes legentis ſurari liceret, dicerem longe alter interpretatione detorta, quod Aldhelmus interpretetur galea vetus.
Sic enim de- bere scribi nomen suum II litera interposita ipse sanetus in prologo Anigmatum suorum perspicue innuit. Convenit interpretationi vita viri; quod ga- ea salutis caput prolectus emeritamque et cedere hosti nesciam Christi militiam edoctus, opimam de diabolo lauream in cœlum evexit.
Ferunt quidam, .ncertum unde id assumpserint, ſuisse nepotem lum regis West-Saxonum ex ſratre Kentero. Nobis pro vero arrogare non libuit, quod videtur magis opi- nioni quadrare volatice, quam veritati historicæ.
Siquidem ex chronicis constat quod Ina nullum frairem preter Inigildum habnerit, qui paucis ante ipsum annis decessit. Possem et illud objicere quod Aldhelmus non minor septuagenario decedens, lnam plus xviu annis superstitem reliquerit, idemque rex post tot annos viridi adhuc zvo Romam iverit.
Convenitne ut patruus juveuis nepolem sepluage- narium haberet, qui de fratre minoris ætatis natus ſuisset? Verumtamen quod discrepat, ponatur in medio; et dicatur quod caret ambiguo.
arce]-scientiz stetisse qui Anglorum Gesta per- legit intelligit : cumque jam majusculus a Cantia in West-Saxones remeasset ; religionis habitum in privilegio quod eidem Aldbelmo dedit [testatur].
Quod autem Saxonici generis ſuerit ipse, in epistola quam Cellano cuidam misit, his edocet ver- bis: ( Miror quod me tantillum homunculum de ſamoso et florigero Francorum rure vestre ſranite Iſorsan Francicze legendum] ſraternitatis industria interpellat Saxonicz prolis prosapia genitum et sub arctoo axe teneris inſantiæ cunabulis.
» Parens ergo qui pro conscientia nobilitatis nihil abjectum saperet, non degeneris magistri scholæ tradidit filium primis imbuendum elementis, sed Adriano abbati Sancti Augusiini, quem in arcem Ul.
mine vocatur Meildulf, natione Scotus, eruditione philosophus, proſessione monachus, ſecerat. Ibi pusio Grecis et Latinis eruditus liueris brevi mi- randus ipsis enituit magistris. Qui cum natali solo voluntar's carens, illue devenisset ; nemoris ame- grabat ; quod et jamdudum cogitarem, quemadmo- dum in volis est, adimplens perſicere, si rerum ratio ac temporum vicissitudo pateretur, et nisi