PL 180, col. 60
Narratio restaurationis abbatae S. Martini Tornacensis (Hermannus S. Martini Tor
Bertulfus praepositus quantum poterat se de morte
ejus volens excusare, de columnis marmoreis pretiosum
illi sepulcrum in eodem loco coenaculi ubi
interfectus fuerat, protinus construi fecit, ibique
corpus positum fere LX diebus jacuit. Tanta vero
turbatio subito in tota Flandria exstitit ut illud quod
in Apocalypsi legitur: Post mille annos solvetur diabolus [(Apoc. XX, 2)]
,
in illa provincia ad litteram
contigisse videretur, duobus tertium ubicunque solum
invenissent, aut spoliantibus, aut etiam occidentibus,
ita ut tunc palam quilibet simplicissimus
facile intelligere posset, quanta vis in uno solo illo
principe exstitisset, qui eam indomitam gentem
ac si monachos claustrales jugiter quiescere coegisset.
31.
Principes vero Flandriae, et maxime Balduinus
Gandensis frater Ivonis Nigellensis, qui
nunc est comes Suessionensis, videntes tantam
turbationem, condicto die in unum conveniunt, pacem
inter se componunt, et ne tantum scelus eis in
opprobrium verteretur sempiternum, si remaneret
inultum, congregato exercitu Brugias tendunt. Cum
vero homicidae illi, multis fulti auxiliatoribus, cum
magna multitudine militum et peditum contra eos
pugnaturi processissent, Balduinus ille lorica et
galea protectus altiori voce exclamans: « Non, inquit,
contra vos, o viri boni, venimus, nec Brugense
castrum expugnare quaerimus; sed injustam
necem domini nostri ulcisci volumus, ne forte dicatur
quod et nos proditionis ejus rei sumus, sicque
semper ulterius proditores appellemur. Si ergo
contra nos pugnatum venitis, tanti sceleris vos
participes esse testabimini, sicque opprobrium perpetuum
incurretis. Quamobrem moneo, et consulo
ut nobiscum potius sitis, et ad confundendos
proditores domini nostri nos adjuvetis. » His dictis,
populus vociferando exclamat, junctusque Balduino,
versa vice eos cum quibus venerat, debellat. Protinus
illi in fugam vertuntur, et quia aliam evadendi
viam non habebant, in castrum regrediuntur,
turrim comitis introeunt, et in ea conclusi a Balduino
duobus fere mensibus obsidentur.
32.
Interea rex Francorum Ludovicus, quem de
matertera Caroli genitum supra diximus, tam duro
nuntio cognati sui perculsus Atrebatum venit, et
quia Carolus sine prole obierat, quem vellent habere
comitem a principibus Flandriae sciscitatur.
A nonnullis ipsum regem propinquiorem fore dicebatur,
et quia plures filios habebat, ut uni eorum
Flandriam daret suggerebatur; sed rex ut vir prudentissimus,
considerans nullum filiorum suorum
adhuc esse duodennem, nec sine magistro, qui ei
jugiter adhaereret, tam indomitam posse regere
gentem, ei se non posse semper adesse praesentem,
timens ne aliquid exinde mali eis contingeret, altiori
consilio refugit aliquem ex eis terrae praeficere.
ejus volens excusare, de columnis marmoreis pretiosum
illi sepulcrum in eodem loco coenaculi ubi
interfectus fuerat, protinus construi fecit, ibique
corpus positum fere LX diebus jacuit. Tanta vero
turbatio subito in tota Flandria exstitit ut illud quod
in Apocalypsi legitur: Post mille annos solvetur diabolus [(Apoc. XX, 2)]
,
in illa provincia ad litteram
contigisse videretur, duobus tertium ubicunque solum
invenissent, aut spoliantibus, aut etiam occidentibus,
ita ut tunc palam quilibet simplicissimus
facile intelligere posset, quanta vis in uno solo illo
principe exstitisset, qui eam indomitam gentem
ac si monachos claustrales jugiter quiescere coegisset.
31.
Principes vero Flandriae, et maxime Balduinus
Gandensis frater Ivonis Nigellensis, qui
nunc est comes Suessionensis, videntes tantam
turbationem, condicto die in unum conveniunt, pacem
inter se componunt, et ne tantum scelus eis in
opprobrium verteretur sempiternum, si remaneret
inultum, congregato exercitu Brugias tendunt. Cum
vero homicidae illi, multis fulti auxiliatoribus, cum
magna multitudine militum et peditum contra eos
pugnaturi processissent, Balduinus ille lorica et
galea protectus altiori voce exclamans: « Non, inquit,
contra vos, o viri boni, venimus, nec Brugense
castrum expugnare quaerimus; sed injustam
necem domini nostri ulcisci volumus, ne forte dicatur
quod et nos proditionis ejus rei sumus, sicque
semper ulterius proditores appellemur. Si ergo
contra nos pugnatum venitis, tanti sceleris vos
participes esse testabimini, sicque opprobrium perpetuum
incurretis. Quamobrem moneo, et consulo
ut nobiscum potius sitis, et ad confundendos
proditores domini nostri nos adjuvetis. » His dictis,
populus vociferando exclamat, junctusque Balduino,
versa vice eos cum quibus venerat, debellat. Protinus
illi in fugam vertuntur, et quia aliam evadendi
viam non habebant, in castrum regrediuntur,
turrim comitis introeunt, et in ea conclusi a Balduino
duobus fere mensibus obsidentur.
32.
Interea rex Francorum Ludovicus, quem de
matertera Caroli genitum supra diximus, tam duro
nuntio cognati sui perculsus Atrebatum venit, et
quia Carolus sine prole obierat, quem vellent habere
comitem a principibus Flandriae sciscitatur.
A nonnullis ipsum regem propinquiorem fore dicebatur,
et quia plures filios habebat, ut uni eorum
Flandriam daret suggerebatur; sed rex ut vir prudentissimus,
considerans nullum filiorum suorum
adhuc esse duodennem, nec sine magistro, qui ei
jugiter adhaereret, tam indomitam posse regere
gentem, ei se non posse semper adesse praesentem,
timens ne aliquid exinde mali eis contingeret, altiori
consilio refugit aliquem ex eis terrae praeficere.