PL 184, col. 852
De Jesu puero duodenni (Aelredus Rievallensis), J. P. Migne
non docens, audiens et interrogans, et in his
omnibus a parentum disciplina non recedens. Sic,
Domine, sic praecedis miseros, sic sanas aegrotos;
hanc viam errantibus, hanc ascendentibus scalam,
hunc exsulibus reditum praemonstrans. Quis dabit
mihi, hone Jesu, tuis inhaerere vestigiis, et sic currere
post te, ut quandoque apprehendam te? Ego
prodigus ille filius, qui accepi ad me substantiam
meam, nolens custodire ad te fortitudinem meam,
profectus sum in regionem longinquam, regionem
dissimilitudinis, comparatus jumentis insipientibus,
et similis redditus illis. Ibi dissipavi omnia bona
mea vivendo luxuriose: et sic coepi egere. Infelix
egestas, cui et panis defuit, et porcorum cibus non
profuit! Sequens quidem animalia immundissima,
erravi in solitudine, in inaquoso, viam civitatis habitaculi
non inveniens. Esuriens et sitiens anima
mea in malis contabuit, et dixi: Quanti mercenarii
in domo patris mei abundant panibus, et ego hic fame
pereo? [(Luc. XV, 12-17.)]
Dum sic clamarem ad
Deum, exaudivit me, deducens me in viam rectam,
ut irem in civitatem habitationis: quam, nisi in
illam quae abundans panibus, Domus dicitur panis,
id est Bethlehem? Confiteantur tibi, Domine, misericordiae
tuae, quia satiasti animam inanem; et animam
esurientem satiasti bonis; Pane utique illo,
qui de coelo descendit, et positus in praesepio, spiritualium
cibus factus est jumentorum.
4.
Et haec quidem conversionis, quasi spiritualis
cujusdam nativitatis sunt initia, ut conformemur
parvulo, paupertatis suscipiamus insignia; et facti
ut jumentum apud te, Domine, praesentiae tuae deliciis
perfruamur. Sed quia scriptum est, Fili, accessisti
ad servitutem Dei, sta fortiter, et praepara animam
tuam ad tentationem [(Eccli. II, 1)]
; abscondit
modicum faciem suam Dominus Jesus a nobis, non
ut discedat, sed lateat. Et ecce Aegyptus, ecce tenebrae,
ecce turbatio. Sedentes quippe in tenebris et
umbra mortis, laborantes expertae jucunditatis inopia,
vincti et compediti ferro, proprii videlicet duritia
cordis; necesse est ut clamemus ad Dominum
cum tribulamur, et ipse de necessitatibus nostris
eruet nos. Luce enim consolationis suae dissipans
tenebras hujus tentationis, et gratia internae compunctionis
rumpens vincula interioris duritiae, sereniori
vultu nos praecedit in Nazareth, ut ibi inter
flores Scripturarum, et virtutum fructus sub seniorum
disciplina nutriti, duodecimi anni delicias sortiamur.
Sicut enim Dominus Jesus in nobis nascitur
et concipitur: ita profecto crescit et nutritur, in
nobis, donec occurramus omnes in virum perfectum,
et mensuram aetatis plenitudinis Christi [(Ephes. IV, 13)] .
5.
Cum ergo factus esset Jesus annorum duodecim,
ascendentibus illis in Jerusalem, secundum consuetudinem
diei festi, cum redirent, remansit puer Jesus
in Jerusalem. Primum itaque, ne nos praetereat hujus
historiae mira suavitas, sciendum id moris fuisse
Judaeis, ut ascendentes ad diem festum, seorsim
omnibus a parentum disciplina non recedens. Sic,
Domine, sic praecedis miseros, sic sanas aegrotos;
hanc viam errantibus, hanc ascendentibus scalam,
hunc exsulibus reditum praemonstrans. Quis dabit
mihi, hone Jesu, tuis inhaerere vestigiis, et sic currere
post te, ut quandoque apprehendam te? Ego
prodigus ille filius, qui accepi ad me substantiam
meam, nolens custodire ad te fortitudinem meam,
profectus sum in regionem longinquam, regionem
dissimilitudinis, comparatus jumentis insipientibus,
et similis redditus illis. Ibi dissipavi omnia bona
mea vivendo luxuriose: et sic coepi egere. Infelix
egestas, cui et panis defuit, et porcorum cibus non
profuit! Sequens quidem animalia immundissima,
erravi in solitudine, in inaquoso, viam civitatis habitaculi
non inveniens. Esuriens et sitiens anima
mea in malis contabuit, et dixi: Quanti mercenarii
in domo patris mei abundant panibus, et ego hic fame
pereo? [(Luc. XV, 12-17.)]
Dum sic clamarem ad
Deum, exaudivit me, deducens me in viam rectam,
ut irem in civitatem habitationis: quam, nisi in
illam quae abundans panibus, Domus dicitur panis,
id est Bethlehem? Confiteantur tibi, Domine, misericordiae
tuae, quia satiasti animam inanem; et animam
esurientem satiasti bonis; Pane utique illo,
qui de coelo descendit, et positus in praesepio, spiritualium
cibus factus est jumentorum.
4.
Et haec quidem conversionis, quasi spiritualis
cujusdam nativitatis sunt initia, ut conformemur
parvulo, paupertatis suscipiamus insignia; et facti
ut jumentum apud te, Domine, praesentiae tuae deliciis
perfruamur. Sed quia scriptum est, Fili, accessisti
ad servitutem Dei, sta fortiter, et praepara animam
tuam ad tentationem [(Eccli. II, 1)]
; abscondit
modicum faciem suam Dominus Jesus a nobis, non
ut discedat, sed lateat. Et ecce Aegyptus, ecce tenebrae,
ecce turbatio. Sedentes quippe in tenebris et
umbra mortis, laborantes expertae jucunditatis inopia,
vincti et compediti ferro, proprii videlicet duritia
cordis; necesse est ut clamemus ad Dominum
cum tribulamur, et ipse de necessitatibus nostris
eruet nos. Luce enim consolationis suae dissipans
tenebras hujus tentationis, et gratia internae compunctionis
rumpens vincula interioris duritiae, sereniori
vultu nos praecedit in Nazareth, ut ibi inter
flores Scripturarum, et virtutum fructus sub seniorum
disciplina nutriti, duodecimi anni delicias sortiamur.
Sicut enim Dominus Jesus in nobis nascitur
et concipitur: ita profecto crescit et nutritur, in
nobis, donec occurramus omnes in virum perfectum,
et mensuram aetatis plenitudinis Christi [(Ephes. IV, 13)] .
5.
Cum ergo factus esset Jesus annorum duodecim,
ascendentibus illis in Jerusalem, secundum consuetudinem
diei festi, cum redirent, remansit puer Jesus
in Jerusalem. Primum itaque, ne nos praetereat hujus
historiae mira suavitas, sciendum id moris fuisse
Judaeis, ut ascendentes ad diem festum, seorsim