PL 184, col. 867
De Jesu puero duodenni (Aelredus Rievallensis), J. P. Migne
sapientiae tuae manifestasti mihi [(Psal. L, 8)]
. Ecce
scientia. Quoniam melior est misericordia tua super
vitas [(Psal. LXII, 4)]
. Ecce misericordia. Et in prima
die timor, qui ex justitiae consideratione procedit,
animam purgat: in secunda purgatam sapientia
illuminat: in tertia illuminatam bonitas dulcedinis
suae infusione remunerat. Cernis, ni fallor, quam
necessarium sit et utile, inter bonorum operum exercitia,
per triduum hoc Jerosolymiticas frequentare
delicias, in quibus timor administrat panem doloris;
scientia, vinum exsultationis; bonitas, lac consolationis.
Scio te non mirari quod delicias dixerim,
quibus dolorem non deesse commemoravi, cum
saepius expertus sis quod dolorem illum qui de casto
timore procedit, omnibus hujus mundi deliciis
mens compuncta praeponat. Et haec dicta pro modulo
experientiae nostrae. Caeterum viri excellentioris
meriti, et capacioris ingenii, animaeque purgatioris,
in tribus his subtiliora ac profundiora rimantur. In
potentia scilicet Dei, profunda judicia: in sapientia,
ejus secreta consilia: in bonitate, misericordiae ejus
dona ineffabilia. Denique Paulus ingressus in potentias
Domini, et abyssum judiciorum ejus expavescens: O homo,
inquit, tu quis es ut respondeus Deo?
nunquid dicit figmentum ei qui se finxit, Cur me fecisti
sic? [(Rom. IX, 20.)]
Sed et thesauros sapientiae
ejus admirans exclamat: O altitudo divitiarum sapientiae
et scientiae Dei! quam incomprehensibilia sunt
judicia ejus, et investigabiles 589 viae ejus [(Rom. XI,
33)]
. Divitias quoque bonitatis ejus commemorans,
An divitias,
inquit, bonitatis ejus contemnis? [(Rom.
II, 4.)]
29.
Post triduum igitur invenerunt eum in templo,
haud dubium quin Maria et Joseph: altera
Mater, alter Nutritius. Invenitur itaque spiritualis
spiritualium contemplator, non in quolibet loco,
sed in templo. Habet enim Jerusalem atrium, habet
portas, habet et templum. Et atrium quidem aliquando
patet etiam inimicis: portae autem patefiunt
solis amicis: ingressus vero templi non indulgetur
nisi perfectis. Igitur qui in temporalibus
aeterna, in terrenis coelestia, in humanis divina, id
est in creaturis Creatorem valet inspicere, quasi in
atria coelestis Jerusalem introductus exsultet. Hucusque
philosophi, quasi inimici, in atria intelligentiae
suae vim poterant extendere, sicut dicit Apostolus. Quod enim notum est Dei, manifestum est in
illis. Invisibilia enim ipsius, a creatura mundi, per
ea quae facta sunt, intellecta conspiciuntur; sempiterna
quoque virtus ejus et divinitas
[(Rom. I, 19-20)]
.
Qui vero in Scripturis sanctis ablato velamine, revelata
facie gloriam Dei poterit contemplari, de ingressu
portarum Jerusalem glorietur. At si pinguedinem
intimae dilectionis, et tuae adipem affectionis,
in cordis ara coelestis desiderii flamma succenderit,
et ascenderit fumus aromatum de fragrantia orationis,
sicque oculus mentis in ipsa coeli secreta radium
porrexerit, et cordis quoque palato illius divinae
. Ecce
scientia. Quoniam melior est misericordia tua super
vitas [(Psal. LXII, 4)]
. Ecce misericordia. Et in prima
die timor, qui ex justitiae consideratione procedit,
animam purgat: in secunda purgatam sapientia
illuminat: in tertia illuminatam bonitas dulcedinis
suae infusione remunerat. Cernis, ni fallor, quam
necessarium sit et utile, inter bonorum operum exercitia,
per triduum hoc Jerosolymiticas frequentare
delicias, in quibus timor administrat panem doloris;
scientia, vinum exsultationis; bonitas, lac consolationis.
Scio te non mirari quod delicias dixerim,
quibus dolorem non deesse commemoravi, cum
saepius expertus sis quod dolorem illum qui de casto
timore procedit, omnibus hujus mundi deliciis
mens compuncta praeponat. Et haec dicta pro modulo
experientiae nostrae. Caeterum viri excellentioris
meriti, et capacioris ingenii, animaeque purgatioris,
in tribus his subtiliora ac profundiora rimantur. In
potentia scilicet Dei, profunda judicia: in sapientia,
ejus secreta consilia: in bonitate, misericordiae ejus
dona ineffabilia. Denique Paulus ingressus in potentias
Domini, et abyssum judiciorum ejus expavescens: O homo,
inquit, tu quis es ut respondeus Deo?
nunquid dicit figmentum ei qui se finxit, Cur me fecisti
sic? [(Rom. IX, 20.)]
Sed et thesauros sapientiae
ejus admirans exclamat: O altitudo divitiarum sapientiae
et scientiae Dei! quam incomprehensibilia sunt
judicia ejus, et investigabiles 589 viae ejus [(Rom. XI,
33)]
. Divitias quoque bonitatis ejus commemorans,
An divitias,
inquit, bonitatis ejus contemnis? [(Rom.
II, 4.)]
29.
Post triduum igitur invenerunt eum in templo,
haud dubium quin Maria et Joseph: altera
Mater, alter Nutritius. Invenitur itaque spiritualis
spiritualium contemplator, non in quolibet loco,
sed in templo. Habet enim Jerusalem atrium, habet
portas, habet et templum. Et atrium quidem aliquando
patet etiam inimicis: portae autem patefiunt
solis amicis: ingressus vero templi non indulgetur
nisi perfectis. Igitur qui in temporalibus
aeterna, in terrenis coelestia, in humanis divina, id
est in creaturis Creatorem valet inspicere, quasi in
atria coelestis Jerusalem introductus exsultet. Hucusque
philosophi, quasi inimici, in atria intelligentiae
suae vim poterant extendere, sicut dicit Apostolus. Quod enim notum est Dei, manifestum est in
illis. Invisibilia enim ipsius, a creatura mundi, per
ea quae facta sunt, intellecta conspiciuntur; sempiterna
quoque virtus ejus et divinitas
[(Rom. I, 19-20)]
.
Qui vero in Scripturis sanctis ablato velamine, revelata
facie gloriam Dei poterit contemplari, de ingressu
portarum Jerusalem glorietur. At si pinguedinem
intimae dilectionis, et tuae adipem affectionis,
in cordis ara coelestis desiderii flamma succenderit,
et ascenderit fumus aromatum de fragrantia orationis,
sicque oculus mentis in ipsa coeli secreta radium
porrexerit, et cordis quoque palato illius divinae