PL 188, col. 1098
De ordine canonicorum regularium (Anselmus Havelbergensis), J. P. Migne
intremuit. Quorum oculis spiritalibus multoties ab
amicis sponsi murenulae aureae vermiculatae argento
factae sunt, formulis videlicet visibilibus ad similitudinem
doni spiritalis in eos collati per angelorum
ministeria mentibus eorum ostensis.
Scio hominem ejusmodi meae scholae discipulum,
adhuc viventem in carne, Theophilum ante annos
quatuordecim, qui factus in agonia ac prolixius [(Luc. XXII)]
psallens et hymnizans inter odores paradisiacos
ad inusitatum quemdam carnis ac spiritus
in Deum exsultantis tremorem tam fortem
quam suavem raptus sit, prae cujus fortitudine
vix se anima intra thecam carnis continuit; prae
cujus suavitate paulo minus resoluta in paradiso
habitaverit, ut non inaniter ejusmodi gloriari
possit, quod benedictionibus dulcedinis praeventus,
et ad portam paradisi coronatus sit.
Et scio hominem ejusmodi, qui cum, post vigilias
et orationes ac laudes matutinas publicas et privatas
in amaritudine animae suae intra sepem claustri,
loco quodam a conventu fratrum semoto,
membra sedens tradere vellet quieti; corde vigilante
divinissime soporatus, non parvum illius experimentum
a Domino accepit miraculi, quod super
discipulos in coenaculo residentes quinquagesimo
post resurrectionem die ostensum est. Nam subito
sonum de coelo factum tanquam spiritus vehementis
audivit [(Act. II)] , qui modice incipiens et in majus
crescens domuique, in qua erat, approximans,
se per fenestram, quae capiti sedentis erat contigua,
infudit; in quo etiam spiritus impetu ignea
quaedam non urens, sed lucens substantia, auritalento
seu aurichalco in camino similis, eidem fenestrae,
ut erat vitro obducta, fortissime impacta
est. Quae introgressa, mox velut in nebulam tenuem
dissoluta, replevit totam domum, ubi erat sedens.
Cujus nebulae atomi suavitatis ac benedictionis
pleni quodam impetu se corpori et animae sedentis
per poros undique infuderunt, donec talis impetus
fluminis animae illius abundanter impletae, civitatem
laetificasset. Et tum etiam ille, ad se reversus,
abiit secum in plenitudinem sanctam admirans ac
Deum laudans taliter consolantem, sentiens nimirum
longo post tempore etiam in extremis corporis
partibus tantae plenitudinis suavitatem ac suavitatis
plenitudinem, cujus etiam gratia non vacua usque
huc ad sancta eum suscitans studia, ut suis ipse in
Christo secretalibus fateri solet, perseverat, ambulans
in fortitudine cibi illius in mediis vitae hujus tentationibus
usque hodie, et ambulaturus, ut ipse sperat,
usque in bonae consummationis finem. Omne enim datum
optimum et omne donum perfectum de sursum est
descendens a Patre luminum, apud quem non est transmutatio
nec vicissitudinis obumbratio [(Jac. I)]
.
Est item alius institutionis meae domesticus, cui
inter tractandum verbi Dei in ecclesia visa sit a
quibusdam indubitatae fidei hominibus jugiter velut
flammea lingua de ore procedere; ipso tamen nihil
aliud quam bonam in loquendo Dei gratiam sentiente.
amicis sponsi murenulae aureae vermiculatae argento
factae sunt, formulis videlicet visibilibus ad similitudinem
doni spiritalis in eos collati per angelorum
ministeria mentibus eorum ostensis.
Scio hominem ejusmodi meae scholae discipulum,
adhuc viventem in carne, Theophilum ante annos
quatuordecim, qui factus in agonia ac prolixius [(Luc. XXII)]
psallens et hymnizans inter odores paradisiacos
ad inusitatum quemdam carnis ac spiritus
in Deum exsultantis tremorem tam fortem
quam suavem raptus sit, prae cujus fortitudine
vix se anima intra thecam carnis continuit; prae
cujus suavitate paulo minus resoluta in paradiso
habitaverit, ut non inaniter ejusmodi gloriari
possit, quod benedictionibus dulcedinis praeventus,
et ad portam paradisi coronatus sit.
Et scio hominem ejusmodi, qui cum, post vigilias
et orationes ac laudes matutinas publicas et privatas
in amaritudine animae suae intra sepem claustri,
loco quodam a conventu fratrum semoto,
membra sedens tradere vellet quieti; corde vigilante
divinissime soporatus, non parvum illius experimentum
a Domino accepit miraculi, quod super
discipulos in coenaculo residentes quinquagesimo
post resurrectionem die ostensum est. Nam subito
sonum de coelo factum tanquam spiritus vehementis
audivit [(Act. II)] , qui modice incipiens et in majus
crescens domuique, in qua erat, approximans,
se per fenestram, quae capiti sedentis erat contigua,
infudit; in quo etiam spiritus impetu ignea
quaedam non urens, sed lucens substantia, auritalento
seu aurichalco in camino similis, eidem fenestrae,
ut erat vitro obducta, fortissime impacta
est. Quae introgressa, mox velut in nebulam tenuem
dissoluta, replevit totam domum, ubi erat sedens.
Cujus nebulae atomi suavitatis ac benedictionis
pleni quodam impetu se corpori et animae sedentis
per poros undique infuderunt, donec talis impetus
fluminis animae illius abundanter impletae, civitatem
laetificasset. Et tum etiam ille, ad se reversus,
abiit secum in plenitudinem sanctam admirans ac
Deum laudans taliter consolantem, sentiens nimirum
longo post tempore etiam in extremis corporis
partibus tantae plenitudinis suavitatem ac suavitatis
plenitudinem, cujus etiam gratia non vacua usque
huc ad sancta eum suscitans studia, ut suis ipse in
Christo secretalibus fateri solet, perseverat, ambulans
in fortitudine cibi illius in mediis vitae hujus tentationibus
usque hodie, et ambulaturus, ut ipse sperat,
usque in bonae consummationis finem. Omne enim datum
optimum et omne donum perfectum de sursum est
descendens a Patre luminum, apud quem non est transmutatio
nec vicissitudinis obumbratio [(Jac. I)]
.
Est item alius institutionis meae domesticus, cui
inter tractandum verbi Dei in ecclesia visa sit a
quibusdam indubitatae fidei hominibus jugiter velut
flammea lingua de ore procedere; ipso tamen nihil
aliud quam bonam in loquendo Dei gratiam sentiente.