PL 189, col. 1310
Epistolae (Wibaldus Corbeiensis), J. P. Migne
sublevetis et de indulta pace duci et sorori vestrae
laudem a Deo et hominibus consequi valeatis. Sententiam
autem, quam contra adversarios ducis W.
et sororis vestrae promulgavimus, dominus papa et
Romana Ecclesia firmaverunt, et usquequo resipiscant
et ad pacem convertantur, eam sententiam
nequaquam relaxabunt.
EPISTOLA CCXXIV. WIBALDI ABBATIS AD E. IMPERATOREM CONSTANTINOPOLITANUM. Optat ut Deus victorem eum reddat de tyranno Siciliae, et ut initum cum Conrado imperatore olim foedus renovet et firmet. [(Anno 1150.)]
Glorioso, sublimi ac praecelso victori, magnifico,
ac praepotentissimo E. PORPHIROGENITO Graecorum
imperatori excellentissimo, WIBALDUS Dei gratia
Corbeiensis et Stabulensis abbas, assiduas orationes
et devotum servitium.
Quod ad gloriosam majestatem vestram, ad
sanctum et terribile imperium vestrum scribere
audeo ignotus vobis tam facie quam obsequio, persuasit
mihi sacratissima fides vestra, charitas et
benignitas, quam exhibuistis charissimo domino
meo Conrado serenissimo Romanorum imperatori
augusto in terra imperii vestri et magnae potestatis
vestrae quando in tali temporis et rerum articulo
erat, ubi solet verus amicus probari. Et quoniam in
veritate intellexi quod ipse dominus meus vos et
imperium vestrum diligit, et omnia quae vobiscum
per pactum et conventiones firmavit, implere intendit,
ego quoque pro mea parvitate vestram celsitudinem
plurimum diligo et honoro, et ut de communi
hoste imperii vestri illustrem victoriam et
gravem vindictam sumatis, Deum humili ac devota
prece deposco. Sane ille idem Siciliae tyrannus meipsum
de monasterio Sancti Benedicti in monte Casino
expulit et perimere voluit, cum fuissem ibi
communi omnium voto et acclamatione ordinatus
abbas, imo nolens tractus in tempore felicis memoriae
Lotharii imperatoris, et gaudeo quod tales habeo
adjutores, quin potius duces ac principes contra
praedictum Dei inimicum. Siquidem malignus
ille et alii quamplures homines contra magnificum
et forte imperium vestrum multa mala moliuntur et
quotidie machinantur; sed confido de omnipotentia
Dei et de ipsius clementissima justitia, quod tantum
ac tale imperium, in quo est divinae religionis
cultus, in quo est ordo legum et juris civilis ratio, in
quo est fortitudo et disciplina militaris, in quo est
infinita divitiarum copia, nullatenus ab improbis et
perversis et absque pietate divina hominibus subrui
possit et superari. De amplificando vero et in melius
firmando foedere inter sanctum imperium vestrum
et praecelsam domini mei majestatem suadeo magnificentiae
vestrae, ut voluntatem suam, quam vestrae
sapientiae in praesenti manifestat, adimplere non
laudem a Deo et hominibus consequi valeatis. Sententiam
autem, quam contra adversarios ducis W.
et sororis vestrae promulgavimus, dominus papa et
Romana Ecclesia firmaverunt, et usquequo resipiscant
et ad pacem convertantur, eam sententiam
nequaquam relaxabunt.
EPISTOLA CCXXIV. WIBALDI ABBATIS AD E. IMPERATOREM CONSTANTINOPOLITANUM. Optat ut Deus victorem eum reddat de tyranno Siciliae, et ut initum cum Conrado imperatore olim foedus renovet et firmet. [(Anno 1150.)]
Glorioso, sublimi ac praecelso victori, magnifico,
ac praepotentissimo E. PORPHIROGENITO Graecorum
imperatori excellentissimo, WIBALDUS Dei gratia
Corbeiensis et Stabulensis abbas, assiduas orationes
et devotum servitium.
Quod ad gloriosam majestatem vestram, ad
sanctum et terribile imperium vestrum scribere
audeo ignotus vobis tam facie quam obsequio, persuasit
mihi sacratissima fides vestra, charitas et
benignitas, quam exhibuistis charissimo domino
meo Conrado serenissimo Romanorum imperatori
augusto in terra imperii vestri et magnae potestatis
vestrae quando in tali temporis et rerum articulo
erat, ubi solet verus amicus probari. Et quoniam in
veritate intellexi quod ipse dominus meus vos et
imperium vestrum diligit, et omnia quae vobiscum
per pactum et conventiones firmavit, implere intendit,
ego quoque pro mea parvitate vestram celsitudinem
plurimum diligo et honoro, et ut de communi
hoste imperii vestri illustrem victoriam et
gravem vindictam sumatis, Deum humili ac devota
prece deposco. Sane ille idem Siciliae tyrannus meipsum
de monasterio Sancti Benedicti in monte Casino
expulit et perimere voluit, cum fuissem ibi
communi omnium voto et acclamatione ordinatus
abbas, imo nolens tractus in tempore felicis memoriae
Lotharii imperatoris, et gaudeo quod tales habeo
adjutores, quin potius duces ac principes contra
praedictum Dei inimicum. Siquidem malignus
ille et alii quamplures homines contra magnificum
et forte imperium vestrum multa mala moliuntur et
quotidie machinantur; sed confido de omnipotentia
Dei et de ipsius clementissima justitia, quod tantum
ac tale imperium, in quo est divinae religionis
cultus, in quo est ordo legum et juris civilis ratio, in
quo est fortitudo et disciplina militaris, in quo est
infinita divitiarum copia, nullatenus ab improbis et
perversis et absque pietate divina hominibus subrui
possit et superari. De amplificando vero et in melius
firmando foedere inter sanctum imperium vestrum
et praecelsam domini mei majestatem suadeo magnificentiae
vestrae, ut voluntatem suam, quam vestrae
sapientiae in praesenti manifestat, adimplere non