PL 189, col. 928
De miraculis (Petrus Cluniacensis), J. P. Migne
amoris in intimis cordis sui, Christo Domino suo
servaret, ostendit.
CAPUT XVI. De schismate Romanae Ecclesiae, et quam viriliter catholicam partem defenderit.
Hanc suam erga Christum et ejus Ecclesiam fidem,
maxime illo tempore probavit, quando schismaticus
furor, contra unius columbae, hoc est,
ejusdem Ecclesiae unitatem altare profanum erexit.
Divisa erat, imo discissa, Romana prius, dehinc
tota Latina Ecclesia, et primo ex magna sui parte,
vi et pecunia intrusum Leonis filium sequebatur.
Restitit ille cum quibusdam sociis fortiter, et quod
non plantaverat Pater coelestis, eradicare totis viribus
contendebat. Ea de causa cum pontifice suo,
imo cum communi papa Innocentio, urbe expulsus,
multaque justitiae causa perpessus est. Inde per
Tiberim mare ingressus, ad Gallias venit. Ubi
primum ab eodem domino papa Innocentio, Cluniacensi
nova et majore consecrata ecclesia, ac
gemino concilio, alio Claromonti, alio Remis celebrato,
totam (excepta parte Aquitaniae) Galliam,
Hispaniam, Angliam, Germaniam, sibi imo Christo,
studio praecipue Matthaei papa jam dictus univit.
In quibus partibus diu Matthaeus cum ipso commoratus,
per Alpes ad Italiam Pisas usque, ubi et
prius aliquandiu manserat, cum eodem regressus
est. Occupabat adhuc sedem apostolicam Leonis
filius Petrus, et Leonini catuli contra partem catholicam
saeviebant. Permittebat hoc Christus, et
qui Antichristum, schismaticorum omnium caput
in templo Dei sedere permissurus est, et suos exsulare,
et sedem Petri a non suis occupari sinebat.
Eapropter mansit reliquo vitae suae tempore Pisis
cum Innocentio papa Matthaeus, nec ei nubem vel
sedem propriam revisere facultas data est. Quo
toto tempore, in nullo retrocedens, semper seipso
melior virtutum profectu fiebat, et sacris semper
studiis occupatus, quanto fini propinquior, tanto
virtutibus exercitatior apparebat.
CAPUT XVII. De fine ipsius miris insignibus glorioso.
De quo ejus fine aliqua subdere, quia jam rei
series vel processus admonet, differe ultra non
debeo. Possent quidem adhuc plura de ipso digna
memoria litteris tradi, sed quia hoc occupatio prohibet,
illud saltem. in quo suis vel nostris diebus
parem non habuit, tacendum non est. Non ignoro
equidem, suis illis nostrisque diebus bonae vitae
multorum bonorum finem optimum successisse,
sed quantum ad aures meas pervenire potuit, nullius
jam dicto tempore transitum miris insignibus
sic contigit claruisse. Missus fuerat Benedictus vir
a domino papa pro pace reformanda Mediolanum,
et maximam post Romam Italiae urbem, unitati
Ecclesiae, a qua per Anselmum schismaticum defecerat,
reddere festinabat. Dedit cito Deus optimum
successum ejus labori, et multos Liguriae
populos, a pace catholica aversos, matri Ecclesiae
servaret, ostendit.
CAPUT XVI. De schismate Romanae Ecclesiae, et quam viriliter catholicam partem defenderit.
Hanc suam erga Christum et ejus Ecclesiam fidem,
maxime illo tempore probavit, quando schismaticus
furor, contra unius columbae, hoc est,
ejusdem Ecclesiae unitatem altare profanum erexit.
Divisa erat, imo discissa, Romana prius, dehinc
tota Latina Ecclesia, et primo ex magna sui parte,
vi et pecunia intrusum Leonis filium sequebatur.
Restitit ille cum quibusdam sociis fortiter, et quod
non plantaverat Pater coelestis, eradicare totis viribus
contendebat. Ea de causa cum pontifice suo,
imo cum communi papa Innocentio, urbe expulsus,
multaque justitiae causa perpessus est. Inde per
Tiberim mare ingressus, ad Gallias venit. Ubi
primum ab eodem domino papa Innocentio, Cluniacensi
nova et majore consecrata ecclesia, ac
gemino concilio, alio Claromonti, alio Remis celebrato,
totam (excepta parte Aquitaniae) Galliam,
Hispaniam, Angliam, Germaniam, sibi imo Christo,
studio praecipue Matthaei papa jam dictus univit.
In quibus partibus diu Matthaeus cum ipso commoratus,
per Alpes ad Italiam Pisas usque, ubi et
prius aliquandiu manserat, cum eodem regressus
est. Occupabat adhuc sedem apostolicam Leonis
filius Petrus, et Leonini catuli contra partem catholicam
saeviebant. Permittebat hoc Christus, et
qui Antichristum, schismaticorum omnium caput
in templo Dei sedere permissurus est, et suos exsulare,
et sedem Petri a non suis occupari sinebat.
Eapropter mansit reliquo vitae suae tempore Pisis
cum Innocentio papa Matthaeus, nec ei nubem vel
sedem propriam revisere facultas data est. Quo
toto tempore, in nullo retrocedens, semper seipso
melior virtutum profectu fiebat, et sacris semper
studiis occupatus, quanto fini propinquior, tanto
virtutibus exercitatior apparebat.
CAPUT XVII. De fine ipsius miris insignibus glorioso.
De quo ejus fine aliqua subdere, quia jam rei
series vel processus admonet, differe ultra non
debeo. Possent quidem adhuc plura de ipso digna
memoria litteris tradi, sed quia hoc occupatio prohibet,
illud saltem. in quo suis vel nostris diebus
parem non habuit, tacendum non est. Non ignoro
equidem, suis illis nostrisque diebus bonae vitae
multorum bonorum finem optimum successisse,
sed quantum ad aures meas pervenire potuit, nullius
jam dicto tempore transitum miris insignibus
sic contigit claruisse. Missus fuerat Benedictus vir
a domino papa pro pace reformanda Mediolanum,
et maximam post Romam Italiae urbem, unitati
Ecclesiae, a qua per Anselmum schismaticum defecerat,
reddere festinabat. Dedit cito Deus optimum
successum ejus labori, et multos Liguriae
populos, a pace catholica aversos, matri Ecclesiae