PL 189, col. 929
De miraculis (Petrus Cluniacensis), J. P. Migne
mira celeritate restituit. Consummato dehinc, ut
olim Martinus, ecclesiasticae pacis negotio, nutum
statim in se advertit vocantis, et fluxu ventris interioribus
dissolutis, viribus corporis paulatim destituebatur.
Passus ante fuerat hujusmodi incommoditatem
Cluniaci per annum, et gravi dyssenteria
liquefactus, multis fratrum pro eo fusis Deo precibus,
vix mortem evaserat. Correptus est itaque,
ut dixi, eodem morbo, et tam labore itineris quam
ardore solis (nam tempus tunc aestivum instabat)
eo invalescente, ad defectum naturae coepit urgeri.
Reversus est tandem Pisas, et per aliquot menses,
vir animosus cum hac invaletudine luctabatur,
Nolebat, licet aegritudine valde cogeretur, lecto decumbere,
nolebat de labore solito quidquam intermittere,
nolebat corpori suo vel in modico parcere.
Tolerabat constanter apostolicae curiae labores, causis
ecclesiasticis nunquam deerat, fratrum se subtrahere
utilitatibus nesciebat. Divina obsequia, quibus,
ut supradictum est, se totum a puero dedicaverat,
irrequietus frequentabat. His totum more
suo se impendebat, ut, quantum ad illa, sic aeger
esse nesciretur, sospes et alacer putaretur. Orationes
continuae, oculi assidue in lacrymas defluentes,
psalmodia utpote Cluniacensis, totum pene
diei noctisque tempus occupans, cui cor, cui linguam,
cui opera, cui tandem se totum devovisset,
id monstrabant. Illud autem, illud, inquam, singulare
suum refugium, quod omni fere vitae suae tempore,
insatiabili desiderio perpetuaverat, altaris
dico sacrificium, nulla vis morbi, nulla debilitas,
ut vel una die intermitteretur, cogere poterat. Pugnabat
cum morbo, singulari devotione pertinaciter,
et, ut de jam dicto suo Martino legitur, pro modo
vel posse suo, invictum ab oratione spiritum non
relaxabat. Productum est hoc ejus salubre certamen,
ab idibus Julii usque ad Kalen. Decembris:
quo toto tempore, artus languore solutos, violenter
spiritui servire coegit, nec alicujus suasu, ab
his divinis vel similibus sacris operibus revocari
potuit. Tandem prima Adventus Domini hebdomada,
omnimodum jam naturae defectum ferre non
valens lecto decubuit. Et cum jam non valde remotum
mortalis vitae suae finem instare sensisset,
advocat fratres sibi obsequentes, vocat et famulos,
et benigne illos alloquens et consolans, adjungit: Oro vos,
inquit, fratres et filii, ut quia me in proximo
recessurum a rebus humanis intelligo, valedicatis
ex parte mea, et affectuose salutetis, in primis dominum
meum et patrem Cluniacensem abbatem,
priorem et subpriorem, Hugonem camerarium, et
Arbertum sacristam, totumque simul fratrum nostrorum
Cluniacensium conventum, abbatem Vizeliacensem
Albericum, et priorem de Charitate. Specialiter
autem intimos et praecordiales filios meos, apud Sanctum
Martinum de Campis Deo servientes, quos ego
prout melius potui, in Dei servitio educavi. Haec benedictus
vir dicens, non solum quantum in Deum,
olim Martinus, ecclesiasticae pacis negotio, nutum
statim in se advertit vocantis, et fluxu ventris interioribus
dissolutis, viribus corporis paulatim destituebatur.
Passus ante fuerat hujusmodi incommoditatem
Cluniaci per annum, et gravi dyssenteria
liquefactus, multis fratrum pro eo fusis Deo precibus,
vix mortem evaserat. Correptus est itaque,
ut dixi, eodem morbo, et tam labore itineris quam
ardore solis (nam tempus tunc aestivum instabat)
eo invalescente, ad defectum naturae coepit urgeri.
Reversus est tandem Pisas, et per aliquot menses,
vir animosus cum hac invaletudine luctabatur,
Nolebat, licet aegritudine valde cogeretur, lecto decumbere,
nolebat de labore solito quidquam intermittere,
nolebat corpori suo vel in modico parcere.
Tolerabat constanter apostolicae curiae labores, causis
ecclesiasticis nunquam deerat, fratrum se subtrahere
utilitatibus nesciebat. Divina obsequia, quibus,
ut supradictum est, se totum a puero dedicaverat,
irrequietus frequentabat. His totum more
suo se impendebat, ut, quantum ad illa, sic aeger
esse nesciretur, sospes et alacer putaretur. Orationes
continuae, oculi assidue in lacrymas defluentes,
psalmodia utpote Cluniacensis, totum pene
diei noctisque tempus occupans, cui cor, cui linguam,
cui opera, cui tandem se totum devovisset,
id monstrabant. Illud autem, illud, inquam, singulare
suum refugium, quod omni fere vitae suae tempore,
insatiabili desiderio perpetuaverat, altaris
dico sacrificium, nulla vis morbi, nulla debilitas,
ut vel una die intermitteretur, cogere poterat. Pugnabat
cum morbo, singulari devotione pertinaciter,
et, ut de jam dicto suo Martino legitur, pro modo
vel posse suo, invictum ab oratione spiritum non
relaxabat. Productum est hoc ejus salubre certamen,
ab idibus Julii usque ad Kalen. Decembris:
quo toto tempore, artus languore solutos, violenter
spiritui servire coegit, nec alicujus suasu, ab
his divinis vel similibus sacris operibus revocari
potuit. Tandem prima Adventus Domini hebdomada,
omnimodum jam naturae defectum ferre non
valens lecto decubuit. Et cum jam non valde remotum
mortalis vitae suae finem instare sensisset,
advocat fratres sibi obsequentes, vocat et famulos,
et benigne illos alloquens et consolans, adjungit: Oro vos,
inquit, fratres et filii, ut quia me in proximo
recessurum a rebus humanis intelligo, valedicatis
ex parte mea, et affectuose salutetis, in primis dominum
meum et patrem Cluniacensem abbatem,
priorem et subpriorem, Hugonem camerarium, et
Arbertum sacristam, totumque simul fratrum nostrorum
Cluniacensium conventum, abbatem Vizeliacensem
Albericum, et priorem de Charitate. Specialiter
autem intimos et praecordiales filios meos, apud Sanctum
Martinum de Campis Deo servientes, quos ego
prout melius potui, in Dei servitio educavi. Haec benedictus
vir dicens, non solum quantum in Deum,