PL 194, col. 11

Constantinopolim a suo nomine vocavit, non immerito
in urbe Roma praeferendum est nomen Ecclesiae
nomini curiae; quoniam et hi, qui nunc in
ea se faciunt senatores, etsi habeant potestatem
sine sanguinis vindicta tractandi et judicandi causas
civiles et lites forenses, quemadmodum docet beatus
Petrus in ordinatione Clementis; attamen grandiora
urbis et orbis negotia longe superexcedunt
eorum judicia, spectantque ad Romanum pontificem,
sive illius vicarios Lino et Cleto similes, ei
tanquam beato Petro fideliter cooperantes: itemque
ad Romanum imperatorem, sive illius vicarium
urbis praefectum, qui de sua dignitate respicit
utrumque, videlicet domnum papam, cui facit hominium,
et domnum imperatorem, a quo accipit

suae potestatis insigne; scilicet exertum gladium.
III. Sicut enim hi, quorum interest exercitum
campo ductare, congrue investiuntur per vexillum;
sic non indecenter ex longo usu praefectus Urbis
ab imperatoribus cognoscitur investitus per gladium,
contra malefactores Urbis exertum, ut videlicet
gladio legitimo pereant, qui gladium non legitimum
accipientes, vindictam sanguinis temere
usurpant. Praefectus vero Urbis desuper sibi dato
gladio, tunc legitime utitur ad vindictam malorum,
laudem vero bonorum, quando exinde tam domno
papae, quam domno imperatori ad honorificandum
sacerdotium et imperium famulatur, promissa et

jurata utrique fidelitate, ac servata inter eos tali
distinctione, qualis est inter duo luminaria magna,
quae Deus ita creavit et ordinavit, ut alterum praeesset
diei, alterum nocti. Quia spiritualia quibus
praeest domnus papa, diei; et temporalia quibus
praeest domnus imperator, nocti comparantur. Ecce
duo luminaria, et ecce duo gladii hic: luminaria,
propter judicia Domini vera justificata in semetipsis;
gladii, propter vindictas in illos exerendas,
qui nolunt obedire judiciis Domini veris, justificatis
in semetipsis; veris, ne judex fallatur in discernendo
bonum et malum, justum et injustum; justificatus,
ut solo intuitu justitiae, absque munerum
captatione, absque personarum acceptione, reprobetur
malum et eligatur bonum; sive per illum judicem

qui habet gladium spiritualem, sive per
illum, qui non sine causa gladium portat materialem.
Munera enim excaecant oculos etiam sapientum,
et acceptio personarum aliquando pervertit
judicium. Perversum vero judicium, sive muneribus
coemptum, coram Deo robur non habet,
etiamsi nullus hominum dicere audeat judici: Cur
ita facis?
IV. Hinc est illud in Isaia: «Vae qui convertitis