PL 196, col. 1077
De exterminatione mali et promotione boni (Richardus S. Victoris), J. P. Migne
praevaricator, quod praevaricatoribus praecipitur,
ubi dicitur: Redite, praevaricatores, ad cor [(Isai.
XLVI)]
, et factus est transitus primus, et de caetero
recte appellaris Hebraeus.
CAPUT VI. Quod secunda promotio virtutis sit in contemptu sui.
Redi ergo ad teipsum, et omni custodia custodi
cor tuum. Sed vae tibi, si remanes ibi. Noli remanere,
sed transi pergens, et pertransiens in locum
tabernaculi admirabilis, usque ad domum Dei.
Transi ergo et teipsum, perge in Deum tuum,
quaere et apprehende summum bonum. Audi illam
qui clamitat in plateis; ausculta vocem Sapientiae,
ad hunc secundum nos transitum admonentis: Transite
ad me, inquit, omnes qui concupiscitis me (Eccle.
XXIV). Desere mundum, et factus est transitus
Israel de Aegypto. Contemne teipsum, et factus est
transitus Israel de deserto. Primum ergo transitum
facit contemptus mundi, secundum transitum efficit
contemptus sui. Ad primum transitum mare fugatur.
Ad secundum transitum Jordanis convertitur.
Fuga maris exterminatio amaritudinis. Conversio
Jordanis reordinatio charitatis.
CAPUT VII. Quomodo per contemptum mundi fiat exterminium mali.
Vis apertius audire, plenius nosce quomodo ad
primum transitum Hebraeorum, qualiter ad mundi
contemptum fiat fuga maris, amaritudinis exterminium.
Statim absque dubio ut Aegyptum deserueris,
ut mundum post te totum rejeceris: perit causa
timoris, causa doloris, radix amaritudinis (radix
siquidem omnium malorum cupiditas). Cum enim
poteris mundum plene evadere, cum coeperis nulla
ejus prospera concupiscere, nulla ejus adversa pertimescere,
quid jam erit quod tuam mentem poterit
perturbare? Quid, quaeso, rectius in fuga maris accipimus,
quam nullis fatigari perturbationibus? Denique
non turbetur cor vestrum, neque formidet,
et mare ante conspectum nostrum fugiens abiit et
recessit. Puto quia mare non jam erit amplius
quando absterget Deus omnem lacrymam ab oculis
sanctorum, quando jam non erit amplius neque
luctus, neque clamor, sed nec ullus dolor, quoniam
priora transierunt. Quid enim est timor et tremor
et moeror, nisi aquae maris amarae nimis, omnisque
omnino expertes dulcedinis? Venit in altitudinem
maris hujusmodi Propheta, ni fallor, cum diceret: Timor et tremor venerunt super me
[(Psal. LIV)]
. Et
illud: Tribulatio et angustia invenerunt me [(Psal.
CXVIII)]
. Mare hujusmodi offendunt quotquot Aegyptum
deserunt, desertum petunt, promissionis terram
concupiscunt. Oportet enim nos per multas tribulationes
transire in regnum Dei.
CAPUT VIII. Quod contritio animi nunc sit in adjutorium, nunc ad firmamentum boni.
Hujusmodi mare alii habent ante se, alii autem
post se. Qui autem ante se habent, est eis ad impedimentum;
ubi dicitur: Redite, praevaricatores, ad cor [(Isai.
XLVI)]
, et factus est transitus primus, et de caetero
recte appellaris Hebraeus.
CAPUT VI. Quod secunda promotio virtutis sit in contemptu sui.
Redi ergo ad teipsum, et omni custodia custodi
cor tuum. Sed vae tibi, si remanes ibi. Noli remanere,
sed transi pergens, et pertransiens in locum
tabernaculi admirabilis, usque ad domum Dei.
Transi ergo et teipsum, perge in Deum tuum,
quaere et apprehende summum bonum. Audi illam
qui clamitat in plateis; ausculta vocem Sapientiae,
ad hunc secundum nos transitum admonentis: Transite
ad me, inquit, omnes qui concupiscitis me (Eccle.
XXIV). Desere mundum, et factus est transitus
Israel de Aegypto. Contemne teipsum, et factus est
transitus Israel de deserto. Primum ergo transitum
facit contemptus mundi, secundum transitum efficit
contemptus sui. Ad primum transitum mare fugatur.
Ad secundum transitum Jordanis convertitur.
Fuga maris exterminatio amaritudinis. Conversio
Jordanis reordinatio charitatis.
CAPUT VII. Quomodo per contemptum mundi fiat exterminium mali.
Vis apertius audire, plenius nosce quomodo ad
primum transitum Hebraeorum, qualiter ad mundi
contemptum fiat fuga maris, amaritudinis exterminium.
Statim absque dubio ut Aegyptum deserueris,
ut mundum post te totum rejeceris: perit causa
timoris, causa doloris, radix amaritudinis (radix
siquidem omnium malorum cupiditas). Cum enim
poteris mundum plene evadere, cum coeperis nulla
ejus prospera concupiscere, nulla ejus adversa pertimescere,
quid jam erit quod tuam mentem poterit
perturbare? Quid, quaeso, rectius in fuga maris accipimus,
quam nullis fatigari perturbationibus? Denique
non turbetur cor vestrum, neque formidet,
et mare ante conspectum nostrum fugiens abiit et
recessit. Puto quia mare non jam erit amplius
quando absterget Deus omnem lacrymam ab oculis
sanctorum, quando jam non erit amplius neque
luctus, neque clamor, sed nec ullus dolor, quoniam
priora transierunt. Quid enim est timor et tremor
et moeror, nisi aquae maris amarae nimis, omnisque
omnino expertes dulcedinis? Venit in altitudinem
maris hujusmodi Propheta, ni fallor, cum diceret: Timor et tremor venerunt super me
[(Psal. LIV)]
. Et
illud: Tribulatio et angustia invenerunt me [(Psal.
CXVIII)]
. Mare hujusmodi offendunt quotquot Aegyptum
deserunt, desertum petunt, promissionis terram
concupiscunt. Oportet enim nos per multas tribulationes
transire in regnum Dei.
CAPUT VIII. Quod contritio animi nunc sit in adjutorium, nunc ad firmamentum boni.
Hujusmodi mare alii habent ante se, alii autem
post se. Qui autem ante se habent, est eis ad impedimentum;