PL 196, col. 1081
De exterminatione mali et promotione boni (Richardus S. Victoris), J. P. Migne
eremi vastitas, et propriae infirmitatis magnitudo
docuit, nil de sua virtute confidere, sed totum de
Dei pietate praesumere, jactare in Domino curam
suam, et ponere in Domino Deo spem suam! Ibi
experiri licet in coelestis cibi dulcedine, quam magna
multitudo dulcedinis, quam abscondit Deus diligentibus
se, gustare et videre quam suavis Dominus,
et quam bonus Israel Deus, his qui recto sunt
corde. Ibi qui ascendunt in montem Domini, et
appropinquant pedibus ejus, accipient de doctrina
ejus probantes et profitentes quoniam magna virtus
ejus et sapientiae ejus non est numerus. Novit itaque
hoc quicunque in illa terra deserta et inaquosa,
sic in sancto apparuit ei, ut videret virtutem suam
et gloriam, illius sententiae experimentum capiens,
quoniam magnus Dominus, et laudabilis nimis, et
magnitudinis ejus non est finis. Sed quis enumerare
sufficiat quam innumera hujusmodi alternantium
vicissitudinum nunc desolationum, nunc consolationum
experiri oporteat, quam multa humanae infirmitatis
judicia, quam multa divinae pietatis argumenta
eremi habitatoribus, Deique cultoribus videre
contingat, antequam eremi extrema attingant, perfectaeque
humilitatis metas apprehendant, antequam
Jordanis unda venientibus cedat, cursumque retorquens
in fontem redeat, humanusque animus sua
spernens, seseque contemnens totus in Deum transeat,
et in illum a quo omne datum optimum, et omne
donum perfectum per desiderium currat, et ad
Deum fontem vivum totum amoris sui impetum retorqueat.
CAPUT XIV Quod superfluus amor sui inter successus virtutum difficilius vincitur.
O felix anima quae digna es pro qua dignatur Dominus
tam grande miraculum facere; cui liceat tale
spectaculum videre, aquas quae inferiores sunt, et
quaelibet desideriorum fluenta quae ad ima tendunt
decurrere, atque deficere aquas quae desuper veniunt,
desideria quae desursum sunt in una mole consistere,
ita ut veraciter possit psallere: Unam petii
a Domino, hanc requiram, ut inhabitem in domo Domini
omnibus diebus vitae meae [(Psal. XXVI)]
. O infelix
anima quae tardas, quae non festinas, quae multum
non anhelas currere et videre mirari, et obstupescere
fluenta Jordanis primo cursum figere, in uno
loco stare; et in uno aeternitatis desiderio immobiliter
inhaerere, postea in inferioribus penitus deficere,
et in superioribus paulatim crescere. Quid
putas, obsecro, miraculi, quid esse prodigii Jordanem
retroagi, et tantum fluminis impetum in superiora
reverti, praesertim si tempore messis fiat, quo
solet implere ripas alvei sui? Cum enim coeperit semen
illud quod cecidit in terram bonam producere
de se fructum, aliud tricesimum, aliud sexagesimum,
aliud centesimum, solet nimirum eo tempore
Jordanis unda altius intumescere, et ut est humani
animi, magna de se aestimare, magnum se aliquem
credere, cum viderit se multum fructum facere, et
docuit, nil de sua virtute confidere, sed totum de
Dei pietate praesumere, jactare in Domino curam
suam, et ponere in Domino Deo spem suam! Ibi
experiri licet in coelestis cibi dulcedine, quam magna
multitudo dulcedinis, quam abscondit Deus diligentibus
se, gustare et videre quam suavis Dominus,
et quam bonus Israel Deus, his qui recto sunt
corde. Ibi qui ascendunt in montem Domini, et
appropinquant pedibus ejus, accipient de doctrina
ejus probantes et profitentes quoniam magna virtus
ejus et sapientiae ejus non est numerus. Novit itaque
hoc quicunque in illa terra deserta et inaquosa,
sic in sancto apparuit ei, ut videret virtutem suam
et gloriam, illius sententiae experimentum capiens,
quoniam magnus Dominus, et laudabilis nimis, et
magnitudinis ejus non est finis. Sed quis enumerare
sufficiat quam innumera hujusmodi alternantium
vicissitudinum nunc desolationum, nunc consolationum
experiri oporteat, quam multa humanae infirmitatis
judicia, quam multa divinae pietatis argumenta
eremi habitatoribus, Deique cultoribus videre
contingat, antequam eremi extrema attingant, perfectaeque
humilitatis metas apprehendant, antequam
Jordanis unda venientibus cedat, cursumque retorquens
in fontem redeat, humanusque animus sua
spernens, seseque contemnens totus in Deum transeat,
et in illum a quo omne datum optimum, et omne
donum perfectum per desiderium currat, et ad
Deum fontem vivum totum amoris sui impetum retorqueat.
CAPUT XIV Quod superfluus amor sui inter successus virtutum difficilius vincitur.
O felix anima quae digna es pro qua dignatur Dominus
tam grande miraculum facere; cui liceat tale
spectaculum videre, aquas quae inferiores sunt, et
quaelibet desideriorum fluenta quae ad ima tendunt
decurrere, atque deficere aquas quae desuper veniunt,
desideria quae desursum sunt in una mole consistere,
ita ut veraciter possit psallere: Unam petii
a Domino, hanc requiram, ut inhabitem in domo Domini
omnibus diebus vitae meae [(Psal. XXVI)]
. O infelix
anima quae tardas, quae non festinas, quae multum
non anhelas currere et videre mirari, et obstupescere
fluenta Jordanis primo cursum figere, in uno
loco stare; et in uno aeternitatis desiderio immobiliter
inhaerere, postea in inferioribus penitus deficere,
et in superioribus paulatim crescere. Quid
putas, obsecro, miraculi, quid esse prodigii Jordanem
retroagi, et tantum fluminis impetum in superiora
reverti, praesertim si tempore messis fiat, quo
solet implere ripas alvei sui? Cum enim coeperit semen
illud quod cecidit in terram bonam producere
de se fructum, aliud tricesimum, aliud sexagesimum,
aliud centesimum, solet nimirum eo tempore
Jordanis unda altius intumescere, et ut est humani
animi, magna de se aestimare, magnum se aliquem
credere, cum viderit se multum fructum facere, et