PL 198, col. 843
Libri soliloquiorum de instructione animae (Adamus Scotus), J. P. Migne
PROLOGUS. Domnis suis venerandis, et
amicis in Christi visceribus dilectis, viris: illustri
domino WALTHERO priori et universis fratribus
in Ecclesia S. Andreae in Scotia Christi servitio
mancipatis frater ADAM Dei et servorum Dei servus
inutilis et indignus, in una pace dulciter vivere et
ad unum gaudium feliciter pervenire.
Soliloquium De instructione animae intitulatum,
quod nuper non quidem ut debui, sed prout in tot
tantisque occupationibus potui, edidi, vobis, o viri
venerabiles, transmitto. Quod ea quaeso a vobis devotione
sit susceptum qua id a me scio destinatum.
Non enim illud ideo ad vestram voluit pervenire notitiam,
quod id vobis valde utile aestimem; sed ut
magnum, quem erga vos habeo in Christo, hac in re
affectum demonstrem. Accipite itaque munus illud
quidem parvulum, sed non parva dilectione transmissum
[ Cod. Gem., sed prona discretione transm.]
Et quidquid in eo Sanctitas vestra et minus acute
dictatum et minus nitide invenerit prolatum, vel
ipsa, si ei vacat, per se emendet, vel mihi emendandum
et quomodo sit emendandum, resignet. Valete
semper in dominorum domino, o Domini reverendi
et Patres charissimi, et diluculo consurgentes
offerte holocaustum pro filio uteri vestri ne forte
peccet.
CAPUT PRIMUM. Status religionis non vacat tentationibus. Nec id admodum mirandum aut curandum, sed eo potius omnis cura conferenda est, ut ne a tentationibus anima superetur.
Secretis interrogationibus propulsabo animam
meam et de suis eam occultis conveniam; ut ignorantem
instruam, nutantem stabiliam, confirmem
stantem, lapsam erigam et erroneam ad viam veritatis
reducam.
Ratio. Dic mihi, o anima mea, quid tibi videtur
de isto statu in quo nunc es? quomodo sapit tibi,
quomodo placet? [ Cod. Mel., placet tibi?] Scio quidem
amicis in Christi visceribus dilectis, viris: illustri
domino WALTHERO priori et universis fratribus
in Ecclesia S. Andreae in Scotia Christi servitio
mancipatis frater ADAM Dei et servorum Dei servus
inutilis et indignus, in una pace dulciter vivere et
ad unum gaudium feliciter pervenire.
Soliloquium De instructione animae intitulatum,
quod nuper non quidem ut debui, sed prout in tot
tantisque occupationibus potui, edidi, vobis, o viri
venerabiles, transmitto. Quod ea quaeso a vobis devotione
sit susceptum qua id a me scio destinatum.
Non enim illud ideo ad vestram voluit pervenire notitiam,
quod id vobis valde utile aestimem; sed ut
magnum, quem erga vos habeo in Christo, hac in re
affectum demonstrem. Accipite itaque munus illud
quidem parvulum, sed non parva dilectione transmissum
[ Cod. Gem., sed prona discretione transm.]
Et quidquid in eo Sanctitas vestra et minus acute
dictatum et minus nitide invenerit prolatum, vel
ipsa, si ei vacat, per se emendet, vel mihi emendandum
et quomodo sit emendandum, resignet. Valete
semper in dominorum domino, o Domini reverendi
et Patres charissimi, et diluculo consurgentes
offerte holocaustum pro filio uteri vestri ne forte
peccet.
CAPUT PRIMUM. Status religionis non vacat tentationibus. Nec id admodum mirandum aut curandum, sed eo potius omnis cura conferenda est, ut ne a tentationibus anima superetur.
Secretis interrogationibus propulsabo animam
meam et de suis eam occultis conveniam; ut ignorantem
instruam, nutantem stabiliam, confirmem
stantem, lapsam erigam et erroneam ad viam veritatis
reducam.
Ratio. Dic mihi, o anima mea, quid tibi videtur
de isto statu in quo nunc es? quomodo sapit tibi,
quomodo placet? [ Cod. Mel., placet tibi?] Scio quidem